زندگی با اراده خداوند (قسمت ششم)

سلام

ما آدمها سرنوشت خودمان را خودمان تعیین میکنیم و اینقدر قدرت داریم که هیچ مسئله ای نتونه تداخل ایجاد کنه در این روند

ولی این موضوع بستگی داره به دو تا ایمان داشتن،

یکی ایمان به خودم به عنوان اشرف مخلوقات ،آن آفریده ای که از ابزار قدرتمند ذهن برخوردار است و میتواند زندگیه خود را بیافریند

یکی ایمان به خدا به عنوان هدایتگر،حامی،کاتالیزور،مشوق ،دانای کل و آگاه و آن نیروی همیشه در جهت خیر.

خدایی که به همه چیز مسلط است و همه چیز را مدیریت میکنه به بهترین شکل با ترتیب دادنه همزمانیها 

و من باید با خدا خودم را هماهنگ کنم

چجوری هماهنگ کنم؟ با توجه به زیباییها،(با طرح این سوال در لحظاتی که حسم خنثی ست یا منفی : در این لحطه چه چیز زیبایی وجود دارم که من اونو ندیدم؟)(هر آفریده ای،چون خدا اونو آفریده،زیباست) با داشتن احساس رضایت ( از خودم،از زندگی از کارم ) (همون پذیرش هر چیزی،به همون شکلی که هست)با این دیدگاه که هرچیزی که با چشم دارم میبینمش،از خداست مال خداست ،و جای قدردانی و سپاسگذاری داره،اعتبار همه چیز رو به خداوند میدم .

من باید آگاه باشم که هر جایی که مقاومت نشوم دادم و احساسم در مورد قضیه ای بد شد،باید به خودم،طرز فکرم،طرز نگرشم نوع نگاهم شک کنم نه به آنچه که بیرون از من است.

اون واکنش من نسبت به وقایع بیرون،شرایط ،آدم‌ها و هرچیزی که در پیرامونم هست تنها دلیلش ،هرچیزیست که در درونم دارم و بس .چون وقایع خنثی هستند و نوع نگرش من به اونها برچسب خوب و بد میزنه