زندگی با اراده خداوند (قسمت هفتم)

به نام خدای مهربانم 

هر آنچه دارم از آن اوست 

برایّ  همسو شدن با اراده خداوند باید بهش توکل کنم 

من به خداوندم توکل می کنم 

حالا برای این کار می تونم در هر شرایطی تصور کنم که دستم رو دراز کرده ام و خداوند دست من رو گرفته و احساسم به شدت عالی میشه و قلبم قرص قرص میشه 

بعد باید از آرزو کردن دست بردارم چون اون هم با اراده شخصیم همسوم می کنه برای بودن با اراده خداوند من باید باور کنم اون چیزی که دوست دارم تجربه کنم اکنون ودر هر لحظه ای در دستان خداوند در این جهان خلق شده ومن هم با همسو شدن با اون اون شرایط رو تجربه خواهم کرد پس دست از توجه به نداشته هام ونیاز هام بر میدارم وتوجهام رو به بودن ها نشانهای که در جامعه هست معطوف میکنم نمیدونم خداوند هر آنچه من نیاز دارم رو برام خلق کرده 

مثل دوران کودکی که اصلا آرزوی نداشتم ولی کم کم با دریافت اطلاعات از جامعه فهمیدم من نداشته های و کمبود های دارم وهمین فهمیدن اشتباه به من ضربه ای بزرگ زده که در سن ۴۰ سالگی فهمیدم چرا زندگی خوبی نکردم چون در تمام دوران زندگیم با اراده شخصی فکر کردم مقایسه کردم حسرت خوردم و قضاوت کردم و نگران شدم ترسیدم و اصلا خودواقعیم رو فراموش کردم 

خوب باید سعی کنم توکل بر خداوند رو واقعا درک کنم نه وقت زبانی بگم باید در زندگیم عمل کنم 

نباید ارزشمندی خودم رو از دید جامعه به خودم داشته باشم باید از دید خداوند به خودم نگاه کنم 

وقتی با خودم در صلح وآرامش قرار بگیرم اون وقت که صدای ندای درونم و همدم خاموشم رو متوجه میشم که چطور من رو به سعادت میرسونه اون همیشه وهر زمان با من هستش وبه من کمک می کنه تا زندگی سر شار از خیر و خوبی رو تجربه کنم

من با همسو شدن به خداوند از رسالتم آگاه خواهم شد پس به مسیرم ادامه میدم تا از هدفی که خداوند از خلق کردن من ایجاد کرده آگاه بشم 

سپاس فراوان از استاد عزیزم