زندگی با اراده خداوند (قسمت ششم)

با یاد ونام خدای مهربان

خدا رو شکر می کنم که باز هم فرصتی برام فراهم شد تا در ادامه مسیر اگاهی های جدیدی به دست بیارم و بتونم آینده روشن تری برای خودم رقم بزنم.

برای درک معنی توکل کردن چه جمله ای بهتر از این می تونم پیدا کنم

“توکل کردن به خداوند ارتباطی به مذهب، دین و حتی نگرش ما ندارد بلکه به انتظاری که از خداوند داریم ارتباط دارد.”

اشتباهی که سال ها منو از مسیر رسیدن و درک بهتر خداوند دور کرد.هر وقت از توکل صحبت میشد خودم را دربرابر سرنوشتی که از قبل تعیین شده می دیدم که قابل تغییر نیست و من حق هیچگونه دخالای در آن را ندارم ومی گفتم چه میشود کرد خدایا راضی به رضای تو هستم ودر واقع بدون هیچ رضایتی از درون و فقط بنا به این که این سرنوشت برای من نوشته شده اتفاقات پیش آمده را می پذیرفتم

الان که این نوشته های باور ساز را می خوانم با خودم می گویم که خدایا چرا این همه سال در مورد توکل کردن اشتباه فکر می کردم در واقع توکلی در میان نبود من انتظارم را دریافت می کردم توکل فقط جنبه زبانی داشت واتفاقات بر اساس همان انتظاری که در ذهن من نقش بسته بود پیش می رفت.

من توکل می کردم به خدا اما همیشه منتظر اتفاقات بدی بودم که دلم نمی خواست رخ بده ولی چون انتظارم همون بودحوادث همانطور اتفاق می افتادن.

 مثلا یک سال روز عاشورا از شهرستان به سمت محل اقامت خودمون میومدیم جاده ها شلوغ بود از روز قبلش همه می گفتن چند روز بمانید بعد بروید تا جاده ها خلوت تر باشند ممکنه تصادف کنید و این در باور وذهن من بود و به همسرم گفت دقت کن که تصادف نکنی و اتفاقا همون سال ما تصادف کردیم ومشکلاتی برامون پیش اومد یعنی مطالق انتظارمون پیش رفت با اینکه وقت حرکت گفتیم توکل به خدا اما اون توکل فقط زبانی بود و اناظار ما چیز دیگری بود. خیلی نمونه های دیگه تو زندگیم هست که بر اساس همان انتظاری که داشتم زندگی پیش می رفت.

اما الان میخوام فقط به خدا بگم که من منتظرشادی و حال خوبم.منتظر سلامتی جسمانی، منتظر نعمت ،ثروت،شادمانی، روابط عالی دوستانه وعاشقانه منتظر رزق و روزی فراوان و منتظر هرچه خیر وخوبی و اتفاقات عالی هست می مونم و فقط همین انتظار را دارم و برای همه ی این موارد ذهنی و دلی به خدا توکل می کنم.خدایا شکرت