«باز برگشتی سر خونه‌ی اول؟» این جمله‌ای بود که بعد از رها کردن هر رژیم توی ذهنم می‌شنیدم. اولین رژیمم رو حدود ۸۵ کیلو شروع کردم و هر بار پنج تا ده کیلو کم میکردم، ولی بعد بیشتر از قبل برمی‌گشت؛ تا جایی که حدود ۳۳ سالگی به ۱۳۵ کیلو رسیدم. سال‌ها طول کشید تا بفهمم مشکل من شروع کردن نبود؛ موندن توی مسیر بود.
این بار قرار نیست از رژیم و کالری‌شماری و ورزش حرف بزنیم. اینجا قراره با روش ذهنی برای لاغری وارد یه مسیر تازه بشی؛ مسیری که از ذهن شروع میشه، نه از یخچال یا ترازو.
این مقاله قسمت دوم از «رمز و راز متناسب شدن با ذهن» هست. توی قسمت اول درباره‌ی نُه دلیل چاقی ذهن، مسئولیت‌پذیری و تصویرسازی ذهنی حرف زدیم. حالا می‌خوایم بریم سراغ هفت قدم که کمک می‌کنن توی این مسیر بمونی و نتیجه بگیری. بعد از این قسمت، قسمت سوم و قسمت چهارم منتظرت هستن. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
۱. 🎯 آینده‌ات رو واضح ببین
یه لحظه صبر کن و فکر کن: اگه هیچ تغییری ندی و همین عادت‌ها و همین بی‌توجهی به خودت ادامه پیدا کنه، ده سال دیگه کجایی؟ لباس‌هایی که هر سال باید یه سایز بزرگ‌تر بخری، پله‌هایی که هر سال بیشتر نفست رو می‌گیرن، و حرفهایی که هر بار توی مهمونی‌ها بیشتر می‌شنوی.
این تصویرها برای ترسوندن نیستن؛ برای بیدار کردن ذهنن. ذهن ما وقتی تصویر روشن و همراه با احساس از آینده داشته باشه، برای تغییرش حرکت میکنه. وقتی با تمام وجودت ببینی ادامه‌ی این مسیر به کجا می‌رسه، ذهنت دیگه نمی‌تونه بی‌خیال بمونه و کمکم به جای مقاومت، همکاری میکنه.
ولی یه نکته‌ی مهم هست: تصمیم‌هایی که فقط از ترس و فشار بیرونی بیان، دوام ندارن. تصمیم‌های من برای لاغر شدن همیشه از بیرون میومد؛ یه متلک، یه نصیحت توی مهمونی یا یه لباس که اندازه‌ام نبود. حتی عدد بالاتر روی ترازو ناراحتم می‌کرد، ولی هیچ‌وقت باعث تصمیم جدی نمی‌شد. برای همین با گذشتن اون موقعیت، تصمیمم هم تموم می‌شد.
یه نمونه‌ی روشنش ماجرای خواستگاری خودمه. خانواده‌ی همسرم که همه متناسب بودن، شرط گذاشته بودن یه کم وزن کم کنم. به پیشنهاد یه دوست متناسب یه رژیم و ورزش سخت رو شروع کردم و خوب هم کم کردم. ولی از روز اول منتظر تموم شدنش بودم و دو سه هفته بعد از موافقتشون، دوباره به حالت قبل برگشتم؛ ولی دیگه خانواده‌ی همسرم راهی برای مخالفت کردن نداشتن😄 دلیل من برای لاغر شدن، یه دلیل بیرونی و موقت بود و نتیجه‌اش هم موقت شد.
پس بعد از دیدن آینده‌ای که نمی‌خوای، یه «چرا»ی عمیق و درونی هم برای خودت پیدا کن. چرا می‌خوای لاغر بشی؟ فقط برای یه لباس یا یه مهمونی؟ یا برای زندگی‌ای که توش راحت نفس می‌کشی و توی آینه با رضایت به خودت نگاه می‌کنی؟ همین «چرا» موتور حرکت ذهنته.
۲. 🧭 هر روزت رو با هدفت هماهنگ کن
چاقی یه‌شبه به وجود نیومده، تناسب هم یه‌شبه به دست نمیاد. ادامه دادن از سرعت مهمتره. چاقی نتیجه‌ی انتخاب‌های تکراریه؛ انتخاب‌هایی که هر روز، ناخواسته و بیشتر وقت‌ها ناآگاهانه انجام دادیم.
روش ذهنی برای لاغری نمی‌خواد یه‌شبه همه‌چیز رو عوض کنی. نمی‌گه از فردا دیگه هیچ‌وقت شکلات نخور، یا هر روز اونقدر ورزش کن که از پا بیفتی. فقط ازت می‌خواد روزت رو آگاهانه‌تر زندگی کنی. از خودت بپرس:
- این غذایی که الان میخورم، انتخاب خودمه یا یه عادت ناخودآگاه؟
- دارم برای گرسنگی میخورم یا برای فرار از یه حس؟
- امروز، فقط امروز، چه قدم کوچیک ذهنی‌ای میتونم بردارم؟
یه مکث کوتاه قبل از خوردن، یه لحظه توجه به اینکه واقعاً گرسنه‌ای یا نه، یا آروم‌تر غذا خوردن، اگه با آگاهی انجام بشه، یه قدم مهمه. این مسیر درباره‌ی کنترل کردن نیست؛ درباره‌ی شناختنه. شناختن دلیل‌های واقعی‌ای که تو رو به سمت خوردن می‌برن.
من اون سال‌ها از صبح تا شب به غذا فکر میکردم. حتی صبحونه‌ی فردا رو از شب قبل برنامه‌ریزی میکردم و ساعت نه صبح وقت ثابت چای و کیکم بود. وقتی شروع کردم روزهام رو آگاهانه‌تر ببینم، فهمیدم خیلی از این خوردن‌ها اصلاً انتخاب من نبودن؛ فقط عادت بودن.
یه عادت دیگه‌ام هم عقب انداختن بود. رژیم رو همیشه برای شنبه می‌ذاشتم. توی مهمونی‌ها به خودم میگفتم «حیفه امشب رژیم بگیرم، امشب میخورم، از فردا». با دوستام که بیرون بودم میگفتم «الان که نمیتونم برنامه‌ام رو دنبال کنم». حتی شروع باشگاه رو طوری تنظیم میکردم که به تعطیلات نخوره. همه‌ی این بهونه‌ها یه پیام داشتن: «امروز روزش نیست». ولی در روش ذهنی، همیشه امروز روزشه؛ چون قدم‌ها اونقدر کوچیکن که توی هر روزی جا می‌شن.
۳. 👏 خودت رو از ته دل تشویق کن
ذهن ما مثل یه بچه‌ی حساسه. وقتی کاری رو درست انجام میده و تشویق نمیشه، کمکم دلسرد میشه. ولی اگه از ته دل بهش بگی «آفرین، این همون قدمیه که من رو به تناسب می‌رسونه»، شروع میکنه به همکاری.
برخلاف رژیم‌هایی که با اجبار و محرومیت جلو میرن، در روش ذهنی هر انتخاب آگاهانه یه پیروزیه و باید دیده بشه. لازم نیست برای تشویق خودت جایزه بخری یا، از اون بدتر، یه خوراکی بخوری. من سال‌ها بعد از تموم کردن هر کاری، از مشق گرفتن تا رد کردن یه مرحله‌ی سخت توی بازی کامپیوتری، به خودم با خوراکی جایزه می‌دادم. ذهنم یاد گرفته بود جایزه یعنی غذا.
تشویق میتونه خیلی ساده باشه: یه لبخند به خودت توی آینه، یا یه جمله‌ی کوتاه مثل «دارم یاد می‌گیرم». این تشویق‌ها کمک می‌کنن ذهن بین انتخاب آگاهانه و حس خوب ارتباط بسازه و انگیزه‌ی درونی برای ادامه پیدا کنی؛ انگیزه‌ای که از عدد ترازو نمیاد.
۴. 🔁 تکرار کن؛ ذهن عاشق تکراره
هر چیزی از ذهن شروع میشه؛ حتی همون چاقی‌ای که سال‌ها باهاش درگیری، یه زمانی فقط یه فکر ساده بود که آروم‌آروم توی ذهن جا خوش کرد. جمله‌هایی مثل «ما خانوادگی چاقیم» یا «تو به فلانی رفتی» از راه شنیدن وارد ذهن می‌شن و از راه تکرار تثبیت می‌شن. من خودم سال‌ها به همه میگفتم «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم».
حالا وقتشه همین مسیر رو برعکس بری. ذهن هر چیزی رو که زیاد بشنوه، کمکم باورش میکنه. پژوهش‌های علوم اعصاب هم نشون دادن مغز در تمام عمر میتونه تغییر کنه و مسیرهای تازه بسازه؛ چیزی که بهش «انعطاف‌پذیری مغز» می‌گن. یعنی با تکرار و تمرین، ذهنی که سال‌ها چاق فکر کرده، میتونه کمکم متناسب فکر کنه.
ولی جمله‌ای که تکرار می‌کنی باید چیزی باشه که ذهنت باورش کنه. اوایل اگه میگفتم «من لاغرم»، ذهنم مسخره‌ام می‌کرد و می‌گفت «تو لاغر بشو نیستی». برای همین جمله‌ام رو این‌طوری انتخاب کردم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد می‌گیرم و وقتی به اندازه‌ی کافی یاد بگیرم، روی جسمم هم اثر می‌ذاره.» این جمله دروغ نبود، برای همین ذهنم باهاش نجنگید. «باید لاغر بشم» رو هم با «دوست دارم لاغری رو تجربه کنم» عوض کردم.
تو هم جمله‌ی مخصوص خودت رو پیدا کن؛ یه جمله‌ی کوتاه و واقعی، مثل «همون‌طور که چاق شدم، میتونم متناسب شدن رو هم یاد بگیرم»، و هر روز با حضور ذهن تکرارش کن.
۵. 🌐 تناسب رو به همه‌ی زندگیت گره بزن
اضافه‌وزن فقط حاصل خوردن نیست. گاهی صدای سال‌ها نادیده گرفتن احساساته؛ خستگی‌هایی که با خوراکی ساکتشون کردیم و ناراحتی‌هایی که راهی جز خوردن براشون بلد نبودیم. من وقتی کار دولتی داشتم و فشار کار و درگیری‌ها زیاد بود، وزنم سریع‌تر از همیشه بالا رفت. شب‌ها هم وقتی خسته بودم سراغ هله‌هوله می‌رفتم؛ امروز فکر میکنم بخش زیادی از اون شب‌خوری‌ها از خستگی بود، نه گرسنگی.
با روش ذهنی برای لاغری یاد می‌گیری که متناسب شدن یعنی تغییر در طرز فکر، احساسات و انتخاب‌ها. مثلاً:
- دوستی‌هایی که پرخوری رو عادی یا حتی بامزه می‌دونن، روی ذهن اثر می‌ذارن. من توی مدرسه دوست‌هام رو بین بچه‌های چاق انتخاب میکردم؛ کسایی که بیشتر وقتمون به حرف زدن درباره‌ی غذا می‌گذشت.
- جایزه دادن به خودت با خوراکی، ذهن رو شرطی میکنه که بعد از هر کاری دنبال غذا باشه.
- تعارف‌ها و رودربایستی‌های مهمونی هم بخشی از برنامه‌ی ذهنی ما هستن که باید دیده بشن.
از خودت بپرس: آدم‌هایی که باهاشون وقت می‌گذرونم چه اثری روی نگاهم به غذا دارن؟ و میتونم جایزه‌هام رو از خوراکی به چیزی دیگه تغییر بدم؟ به جای جنگیدن با چاقی، ذهن و احساساتت رو طوری تنظیم کن که خودبه‌خود به سمت تناسب برن.
۶. ☀️ نیمه‌ی پر لیوان رو ببین
حتی اگه هنوز عدد ترازو تغییر نکرده، شاید یه چیز مهم اتفاق افتاده: ذهنت داره عوض میشه. شاید دیگه شب‌ها با عذاب وجدان نمی‌خوابی. شاید قبل از سراغ یخچال رفتن، از خودت می‌پرسی «گرسنه‌ام یا خسته‌ام؟». یا شاید امروز برای اولین بار به جای سرزنش، با مهربونی با خودت حرف زدی.
این‌ها فقط ظاهرشون کوچیکه. برای ذهن یعنی ساخته شدن مسیرهای تازه. یه تعارف رو بدون رودربایستی رد کردن، به صدای سیری گوش دادن، یا حتی این جمله که «من در مسیرم، حتی اگه هنوز به مقصد نرسیدم»، همه پیروزی‌ان.
قبلاً برای من همه‌چیز یا صفر بود یا صد. با یه وعده پرخوری کل برنامه رو کنار می‌ذاشتم. یه بار وسط یه رژیم سخت، یکی از فامیل یه جعبه شیرینی آورد. همون لحظه که دیدمش، حس کردم الان میخورم و رژیم رو کنار می‌ذارم؛ و دقیقاً همین کار رو کردم. بعدش بزرگترین حسرتم این بود: «ای کاش نخورده بودم.» ذهنی که فقط نیمه‌ی خالی لیوان رو ببینه، با اولین لغزش همه‌چیز رو رها میکنه. ولی ذهنی که نیمه‌ی پر رو هم ببینه، یه لغزش رو فقط یه لغزش میدونه.
من خودم هنوز در مسیرم. هنوز صبح‌ها بعد از بیدار شدن یه چای با یه تیکه شکلات یا کلوچه میخورم و همیشه بهترین انتخاب‌ها رو ندارم، ولی خیلی بهتر از قبلم. هنوز گاهی زیاده‌روی میکنم، ولی دیگه به خودم عصبانی نمیشم؛ قبول میکنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنش‌هام کار میکنم. همین نگاه بود که با اون، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم.
۷. 📝 بنویس، فکر کن، نقشه بکش
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. هر هفته یه وقت کوتاه بذار و به این سه سؤال جواب بده:
- چه چیزهایی این هفته باعث شد از مسیر دور بشم؟
- چه فکرها و عادت‌هایی بهم انگیزه دادن که ادامه بدم؟
- هفته‌ی بعد چطور میتونم یه کم بهتر از این هفته عمل کنم؟
وقتی این سؤال‌ها رو روی کاغذ میاری، ذهنت حساس‌تر میشه به فرصت‌ها و راه‌هایی که به هدفت مربوطن. مغز ما سیستمی داره که به چیزهایی که برامون مهم شدن بیشتر توجه میکنه؛ نوشتن هدف‌ها این سیستم رو به سمت تناسب می‌چرخونه.
یادت باشه لازم نیست کامل باشی و یه‌شبه به وزن دلخواهت برسی. هفت قدمی که مرور کردیم، کلیدهای ساده‌ای هستن که در روش ذهنی برای لاغری رو به روت باز می‌کنن. اگه دوست داری این مسیر رو منظم و قدم‌به‌قدم بری، دوره‌ی ورود به سرزمین لاغرها برای همین ساخته شده.
✍️ تمرین: نقشه‌ی هفته‌ی اولت
- چشم‌هات رو ببند و ده سال بعدت رو تصور کن، اگه هیچ چیزی عوض نشه. بعد بنویس چه حسی داشتی.
- فقط یه دلیل درونی برای متناسب شدن بنویس؛ دلیلی که از خودت میاد، نه از حرف دیگران.
- یه جمله‌ی واقعی و کوتاه برای تکرار روزانه انتخاب کن و بالای برگه بنویس.
- هر شب این هفته یه انتخاب آگاهانه‌ی کوچیکی که اون روز داشتی رو بنویس و خودت رو بابتش تشویق کن.
- آخر هفته به سه سؤال قدم هفتم جواب بده.
📝 برام بنویس
از این هفت قدم روش ذهنی برای لاغری، کدوم برات سخت‌تره؟ آخرین باری که خودت رو بابت یه انتخاب درست تشویق کردی کی بود؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، جمله‌ی تکراری روزانه‌ات رو هم بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه جمله‌ی خودش رو پیدا کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
روش ذهنی برای لاغری یعنی چی؟
یعنی به جای کنترل غذا و بدن، روی باورها، فکرها و احساس‌هایی کار کنی که رفتار غذایی تو رو می‌سازن. وقتی ذهن تغییر کنه، رفتارها هم کمکم تغییر می‌کنن.
چرا با وجود انگیزه، زود از مسیر بیرون می‌زنم؟
چون انگیزه‌ای که از بیرون میاد، مثل حرف دیگران یا یه مهمونی، با گذشتن اون موقعیت تموم میشه. یه «چرا»ی درونی و تکرار روزانه کمک می‌کنن توی مسیر بمونی.
تکرار جمله‌ها واقعاً اثر داره؟
ذهن هر چیزی رو که زیاد بشنوه کمکم باور میکنه. فقط جمله باید واقعی باشه تا ذهن باهاش نجنگه؛ مثل «دارم لاغر شدن رو یاد می‌گیرم».
قسمت اول این مقاله کجاست؟
قسمت اول درباره‌ی نُه دلیل چاقی ذهن و مسئولیت‌پذیریه و می‌تونی از لینک ابتدای همین مقاله بخونیش.
امتیاز 4.04 از 57 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
سلام
چقدر این حرف من رو پرت کرد ب گذشته چاقی تنها حاصل پرخوری نیس
واقعا اینطوریه اونا درگذشته هرموقع مریض میشدم چ در زمان خونه پدری بودم چ زمانی ک ازوداج کردم یجور ادم اضافه بودن یجور اینک دوباره مریض شدن یجور اینک منت سرت بزارند رو حس میکردم حس میکردم تنهام و کسی منو دوس نداره حس میکردم تنهام کسی رو ندارم ک حرفمو بشنوه درک کنه حس میکردم تنهای تنهام وبخصوص زمانیک ازدواج کردم و تنهایی روخیلی بیشتر حس کردم بیشتر تردد شدم بیشتر تنها شدم بیشتر شکستم و حتی نمیدونم چجوری اما بخوردن رو اوردم خودم وخفه میکردم خودمو محبور میکردم ک ادامه بدم سرکوب احساساتم ندیدن خودم اونقدر
ا ینکارو کرد ک با خودم غریبه شدم دیگه با خودم دشمن شدم با خودم ناملایم شدم
والان ک این حرف رو دیدم یادم اومدک من خوردن دوست نداشتم دیدم ک حرفهایی قورت دادم نزدم خوردن تنها پناه من بود مثل خیلیا ک میرن مواد میکشن سیگار میکشن ک دردشونو خاموش کنن من این تنهایی از چیه ایا از اینک من بدبختم یا قربانی ادمهای اطرافم هستم ن این تنهایی ا ز اینک من انتظار داشتم من خدا رو تو زندگیم کم داشتم خدا رو نداشتم پناه میبردم ب خوردنی ها من روی چیزی حساب میکردم ک نتنها کمکم نمیکرد بلکه بهم اسیب میزد یکی میره دنبال رفیق ناباب من رفتم دنبال غذای ک نیاز نداشتم
ومن میبینم ک الان ک پرخوردی من کم شده چرا متناسبتر نمیشم پس این نشون میده ک همه چیز پرخوری نیس افکار ذهن باورهاهم هستن
این ی مسیره ک باید ادامه بدم تا بیشتر تغییر کنم دلیل چاق من پرخوری نیس
افکاری هس ک پشت همه زندگیم هس
گاهی از شدت اون خفگی ک حس میکردم میخوردم
گاهی در جواب ناسپاسی بقیه من میخوردم فک میکردم این یجور سپاس گذاری از خودمه اونها منو ندیدن من خودمو ببینم بخودم برسم اما اشتباه کردم مثل کسی ک پناه میبره ب مواد تا اروم شه تا شاد شده میدونه نابودش میکنه همه چیزشو تا بفهمه اونیک دنبالشه در دورنت خودته خدا وخودت
همیشه میگفتم چرا من ی سرما میخورم ی جایی درد میکنه چرا انقدراینجوری میکنم و امروز این قفل برام باز شدک من اونقدر سرکوفت میشدن ب خاطر سرماخوردی ک از بدنم متنفر میشدم ک چرا مریض شده واین رو یجور بد بودن بدن دشمن بودن بدنم تلقین میکردم یادمه یبار مریض شدم ونتونستم امتحان نهایی رو خوب بدم قبول شدم اما خوب اصلا حالم خوب نبود واون سال گفتن ک نمرات تاثیر داره ت وکنکور ومن ازخودم بدم اومد من بجای توجه بخودم ک چرا اینجوری شدم بیشتر سرزنش میکردم بیشتر باهاش بد میشدم ک چرا بیشتر ناامید میشدم ک چرا چن مسیولیتشو قبول نمیکردم چن فک میکردم ی چیزیک از بیرون بمن تزریق شده اصلا اینو درک نداشتم ک من خودم خالی این بیماری ام و باید مسیولیتشو قبول کنم مسئولیت افکارمو صحبتم توجه
اخرین باری ک خودمو تشویق کردم نمیدونم کیه شاید دیروز اما بیشتر توجه من من باون کاری ک باید بکنم ومن نکردم ن این اون ی ذره تغییر وبببنم اونو گسترش بدم بیشتراون تاریکی رو گسترش میدم چن اینجوری انگار یاد گرفتنم ک قسمت منفی قضیه رو ببینم ن اون قسمت مثبت ویکی هم اینک قسمت منفی برام بزرگتره مهمتره زیاد تره واون تغییر های کوچک ب چشمم نمیاد انگار
چن یاد گرفتم سر کوب کنم راضی نباشم چن همیشه سر کوب شدم همیشه مسخره شدم چن هیچ وقت کسی نگفته ممنونم همیشه دنبال ایراد ها یا خواسته های خودشون بودن منم شاید اینطور باشم
اما الان یاد گرفتم ک خودمو ببینم تحسین کنم اون جوانه کوچک میتونه ب ی د رخت تبدیل بشه
من بارها با رژیم لاغر شدم ا ن درخت رو بهم دادن چی شد از دستش دادم چن درست نبود ی ادم ازنوزادی طی میکنه میاد بزرگ میشه نمیگند ن باید از همون اول زود بزرگ بشه تغییر هم مرحله مرحله هس پس من ب تعییراتم توجه میکنم از خودم قدردانی میکنم این خودش بزرگترین قدم میتونه باشه ک برای متناسب وبودن وبزرگتر از حس خوبم برمیدارم
اگه درمسیر تناسب نباشم اینده دردناک رنج اور بدون شادی رو خواهم داشت در رنج وسختی در منت دیگران و سنگینی در درگیر با خودم با احساسم با سر کوب خودم ک اینو نپوش اینجات معلومه اونو نپوش اونجات میزنه بیرون من خستم از این جنگ بی پایان خستم
من دست صلح بخودم میدم دیروز مانتو خریدم برای فرار از چاقی میخواستم رنگ تیره بگیرم اما ی لحظه ذهنم این اومد ک اگه لاغر بودی کدومو برمیداشتم ومن رنگ کرم رو برداشتم وگفتم من میخوام زندگی کنم لذت ببرم حتی موقعی ک تو خونه پوشیدم زودی گفت ببین چقدر گنده ای ولی من توجه نکردم من این رو ی تغییر میبینم ی نشانه لاغری لاغری داره درمن قدرتمند میشه
من میخوام زندگی با بدنی سبک رو ادامه بدم ولذت ببرم
اگه ی دلیل برای لاغر شدن داشته اباشم خیلی دلیل دارم بارداری راحت میخوام ا اضافه وزن لذت بارداری رو بارز خودم زهر نکنم من میخوام متناسب شم ومتناسب زندگی کنم دلیل دارم خوابم هس من ب خاطر فشاری ک بپام میاد بدون بالش نمیتونم بخوابم وتو رنج وسختی ،هستم ومجبورم هستم نصف شب پاشم و بالشهارو تنظیم کنم تو تخت نمیشه بخوابم این دلیل من برای لاغری ک بدون بالش بخوابم بدن رنج وسختی
چیزی ک این اواخر باعث شد ک تو مسیرم سست بشم سرماخوردی ک و درد کمرو پام بیشتر مریضی باعث میشه
وعصبانیت ک البته درگذشته خیلی بیشتر بوده الان خیلی عالیتر شدم وعالی تر هم خواهم شدک طوری ک ب صفر خواهد رسید اینو ایمان دارم ن
نوشتن باعث میشه حالم خوب باشه واون تشویق اون دیدن تغییرات باعث میشه انگیزه بگیرم دیدن تغییرات اعضای سایت نوشته هاشون خوندن دیدگاه بعضی ا فراد باعث میشه من با شور وشوق برم جلو
با حس خوب میتونم هفته زیباترب رو داشته باشم با نوشتن با تمرکز ب مثبت با گله وشکایت نکردن با دیدن تغییراتم
با توکل کردن بخدا با دیدن خدا با نگرش خداگونه روی خدا حساب باز کردن