زندگی با اراده خداوند (قسمت بیست و پنجم)

سلام
دنیا واخرت
چندین بار شنیدم ک خیلیها اطرافم منواز خدا ترسوندن از آخرت
من کسی نبودم ک کار بدی کنم
اما همیشه ب شباود قبر فکر میکردم معلمهام همیشه میترسوندن ک باید ترتیب امام هارو بلدباشد اون دنیا ازتون سوال میکنن
باید ب ترتیب بگیر
همیشه و همیشه خدار دردرونم حس کردم
حتی در اطرافم کسایی بودن ک مذهبی بودن ولی وقتی کسی میمرد هی در ناامیدی احساس میکردن
حتی خودم میگفتم حیف بچه هاش چی زنش چی مادر ش چی
همیشه فک میکردم با مرگ یک نفر بقیه اعضای خانوادش بدبخت میشن
کسایی میشناسم ک با مرگ بچشون خودشونم مردن
یا زنهایی ک با مرگ همسرشان تنهان و همه ب چشم ی انسان بدبخت میبیننش
منم جدا شدن از همه اینها سخته واقعاسختا
همش با تولد بچم ترس داشتم ترس از دس دادن
همیشه همسرم میگه من تا سن فلان زندم
همیشه از حرفش ترسیدم
از نبود مادرم پدرم
مرگ پایان میدونستم
پایان همه چی
ی نفر میشناختم ک مامانش فوت کرد و این شروع کرد کارهای تازه انجام دادن مثلا ورزش کردن دورهمی تشکیل دادن مسافرت رفتن داشت جایگزین میکرد تا اسیر نجواها نشه
لباس سیاه نپوشید
و خیلی چیز های دیگه
ولی من پدرمو دیدم ک بامرگ مادرش ک یک سال ونیم میگذره کنار نیومده
عذاب وجدان داشت
ک چرا خیلی کاری براش نکرده
کارهایی ک شاید زنده بود براش انجام نمیداد و الان میره سر قبرش انجام میده گل میگیره میره گریه میکنه
ولی اروم نمیشه
چرا چن فک میکنه مامانش مرده
ماها نعمتهایی تو زندگیم داریم ک تا هستن شکرگزارشون نیستیم اما تا از دستشون میدیم افسوس میخوریم
مرگ ب ما بد تعریف کردن همیشه دعام این بوده قبل عزیزانم بمیرم
تا مرگشونو نبینم
چرا چن مرگ برابر با نابودی میدیدم
اما من از دنیایی ب این جهان قدم گذاشتم درقالب جسم
و یک روز برمیگردم ب اصل خودم
من اینو پذیرفتم ک هستم وخواهم بود
من نابودشدنی نیستم من از خدام
و بخدابرمیگردم
اومدم زندگی کنم اما ب من یاد داده بودن ک اومدم فقط اعمال جمع کنم ببرم اون دنیا زندگی کنم بهشت اونجاست
و اینطوری شده و ک این همه اعتقادات اومده پایین چرا چن دارن میگن زندگی نکنید
من سعی میکنم بهشت اینجام داشته باشم قطعاب اصل خودم ک برگردم هم بهشتو خواهم داشت