زندگی با اراده خداوند (قسمت ششم)

بنام یگانه خالق هستی 

خدا رو سپاسگزارم باز هم قدم بعدی برام روشن شد باز هم مسیرم را روشنتر کرد .

اولین جمله عجب جمله ی فوق العاده ایی میشه ساعت ها فقط در مورد همین جمله نوشت 

توکل کردن به خدا ارتباطی به مذهب ،دین وحتی نگرش ما ندارد بلکه انتظاری که از خداوند داریم ارتباط دارد .

اشتباهی که سالهای سال که در مورد درک توکل داشتم ومعنای اشتباهی که ذهنم هست رو میخوام تغییرش بدم .هر گاه از توکل صحبت میشد خود را دربرابر سرنوشتی از قبل نوشته میدیدم که هیچ دخل وتصرفی در آن نمی توانستم داشته باشم وآنرا پذیرفتم وخود را بعنوان کسی که راضی به رضای خدا می دانستم وتوکل میکردم هر چه پیش آید خوش آید حالا این پیش آمدها چه خوب چه بد .

اما الان توکل تمام آنچه را که پذیرفته بودم را شست اینکه ارتباط به دین ومذهب وحتی نگرش من نداره وسعت این سه کلمه خیلی زیاد هست اینکه چه دینی چه مذهبی چه قومیتی هستی وچه نگرشی داری نیست بلکه آنچه انتظار از خدا داریم .

توکلی که قبلا منتظر عذاب وسختی وامتحانات خدا بود اما الان میخوام بهش بگم منتظر سلامتی جسمانی منتظر نعمت وثروت منتظر روابط خوب وعالی ودوستانه وعاشقانه منتظر کسب وکاری که آزادی زمانی ومکانی ومالی به من بده منتظر هر آنچه خیر وخوبی هست چون خودش فقط خیره .

آره استاد قبلا درزندگی خودم منتظر بودم که خدا هر چی اتفاق بد هست رو بیاره وفکر میکردم که توکل کردم به خدا و ناتوانی در تغییر زندگی که او برام در نظر گرفته ،اما الان میخوام یاد بگیرم بر اساس اراده ی خدا عمل کنم وخودم رو همسو با اراده خدا کنم میخوام تمام اون چیزهای که شنیدم ومن در گذشته به آنها عمل کردم را تغییر بدم میخوام افکاری که بر اساس اراده ی خودم عمل کردم را پیدا کردم واونها رو مرور کنم مثلا همون جاهایی که گفتم خودم انجام دادم را بشناسم مثلا رفتن من سر کاری که زمانی به شدت بهش نیاز داشتم وهر طور بود خودم رفتم وبه زور خودم را با چندر غاز میخواستم سیر کنم که دستم تو جیبم باشه رفتم جایی مشغول شدم که با کمترین حقوق وکلی توهین وتشر مشغول کردم واز اینکه در چنین کاری مشغولم شاد بودم اما در واقع هر بار ناراحت وعصبی تر وبا چشمانی گریان به خونه بر می گشتم هر چه جهان به من می گفت بسه دیگه ادامه نده اینجا جای تو نیست اما بازهم من قبول نکردم تا اینکه به قول معروف حسابی دعوا وبا ناراحتی اومدم بیرون اما اونجا فقط یک چیز رو به رئیس اونجا گفتم ورفتم وآن این بود من از خدا کار میخوام نه از تو .

اونجا وقتی کار رو به خدا سپردم خدا حقوق ده برابری به من داد ولی باز من فراموش کردم که وقتی خودت رو به این نیرو می سپاری منتظر معجزه باشی چون خدا شاهکار می کنه .

اینکه بتونم افکارم را منطبق با اراده ی خدا کنم وهمسو بشم با خدا تا زندگیم وخودم گسترش پیدا کنم نیاز به زمان دارم نیاز به شناخت دارم نیاز به ایمان وعمل دارم باید افکاری که ترسها ومحدود بودن ونگرانی را برای من بوجود می آوردندرا پیدا کنم واونها همسو کنم با طبیعت وقانون این جهان .

مثل یه دانه آرام آرام رشد کنم بدون اینکه نگران آب یا کود وخاک باشم کافیه متصل بشم به همون یگانه نیرو .

اینکه احساس آرامش وسکوت ذهنی که دارم فقط به خاطر اینه که همه چیز رو به اون نیرو سپردم اینقدر آرومم که حتی فکر نمی کنم چی بنویسم وکدوم کلمه انتخاب کنم کلمه ها خود به خود یکی پس از دیگری میان واین یعنی طبیعی بودن این یعنی همسو بودن با نیرو خدا واراده ی او. 

باز میخوام این قسمت از نوشته های شما رو استاد بخونم وکم کم درک کنم چون هر بار دریچه ی جدیدی برام باز میشه 

ادامه دارد 

.