اولین باری که توی گوگل نوشتم «بهترین روش کاهش وزن چیست؟»، انتظار داشتم یه جواب مطمئن و ساده پیدا کنم. مثلاً یه رژیم که توش بتونم روزی یه وعده غذای معمولی بخورم، یه کم پیاده‌روی کنم و بعد از یه هفته عدد روی ترازو بالاخره یه تکونی بخوره. ولی چیزی که پیدا کردم، یه سیل بی‌پایان از توصیه‌ها و روش‌هایی بود که بعضی‌هاشون بیشتر شبیه فیلم تخیلی بودن تا راه‌حل واقعی.
من نزدیک ۳۵ سال چاق بودم و بارها رژیم گرفتم. این سؤال که بهترین روش کاهش وزن چیه، سالها مهم‌ترین سؤال ذهن من بود. توی این مقاله تعریف میکنم چرا این سؤال فقط برای آدم‌های چاق این‌قدر مهمه، چرا بازار لاغری هیچ‌وقت جواب واقعی بهش نمی‌ده و چرا بعد از هر رژیم چاقتر میشدم. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
😅 وقتی لاغرها بی‌خیالن و چاق‌ها دنبال نجات
تا حالا دقت کردی آدم‌های لاغر اصلاً یادشون نمیاد که لاغر بودن چیز مهمیه؟ با خیال راحت بستنی‌شون رو میخورن و موقع خرید لباس لازم نیست نیم ساعت دعا کنن که دکمه بسته بشه. من توی مهمونی‌ها بارها دیدم دوست‌های متناسبم همون غذاهایی رو که من «چاق‌کننده» می‌دونستم، بدون هیچ نگرانی می‌خوردن و وقتی سیر می‌شدن، دست می‌کشیدن.
ولی کسی که اضافه‌وزن داره، یه جور دیگه به لاغری نگاه میکنه؛ نه از سر علاقه به مدل‌ها یا یه سایز خاص، بلکه چون چاقی براش دردسر درست کرده. برای همین قبل از اینکه دنبال جواب این سؤال بریم، باید بدونیم چرا این سؤال فقط برای آدم‌های چاق این‌قدر مهمه.
وقتی لاغری، لاغری عادیه؛ ولی وقتی چاقی، چاقی سخته
آدمی که لاغره، معمولاً هیچ حس خاصی به لاغریش نداره، درست مثل نفس کشیدن که از صبح تا شب انجامش می‌دیم و اصلاً بهش فکر نمی‌کنیم. ولی وقتی چاق میشی، تازه می‌فهمی چی رو از دست دادی: انرژیت کم میشه، لباس دلخواهت اندازه‌ات نمی‌شه و از همه بدتر، نگاه و حرف دیگران.
من توی مدرسه سر کلاس ورزش نمی‌تونستم توی بسکتبال بپرم و بعد از پنج دقیقه نفسم میگرفت. با اینکه توی شهرمون رودخونه بود، از خجالت شنا رو کنار گذاشتم. توی فروشگاه لباس هم فقط سایزهای بزرگ و رنگ‌های تیره بهم میومد. همین تجربه‌ها بود که لاغری رو برای من به یه آرزو تبدیل کرد. برای همین بیشتر آدم‌هایی که چاق می‌شن، خستگی‌ناپذیر دنبال جواب این سؤال می‌گردن.
چرا لاغرها برای لاغر موندن تلاش نمی‌کنن؟
فرد لاغر اصلاً فکر نمیکنه برای لاغر موندن به تلاش خاصی نیاز داره. ولی کسی که چاق شده، از ته دل حس میکنه باید برای دوباره متناسب شدن یه کاری بکنه. این تفاوت از ذهن میاد.
ما همه با یه بدن طبیعی به دنیا اومدیم. ولی بعد از تولد، با هر جمله‌ای که شنیدیم کم‌کم ذهنمون یه تصویر ساخت: تصویر «منِ چاق». جمله‌هایی مثل «ما خانوادگی چاقیم» یا «تو به فلانی رفتی». من هم سالها به همه میگفتم «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم». همین تصویر ذهنی بود که جلوی متناسب شدنم رو گرفته بود.
🔍 قبل از جواب، بدون چی باعث چاقیت شده
بیشتر ما هیچ‌وقت تصمیم نگرفتیم چاق بشیم. هیچ‌کدوم از ما یه روز نگفته «از فردا یه کاری میکنم که آروم‌آروم چاق بشم». ولی الان چاقیم؛ در حالی که بعضی آدم‌ها واقعاً دوست دارن چاق بشن و کلی هم براش تلاش میکنن، ولی چاق نمی‌شن.
وقتی چاقی میاد، کلی فشار و نگرانی هم با خودش میاره. ذهن ما دنبال مقصر می‌گرده: ژنتیک، خانواده، غذا، شغل، استرس. من هم سالها همین کار رو میکردم. وقتی کار دولتی داشتم و فشار کار و درگیری‌ها زیاد بود، وزنم سریع‌تر بالا رفت و همه‌اش رو گردن اون شرایط می‌انداختم.
ولی بالاخره باید به این نقطه رسید که من مسئول چاقی خودم هستم، نه اینکه مقصرش باشم. هیچ آدم یا شرایطی مقصر چاق شدن من نیست. و اگه مسئولم، یعنی می‌تونم کاری بکنم. ولی نه هر کاری؛ نه اینکه هر ماه دنبال یه رژیم جدید یا یه قرص تازه برم، بلکه برم سراغ چیزی که واقعاً وزنم رو ساخته: ذهنم.
ذهن چاق، زندگی چاق
آدم چاق بیشتر وقت‌ها توی ذهنش داره با چاقی زندگی میکنه: یا داره به چاقیش فکر میکنه، یا رژیم بعدی رو بررسی میکنه، یا توی گوگل دنبال بهترین روش کاهش وزن می‌گرده. من اون سالها از صبح تا شب به غذا فکر میکردم؛ حتی صبحونه‌ی فردا رو از شب قبل برنامه‌ریزی میکردم.
این یعنی ذهن انرژی خیلی زیادی رو صرف این موضوع میکنه و همین باعث میشه توی بقیه‌ی جنبه‌های زندگی، مثل کار، رابطه‌ها و آرامش، کمتر پیشرفت کنیم. جواب این سؤال نه توی رژیمه، نه باشگاه، نه قرص‌های رنگارنگ؛ بلکه توی یه مسیر کاملاً متفاوته: لاغری با ذهن.
🛒 فروش رویایی که واقعیت نداره
بیا صادق باشیم: وقتی از خودمون می‌پرسیم بهترین روش کاهش وزن چیه، معمولاً انتظار داریم یه جواب شگفت‌انگیز بشنویم؛ یه قرص جادویی، یه نوشیدنی معجزه‌گر، یا رژیمی که توش هر چی دوست داریم بخوریم و لاغر بشیم. به همین دلیل هم بازار فروش رویای لاغری همیشه داغه.
یه نکته‌ی جالب: هیچ شرکت یا سازمانی برنامه‌ای برای چاق کردن ما ارائه نکرده و هر کدوم از ما کاملاً خودبه‌خود چاق شدیم. ولی وقتی تعداد آدم‌های چاق زیاد شد، آدم‌های زیادی وارد رقابت برای لاغر کردن ما شدن. یعنی هیچ دلیل روشنی برای چاق شدنمون ارائه نشده، ولی روش‌های گوناگون برای لاغر کردن ما هر روز بیشتر میشه.
قرص، دمنوش، رژیم، برنامه‌ی غذایی، تمرین ورزشی، کمربند لاغری، گن، دستگاه چربی‌سوز، عمل جراحی و… فهرست بلندی از جواب‌های آماده برای این سؤال وجود داره. ولی چیزی که این وسط فروخته میشه واقعیت نیست؛ رویای لاغر شدنه.
این صنعت هر سال بزرگ‌تر میشه. طبق گزارش Facts & Factors، بازار جهانی لاغری و مدیریت وزن در سال ۲۰۲۱ حدود ۲۲۴ میلیارد دلار ارزش داشت و پیش‌بینی شده تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۴۰۵ میلیارد دلار برسه.
آدم‌های زیادی از هر گوشه‌ی دنیا با این زمزمه وارد فروشگاه‌ها می‌شن: «من حاضرم هر کاری بکنم، فقط راهش رو نشونم بده.» و محصولی می‌خرن که بیشتر بهشون حس امید و کنترل می‌ده، نه لزوماً لاغری واقعی.
زبان چاقی، یه زبان جهانیه
مهم نیست زبان مادری‌مون فارسیه یا انگلیسی؛ همه‌ی ما چاق‌ها یه زبان مشترک داریم. زبانی پر از ترس از چاقتر شدن، استرس موقع غذا خوردن، خجالت، تلاش برای پیدا کردن یه راه سریع و امید بی‌پایان به اینکه یه جایی، یه روشی هست که بالاخره نجاتمون می‌ده.
ولی یه حقیقت هست که کمتر کسی دوست داره باهاش روبه‌رو بشه: هیچ‌کس ما رو چاق نکرد. ما خودمون چاق شدیم؛ ناخودآگاه و بدون برنامه. حالا چطور میشه برای مشکلی که هنوز علتش رو نمی‌دونیم، راه‌حل واقعی پیدا کرد؟
همه‌ی این روش‌ها جسم رو هدف می‌گیرن؛ کالری می‌شمرن، چربی می‌سوزونن. ولی منبع اصلی چاقی توی ذهن ما جا خوش کرده؛ جایی که سال‌هاست پر شده از ترس، خاطره، رفتارهای شرطی‌شده و باورهایی که بی‌صدا ما رو به سمت چاقی می‌برن. تا وقتی زبان ذهنی چاقی رو نشناسیم، هر چقدر هم دنبال بهترین روش کاهش وزن بگردیم، فقط یه نسخه‌ی جدید از همون رویا نصیبمون میشه؛ رویایی که ممکنه گرون، سخت یا حتی خطرناک باشه و آخرش هم موقتیه.
پس قبل از اینکه دوباره دنبال یه روش جدید بگردی، به جای پرسیدن «چی بخورم؟» یا «چقدر ورزش کنم؟» از خودت بپرس: «چرا ذهنم فکر میکنه باید چاق بمونم؟» لاغری واقعی از جواب همین سؤال شروع میشه.
😨 ترس از چاقی؛ دلیل پنهانی که آدم‌ها رو چاق میکنه
شاید برات جالب باشه که یکی از دلیل‌های پنهانی که خیلی از آدم‌های متناسب رو به سمت اضافه‌وزن می‌بره، خود ترس از چاقیه. خیلی از کسایی که هنوز وزنشون تغییر نکرده ولی مدام دنبال رژیم و کالری‌شماری‌ان، نه برای خودشون، بلکه از ترس چاق شدن وارد این بازی ذهنی شدن.
شرکت‌های رژیمی و تبلیغات اینستاگرامی دقیقاً همین نقطه رو هدف گرفتن. بهمون می‌گن: «تو در خطر چاقی هستی! این محصول رو بخر تا نجات پیدا کنی.» و ما فکر می‌کنیم داریم از بدنمون مراقبت می‌کنیم، در حالی که داریم ذهنمون رو برای تجربه‌ی چاقی آماده می‌کنیم.
روی جلد یکی از کتاب‌های پرفروش لاغری به اسم «شش هفته تا تعجب» نوشته شده: «از همه‌ی دوستانت لاغرتر شو». چرا باید برای چیزی که حالت طبیعی بدن ماست با هم رقابت کنیم؟ هیچ‌وقت کسی ما رو به رقابت در نفس کشیدن یا پلک زدن دعوت نکرده. این جمله حتی می‌تونه یه آدم متناسب رو هم وارد چالش لاغرتر شدن کنه، و این دقیقاً برنامه‌ریزی ذهن برای چاق شدنه.
ترس، زبان ذهن چاقه. وقتی ترس از چاقی توی ذهنت جا بگیره، ناخودآگاه این پیام رو به خودت می‌دی: «چاقی قراره اتفاق بیفته، من فقط دارم مقاومت میکنم.» و ذهن، همون چیزی رو که انتظارش رو داره می‌سازه. حتی اگه الان متناسب باشی ولی دائم از چاقی بترسی، هر کاری که با ترس انجام بدی، نتیجه‌ای هماهنگ با همون ترس به دنبال داره.
پس جواب این سؤال که بهترین روش کاهش وزن چیه، ساده‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم: آروم کردن ذهن، تغییر زبان ذهنی و بازنویسی باورها. تناسب اندام هم باید مثل نفس کشیدن طبیعی و بی‌دردسر باشه، نه یه مسابقه برای لاغرتر شدن از بقیه.
🔁 راز پنهان چاق شدن بعد از رژیم
«چرا هر بار رژیم میگیرم، چند ماه بعد حتی از قبل چاقتر میشم؟» این سؤال سالها توی ذهن من می‌چرخید. اولین رژیمم رو حدود ۸۵ کیلو شروع کردم. هر بار پنج تا ده کیلو کم میکردم و بعد بیشتر از قبل برمی‌گشت، تا جایی که حدود ۳۳ سالگی رسیدم به ۱۳۵ کیلو.
بعضی وقت‌ها با امید و انگیزه شروع میکردم و بعضی وقت‌ها از روی اجبار یا ترس. یه بار قبل از خواستگاری، چون خانواده‌ی همسرم شرط گذاشته بودن که یه کم وزن کم کنم، به پیشنهاد یه دوست متناسب یه رژیم و ورزش سخت رو شروع کردم و خوب هم کم کردم. ولی از روز اول منتظر تموم شدنش بودم و دو سه هفته بعد از موافقتشون، دوباره به حالت قبل برگشتم. ولی دیگه خانواده‌ی همسرم راهی برای مخالفت کردن نداشتن😄
لاغر شدن برای من هیچ‌وقت سخت نبود؛ لاغر موندن سخت بود. تا اینکه وارد مسیر لاغری با ذهن شدم و برای اولین بار جواب این سؤال رو با تمام وجودم فهمیدم.
فرمول پنهان ذهن: «من مشکل دارم»
هر بار که رژیم می‌گیریم، ناخودآگاه به خودمون می‌گیم: «بدنم مشکل داره، باید درستش کنم.» این فرمول ذهنی با تکرار رژیم‌ها و شکست‌ها قویتر میشه.
ذهن بر اساس باورهایی که توش ثبت شده دستور می‌ده. وقتی فرمول اصلی ذهن اینه که «من چاقم»، حتی اگه با زور رژیم چند کیلو کم کنیم، ذهن بدن رو به حالت آشنای قبلی، یعنی چاقی، برمی‌گردونه. برای همین بعد از هر رژیم دوباره چاق می‌شیم، و چون ذهن توی رژیم حس کمبود و گرسنگی رو تجربه کرده، بعدش با ولع بیشتری سراغ غذا می‌ره.
من این ولع رو بارها تجربه کردم. وقتی یه شب زیاده‌روی میکردم، قول میدادم «فردا به جبران امروز هیچی نمی‌خورم». ولی فردا یادم می‌رفت و یه صدا توی ذهنم میگفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» عذاب وجدان همیشه من رو به خوردن بیشتر می‌کشوند.
این یه الگوی تکراریه
مهم نیست رژیمت چی بوده؛ کالری‌شماری، کتوژنیک، گروه‌های غذایی یا رژیم یه دکتر معروف. تا وقتی فرمول «من مشکل دارم» توی ذهن فعاله، جسم همون مشکل رو دوباره می‌سازه. چون ذهن فرمانده‌ست و جسم فقط اجرا میکنه.
داستان یه نمودار که خیلی‌ها رو چاق کرد
توی مطالعه‌هام به این ماجرا رسیدم که چند دهه پیش، یه شرکت بیمه در آمریکا جدولی از تناسب قد و وزن منتشر کرد و با معیارهای اون، خیلی از کسایی که تا روز قبل فکر میکردن متناسبن، یکهو حس کردن اضافه‌وزن دارن. نتیجه‌اش ترس عمومی از چاقی و هجوم به رژیم‌ها و برنامه‌های لاغری بود؛ بدون اینکه چیزی توی بدن اون آدم‌ها تغییر کرده باشه. فقط ذهن‌ها تغییر کرده بود.
انتظار چاق شدن، چاق میکنه
وقتی کسی منتظره چاق بشه، ذهنش برای همون شرایط برنامه‌ریزی میکنه. آدم‌های متناسبی هستن که فست‌فود میخورن، ورزش نمی‌کنن، رژیم نمی‌گیرن، ولی سال‌هاست وزنشون تغییر نکرده؛ چون ذهنشون انتظار چاقی نداره. برعکس، کسی که ذهنش پر از ترس و نگرانی از چاقیه، با هر لقمه احساس گناه میکنه، هر رژیمی رو امتحان میکنه و هر بار دوباره می‌ره دنبال بهترین روش کاهش وزن.
🌱 بهترین روش کاهش وزن یعنی برگشتن به حالت طبیعی
جواب کوتاه این سؤال که «چرا رژیم میگیرم ولی چاقتر میشم؟» اینه: چون ذهنم هنوز چاق فکر میکنه. تا وقتی فرمول‌های ذهنی تغییر نکنن، هیچ رژیمی نتیجه‌ی ماندگار نمی‌ده.
چاقی حالت طبیعی بدن نیست؛ یه برنامه‌ی ذهنیه که با تبلیغات، ترس‌ها و جمله‌های خانوادگی وارد ذهنمون شده. ولی ذهن انعطاف‌پذیره. وقتی فرمول‌های ذهن تغییر کنن، اضافه‌وزن به‌شکل طبیعی و تدریجی کنار می‌ره. همون‌طور که یه روز ناخودآگاه چاق شدیم، می‌تونیم ذهنمون رو طوری آموزش بدیم که لاغری براش طبیعی بشه.
من با همین مسیر، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. اولین قدمم این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. هنوز هم توی این مسیر لغزش دارم، ولی دیگه یه لغزش رو دلیل رها کردن نمی‌دونم.
اگه از رژیم خسته شدی و بارها از خودت پرسیدی چرا رژیم می‌گیری ولی چاقتر میشی، پیشنهاد میکنم وارد مسیر لاغری با ذهن و دوره‌ی ورود به سرزمین لاغرها بشی.
✍️ تمرین: جواب خودت رو پیدا کن
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و این‌ها رو بنویس:
- تا حالا چند بار با امید و هیجان رژیم گرفتی و بعدش به همون وزن قبلی یا بیشتر برگشتی؟ هر کدوم رو با یه خط بنویس.
- جلوی هر رژیم بنویس تصمیمت از کجا اومده بود؛ از درون خودت، یا از یه حرف، یه مهمونی یا یه لباس؟
- بنویس به نظرت چرا اون روش‌ها برای تو ماندگار نبودن.
- آخر سر بنویس اگه بخوای از ذهنت شروع کنی، اولین جمله‌ای که باید توی فکرت تغییر کنه چیه.
وقتی این‌ها رو می‌نویسی، ذهنت شروع میکنه به مرتب کردن فکرها و الگوی تکراری خودش رو کشف میکنه. همین کشف، اولین قدمه.
📝 برام بنویس
تو هم مثل من سالها دنبال بهترین روش کاهش وزن گشتی؟ چند تا روش رو امتحان کردی و کدومش بیشتر از همه امیدوارت کرد؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، اون اولین جمله‌ای که می‌خوای توی ذهنت عوض کنی رو هم بنویس.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
بهترین روش کاهش وزن چیه؟
روشی که از ذهن شروع بشه. رژیم و ورزش جسم رو هدف می‌گیرن، ولی تا وقتی باورها و فرمول‌های ذهنی چاقی تغییر نکنن، وزن دوباره برمیگرده.
چرا بعد از رژیم چاقتر میشم؟
چون ذهن هنوز تصویر «منِ چاق» رو داره و بدن رو به همون حالت آشنا برمی‌گردونه. حس کمبود دوران رژیم هم باعث میشه بعدش با ولع بیشتری غذا بخوری.
ترس از چاقی چطور چاق میکنه؟
ترس از چاقی این پیام رو به ذهن می‌ده که چاقی قراره اتفاق بیفته. ذهن همون چیزی رو که انتظارش رو داره می‌سازه و رفتارها رو با همین ترس هماهنگ میکنه.
از کجا شروع کنم؟
از پذیرفتن مسئولیت چاقی خودت، بدون سرزنش کردن خودت. بعد جمله‌ها و باورهایی که درباره‌ی وزنت تکرار می‌کنی رو بنویس و کم‌کم جایگزینشون کن.
امتیاز 3.76 از 49 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
بهترین روش لاغری چیست ،، سلام وقت بخیر ،،۱۰۰درصد آدم های چاق مدام در حال پیدا کردن راهی هستن برای لاغر شدن و بیشترشون ،راه های زیادیو رفتن ،شکست های زیادی خوردن ولی باز هم ادامه دادن به امید جواب گرفتن ،، شخص چاقی که تمام عمر خودشو بدنبال راهکاری برای لاغر شدن گذرونده و از عزت نفس و اعتماد بنفس بسیار پایین یا در حد منفی برخورداره ،در بیشتر جنبه های زندگیش هم شکست میخوره ،اصل و اساس شخصیت هر انسانی با عزت نفس و خودباوریش ساخته میشه ،فرد چاق چه خودباوری هایی در مورد خودش داره ؟ این فرد خودشو ناتوان ،زشت ،بدریخت،دوست نداشتنی،خجالتی، ناکافی ،کمبود، ناراحت و بیچاره وووو میبینه و باور کرده ،معلومه نمیتونه خودشو ابراز کنه ،تو جمع قرار میگیره همه مسخره ش میکنن ،میخوان بهش راهکار لاغری بدن ،من چندین بار شاهدش بودم وقتی با دوستم بیرون میریم ،آدم ها حتی اونهایی که اصلا نمیشناسیمشون یا حتی عابر رهگذر هستن، یدفعه میان به دوستم راهکارهای لاغری میدن و اوایل دوستم ناراحت میشد وقتی یاد گرفت توجهی نکنه به حرف و نظر مردم ،الان حجم گفتن ها ،کمتر شده ، ،، با هر بار خجالتی که توی جمع کشیدیم به خودمون بد و بیراه گفتیم و دوست نداشتیم وارد جمع بشیم ،چاقی باعث میشه نتونیم حتی تو بیزینس های قوی وارد بشیم ،بدلیل همون عزت نفس و اعتماد بنفس پایین ،، آخه با اونهمه بدو بدو برای لاغر شدن اونم سالهای طولانی دیگه احساس رضایتی نمیمونه ،شاید موضوع چاقی برای اشخاصی که فقط چند سال چاقیو تجربه کردن زیاد ناراحت کننده نبوده ولی برای منکه بدنیا اومدم تپل بودم و از ۱۰ سالگی تو رژیم بودم ،اصلا خوشایند نبوده که سالها بدنبال لاغر شدن بودم و هیچ لذتی از زندگیم نبردم ،،، منکه مدام در حال رفتن به متخصصین تغذیه بودم، ۴ تا تردمیل خریدم و فروختم ،دوچرخه ثابت حرفه ای خریدم ،داروهای متفاوت ،دم نوش های بدمزه ،باشگاه های مختلف رفتم،رژیم های سخت و طولانی گرفتم وووووو افراد لاغر زیادیو دیدم که مدام از چافتر شدن ترسیدن و مراقب خوردو خوراکشون بودن ولی در انتها چاقتر از قبل شدن ، یکی از دوستانم که خودش روانشناسه و یه دوره هیپنوتراپی هم برای لاغر شدن آموزش میداد ، یه مدتی بود مدام میگفت دارم چاق میشم ،شکمم داره بزرگ میشه ،با اینکه هیکل بسیار زیبایی داشت و پارسال که تولدش دیدمش ،متوجه شدم یکمی چاق شده ،مخصوصا در قسمت شکم ، انقدر دست میذاشت روی شکمش و میگفت ،ببین چقدر چاق شده و کلی ترسیده بود ، چند ماه پیش که دعوتش کردیم به نهار ،گفت من نمیتونم غذاهای شمارو بخورم ،من فعلا گیاهخوار شدم 🤔 چرا هر چقدر که رژیم میگیرم ،چاقتر میشم؟ این سئوالی بود که سالها منو دیونه کرده بود ، آخه یعنی چی ؟ مگه نمیگفتن ،فریده تو پرخوری کردی که چاقی ،پس چرا من همش تو رژیم هستم ولی هنوز هم لاغر نشدم؟ همیشه میگفتم هر کسی جای من بود باید نی قلیون میشد ،آخه چی تو من خراب کار میکرد ؟ و من با همین سئوال از ۱۰ سالگی تا ۴۵ سالگی مشغول بودم و دور خودم چرخیدم 😒 الان متوجه میشم ،تمام اون لحظاتی که در فکر رژیم جدید بودم،نگران خوردو خوراکم بودم،ترسیدم وقتی چیزی خوردم،در موردش با دیگران صحبت کردم ،در گفتگوهای ذهنیم هر روز خودمو شماتت و سرزنش کردم ،مدام ترسیدم از تنگتر شدن لباسهام و از دیدن خودم تو آینه وحشت کردم ،اونهمه هزینه کردم ،اونقدر وقت گذاشتم برای خرید و پخت غذاهای رژیمی ،اونهمه تایمی که در سالن های ورزشی ،پارکها گذاشتم،اونهمه دارو ،قرص و دم نوشی که خریدم و به زور خوردم و حالم از خودم بهم خورد ،اون حجم مسخره شدن ،احساس دوری از آدم ها، حس ناکافی بودن،حس دوست نداشتنی بودن که یکی از بدترین حس هاست،حس زشت و بدترکیب بودن ، حس خجالت ،دیدن غذاها و نخوردن اونها و احساس بی لیاقتی که برام میلیون ها بار اتفاق افتاد وووووتمام اون زمانها من در حال فرستادن انرژی چاقی،زشتی ،عدم لیاقت ووو به جهان بودم ،یعنی داشتم مسیر چاقی خودمو محکمتر و قویتر میکردم ،در اصل ۱۰۰ درصد توجهم روی چاقی بوده و من تصور میکردم در حال رژیم گرفتن و ورزش کردن هستم و راهم درسته ،،در صورتیکه مسیرم کاملا اشتباه بوده و در اون زمانها من در حال ارسال (من چاق هستم و چاقی بیشتر را میخواهم) به جهان بودم ،،، در تلوزیون زیاد شنیده بودم که آمریکایی ها چونکه فست فود زیاد میخورن انقدر چاقن و سالها پیش تو ماهواره یه برنامه لاغر شدنیو دنبال میکردم که یک شخصی به خانواده ها برنامه غذایی میداد،ورزش های سخت میداد و چندین ماه کوچشون میکرد و اون برنامه بصورت سریالی در ماهواره پخش میشد و من سالها اون برنامه رو دنبال میکردم و نمیدونستم با دیدن اون مدل برنامه ها ،ذهن من برای چاقی بیشتر برنامه ریزی میشده که مجری اون برنامه مدام عنوان میکرد که فست فود و غذاهای سرخ کرده ،چاق کننده هستن ،همین الان یاد دیدن اون برنامه تلوزیونی افتادم😐 در واقع تلوزیون ،فیلم ها و فضای مجازی راهی برای هیپنوتیزم کردنه ذهن آدم هاست بسمت خواسته های ،ابرقدرت های جهانه که میخوان بیزینس های پرقدرت داشته باشن مثل دارو ،خوراکی های لاغر کننده وووو ،،، بیس اصلی بدن ما متناسب بودن است نه چاقی و وقتیکه موانع شناسایی بشن ،جسم خودبخود بسمت فطرت خود که تناسبه ،خواهد رفت،،، چقدر از اون احساس شرمساری بی عرضگی و تقصیری که در من بود بدم میومد ، مدام به خودم و خدا و خانواده م بدوبیراه میگفتم که آخه چرا من این شکلی آفریده شدم ،از هر چی بد و زشت بوده به من داده شده بود ،، همون شکست هاییکه مدام در لاغر نموندن خودمون گرفتیم ،نشان دهنده درست نبودن اون مسیرها بود و وجود ما سالها اینو فریاد میزد ولی ما بازهم به مسیر غلط ادامه میدادیم و اون احساس بی عرضگی که در ما شکل میگرفت باعث میشد ،باور کنیم که ما نتونستیم خوب عمل کنیم ،بدن ما جواب نداد و مجدد رو میبردیم به راه و روش سختر ،،یادمه اون آخریا ،تصمیم گرفته بودم غذامو کمتر کنم تا شاید نتیجه بگیرم ،ولی هر قدر تلاش کردم نشد ،مثلا ۱ دونه نون تست باید نصف میکردم و میخوردم ،یا ۴ تا قاشق برنجو ،۲ تا قاشق میکردم ،در واقع هیچی نمیخوردم ،همش بی جون بودم ،آخرین رژیممو که گرفتم ،اواسطش مریض شدم، بی جون شدم و دیگه ادامه ش ندادم و تا مدتها بعد از رژیمم همش حالت تهوع داشتم ،بدن بسیار هوشمنده و با عکس العمل هاش بما هشدار میداده ،ما توجه نمیکردیم ،،، از ورزش بخوام بگم که خودش یه کتاب میشه که هر روز صبح تا شب در باشگاها بودم ،بدمینتون سنگین ،چربی سوزی،بدنسازی، کوهنوردی،پیاده روی،اسکی ،شنای مداوم ،رقص و تمام اینهارو همزمان میرفتم ،تقسیم کرده بودم جوری که به همشون برسم به قول استاد فقط آمادگی جسمانی من بالا رفته بود و البته یه تعادل وزنی هم با اون حجم ورزش داشتم ،، اونوقتا خیلی به افراد متناسبی که ورزش نمیکردن حسودی میکردم ، دلم میخواست متناسب میبودم که به زور ورزش نکنم ،، یه سال سیزده بدر که تو رژیم بر اساس گروه خونی بودم و قرص های چربی سوز میخوردم و باید همراه با قرص ها ورزش میکردم، اون روز من صبح ۱ ساعت پیاده روی کردم ،عصر هم ۱ ساعت پیاده روی کردم ، همه اقوام مسخره م میکردن که فریده، امروز همش تو ورزش بود و واقعا هم لذتی از تفریحاتم نمیبردم یه کابوس بزرگی داشتم به اسم ورزش که باید هر روز انجامش میدادم ،، به چه نکته جالبی اشاره شده ،اینکه به ایجاد نکردن چربی فکر کنیم نه به سوزاندن چربی ، سالها با خوردن قرص های مضر خواستیم چربی هارو آب کنیم ،دریغ از درک این موضوع که شیر فلکه ساخت چربی در بدنمون رو قطع نکرده بودیم ،یعنی از یک طرف ما چربی هارو تخلیه میکردیم و از طرف دیگه ورود چربی به مخزن بدنمون جریان داشته ☹ اگر ورزش کردن اثر زیادی داشت که من باید شکل نخ میشدم انقدر که ورزش میکردم ،،البته این هم برمیگرده به باورهای ما ،مثلا خواهر من همیشه آدم متناسبی بوده ،ایران زندگی نمیکنه، عید که اومد ایران و بعد از ۶ ماه دیدمش ،خیلی لاغرتر شده بود ،بهش گفتم چکار کردی ،گفت یه مدت برنج ایرانی نداشتیم برنج اون کشورو دوست ندارم ،برنج نخوردم و ورزش روزانه انجام دادم ،در واقع رژیم و ورزشش کلا ۲ ماه ادامه داشته ولی اون حجم سایز ازش ریخته بود ،حتما تو باورهاش نخوردن برنج و ورزش کردن مساوی با لاغرتر شدنه و برای من مساوی با چاقتر نشدنه ،برای همین ایشونو لاغر کرده و برای من اثر خاصی نداشت ،،چقدر خوندن این مقالات برای ذهن مریض من اثر گذاره که سالها باور کرده بود که من باید بینهایت ورزش کنم تازه جواب هم نگیرم ،با خوندن و تفکر بر این مقالات انگار قطره قطره اون باورها از من خارج میشه و فرمول های صحیح جایگزین میشه ،،اگر ورزش نکنم چه خواهد شد ؟ الان ورزش خاصی انجام نمیدم ،هفته ۱ بار که تنیس میرم اونم برای سرگرمی و فان بودنش و عشقی که به تنیس دارم ،هفته ۱ بار کلاس رقص میرم اونم برای بودن در فضای شاد با دوستانم و انعطافی که قبل از کلاس رقصم انجام میدم برای منعطف شدن بدنمون برای اجراهامونه ، قبلا اگر هر روز ورزشی نمیکردم عصبی میشدم ،وقتی ۸ سال پیش بر اثر آسیب زانو و کمر که دیدم ، ورزشو رها کردم ،مدام صدایی در گوشم میگفت ،حالا که بی تحرکی چاق میشی و چاق هم شدم ،ولی از شروع این دوره ها ،اون صدا کمو وکمتر شد ،،، چندین سال پیش که پیش دکتری برای طب سوزنی میرفتم ، (قبلنا مدام سرم تو این دکترو و تو اون دکتر بود ) در واقع مشکلی نداشتم ولی میرفتم طب سوزنی ،،برای دکترم از ورزش کردن هام و تردمیل رفتن هام گفتم ،دکترم بهم گفت ،تردمیل واست لذت بخشه ؟ گفتم اصلا دوسش ندارم ،گفت رهاش کن ،برو ورزشیو انجام بده که حالت باهاش خوب باشه ،بهش گفتم من باید ورزش سخت انجام بدم که چاقتر نشم ، در واقع هر کاری که لذت بخش باشه ذهن ما کمکمون میکنه و همراهیمون میکنه ،، خدارو شکر میکنم که هیچ ورزشیو به اجبار انجام نمیدم ،،پیاده روی که همراه همیشگی منه برای تثبیت باورسازی هام ،هر روز وقت داشته باشم یه تایمی با خودم در پیاده روی خلوت میکنم ،،، مقاله بسیار جامع و کاملی بود ،سپاسگذار هستم استاد برای زحمات شما