زندگی با اراده خداوند (قسمت بیست و پنجم)

به نام خدا

وقت بخیر عزیزان

من هم این چیزها رو خیلی شنیده بودم و خوب موقع هم که آدم بچه تره خیلی ترسناکه هی می گفتن شب اول قبر اینجور اونجور فلانی پول داده یکی نماز براش بخونه نماز قضاهاشو …نمی دونم مردم چه جوری فکر می کردن از این چیزها خیلی زیاد بود.و ما هم عقیده مون اینه این دنیا فلانیه و ما باید تلاش کنیم که کارهایی کنیم که توشه اخرتمون باشه و همه هم از مرگ می ترسن کسی نیست که نترسه .

هر انسانی دارای هویت مختص خودش است اما سرنوشت همه آدم‌ها به این شکله که جسمشون به مرور پیر وفرسوده می شه و در نهایت میمیرن و اون هویتشان در این دنیا باقی می مونه .

من هم باورم اینه همیشه شنیدیم که خداوند سرنوشت ما رو از قبل رقم زده .این مسله هم فقط یکبار اتفاق افتاده همون زمان آدم و حوا که همه فرشته ها سجاده کردن به غیر از شیطان .این هم باور کردم که ما هممون از نظر سن روح همسن هستیم اون سن مادی در این دنیا که با هم فرق می کنیم .و خداوند هم که همیشه حضور داشته قبل از ما بعد ما …

و همه ما از خدا آمده ایم و به خدا باز می گردیم طبق آیه قرآن . خداوند اشاره نکرده که شما از والدین خود آمده اید مسلمان هستین مسیحیت…پس یعنی ما از همونجایی که اومدیم به همونجا هم برمی گردیم زمان قبل از تولد و بعد از مرگ یه جا بودیم فقط اومدیم به این دنیا یه سری چیزهایی و تجربه کنیم.

چیزی در دنیای مادی نمی تونه مانع رسیدن به آرزوهاتون بشه.

اینجا یاد گرفتیم که ما بخشی از انرژی اراده خداوند در قالب جسمی هستیم که نام و نشان دارد و محل زندگی و شهر …. نشون می ده که ما در دنیای بی انتها که هرگز پایانی ندارد قرار داریم.

زندگی شما محدود به حضور شما در دنیای مادی نمی شود . و این رو بارها شنیده ایم و خوندیم که ما نمی میریم فقط از این دنیا به دنیای دیگه ای می ریم و زندگی دیگه ای رو تجربه می کنیم.

زندگی ابدی یا فانی 

همیشه ما شنیده بودیم که می گن این زندگی فانیه زندگی آخرت باید آدم این کار و کنه اینجور اونجور تا آخرتشو بسازه همیشه هم می گن عاقبت بخیر باشی.

می دونیم روح از بدن جدا می شه و جسم به یه صورت دیگه ای زندگی و تجربه می کنه ادامه داره دیگه ما هیچ وقت از بین نمی ریم فقط از این دنیا به یه دنیای دیگه می ریم که از اونجا اومدیم دنیای قبل از تولد .

حالا اتفاقا چند سال پیش بود که یه خانواده یکی از عزیزانشون که خیلی بچه بود از دست داده بودن و اونروز فوت شیرینی آورده بودن و پخش می کردن لباس مشکی هم نپوشیده بودن برخلاف ما که همه وقتی یکی می میره دیگه ما وای لباس سیاه تا یکسال ابرو ها نباید برداریم و مردها ریش نباید بزنن ما یه همچین عقایدی توی خونمون رسم بود یعنی من وقتی پدرم فوت کرده بود من اصلا حق هیچ کاری نداشتم خواهرم هم آرایش می کرد هم ابروشو ورداشته بود ولی من این چیزها تونم ریشه دار بود خیلی خواهرم بعد از چهلم عروسی هم رفت عروسی فامیل بود که مصادف شد با فوت پدر من نگه داشتم بعد از چهلم که وای اینها همه رسم و رسم‌های بی خودیه بابا یکی میمیره یکی دنیا میاد یکی می خواد عروسی کنه ….

خلاصه من تا چهلم نه ابرو نه هیچی چون همیشه شنیده بودم مامانم می گفت وای فلانی ابروشو ورداشته بود فلانی موهاشو رنگ کرده بود فلانی مشکی نپوشیده بود این نمی دونم چه رسم و رسم‌هایی که ما داریم و سر قبر و توی خونه باید حتما فریاد بزنیم اه و ناله گریه و زاری هر کی هم صداش بلندتر باشه می گن اینه دیگه خیلی عزادارن اگه کسی گریه نکنه وی گن وای انگار نه انگار