زندگی با اراده خداوند (قسمت بیست و ششم)

نمیدونم چرا هر وقت نوشته های باور ساز میخونم گریم میگیره

یازده سالم بود که پدر عزیز و قهرمانم از پیشمون رفت برادر بزرگم اون موقع ۲۶ سالش بود و الان دلم میسوزه وقتی فکر میکنم چه قدر اون هم بچه بود و وقتی از بیمارستان اومد درخت چنارها ی باغمون بغل میکرد و بوس میکرد و گریه میکرد هیچ وقت معنی این کار نفهمیدم و هیچ وقت نتونستم ازش بپرسم دنیا برای من تموم شده بود ولی در واقع دنیا تموم نشد ما زنده بودیم و زندگی کردیم و بزرگ شدیم و خدا همیشه به فکرمون بود و پدرم هم همیشه کنارمون بود هنوز هم هست همیشه هست و الان برادرم خیلی شکر پدرم شده و پسر من هم خیلی شکل پدرم و مثل پدرم بلند و چهار شونه و من اسمی که پدرم دوست داشت روش گذاشتم وبعد پدرم دیگه از مرگ نمیترسم مرگ در امتداد مسیر و چون از مرگ نمیترسم از زندگی بیشتر لذت میبرم پشت اشپزخونه یک بید مشک کاشتم پدرم همیشه عید شاخه های گلدارش میاوارد سر سفره هفت سین بوی عطر بید مشک مشامم پر میکنه 

در مورد ارزوها باید بگم هر چیزی که الان هستم تصوری که داشتم پس تصوراتم روز به روز بهتر خواهم کرد استاد در مورد ایدا جان خیلی زیبا بیان کردید نوشته هایتان عالی بود