بهانه برای لاغر نشدن؟ 😏 آره… همون موجودات کوچولوی بیرحمی که هی میان میشینن رو دوش آدم و میگن:
«الان وقتش نیست» ⏰ «سن تو گذشته» 👵🏻 «متابولیسمت کُنده» 🐌
«بچه داری، شوهر همکاری نمیکنه، مهمونی زیاده…» و هزار تا جملهی قشنگ که تهش فقط یه معنی دارن: بیخیال لاغر شدن!
🎯 فرق افراد موفق با ناموفق چیه؟ یه کلمه: «بهانه!»
راستش رو بخوای، خود من یه زمانی دکترا داشتم تو بهونه آوردن! 😅
هر بار که رژیم رو ول میکردم، میرفتم سراغ یکی از بهونههام و باهاش خودم رو توجیه میکردم:
«خوب معلومه که نشد، این هفته خیلی استرس داشتم!»
«مگه میشه با این همه مهمونی لاغر شد؟!»
«آخه ارثیه دیگه، مامانمم چاقه!»
ولی یه روز، یهو انگار یکی از توی ذهنم گفت:
تا کی میخوای بهونه بیاری؟ واقعاً دلت میخواد تغییر کنی یا فقط دوست داری درگیرِ چالشهای فانتزی لاغر شدن باشی؟
و همونجا بود که فهمیدم…
💡 مشکل من رژیم یا ورزش یا حتی بدنم نبود؛ مشکل، ذهنی بود که بهونه رو انتخاب میکرد بهجای حرکت!
تو این مقاله قراره با هم بریم سراغ همین قضیه:
🌪️ شناسایی بهونهها
🧠 بررسی ریشههای ذهنیشون
🔥 و پیدا کردن راهی برای خلاص شدن از دستشون
اگه تا الان کلی راه رفتی و لاغر نشدی، شاید وقتشه یه نگاهی به لیست بهونههات بندازی…
آمادهای با هم یکییکی خطشون بزنیم؟ 😎✍️
❌ بهونهی شماره یک: وقت ندارم!
این یکی رو که دیگه همهمون استادیم توش!
«وای من سر کارم»،
«بچه دارم»،
«صبح تا شب تو ترافیکم»
یا حتی:
«اصلاً وقت نمیکنم یه لیوان آب بخورم چه برسه به لاغر شدن!» 😫
ولی بذار یه سؤال بپرسم:
واقعاً وقت نداری یا اینکه لاغر شدن هنوز اونقدری برات مهم نشده که براش وقت بزاری؟
🕒 چون وقتی یه چیزی برات اولویت باشه، براش جا باز میکنی، نه اینکه بندازیش ته لیست.
خودم یادمه روزی که تصمیم گرفتم ذهنم رو برای لاغری تنظیم کنم، هیچ اتفاق خاصی توی زندگیم نیفتاده بود، فقط یه چیز عوض شد:
نگاهم به خودم.
🧬 بهونهی شماره دو: ژنمون اینجوریه!
آه… ژن عزیز!
چاقی ارثیه…
ما خانوادگی همینیم…
مامانمم لاغر نمیتونه بشه…
پدرم که همیشه یه شکم کوچولو داشت… 🤷♀️
درسته که ژنتیک یه تأثیر کوچولو داره، ولی نه اونقدری که بشه انداخت گردنش همه چی رو!
😏 اگه ژنتیک همهچیز بود، پس چطور بعضیا تو همون خانواده لاغرن؟
مشکل اصلی، عادتهای فکری و رفتاریه که از خانواده منتقل میشه، نه فقط ژن!
یک مطالعه مهم که در مجله بررسی های طبیعت ژنتیک منتشر شده است، نشان میدهد که ژنهای مختلفی با چاقی مرتبط هستند، اما تأثیر هر یک از آنها بر وزن بدن انسان بسیار کوچک است. این مطالعه همچنین بیان میکند که بیشتر تأثیرات ژنها را می توان از طریق اصلاح فرمول های پرخوری و اشتها در مغز خنثی کرد.
🍩 بهونهی شماره سه: نمیتونم غذاهای خوشمزه رو کنار بذارم
بیاین با هم صادق باشیم…
قرمهسبزی مامان، فسنجون شب یلدا، پیتزای بویدارِ داغ…
کی میتونه اینا رو بذاره کنار؟ 🤤
ولی واقعاً برای لاغری قراره همهی خوشیهای دنیا رو حذف کنیم؟
نه عزیز دل!
ما تو «تناسب فکری» یه شعار داریم:
🍽️ مهم اینه چی تو ذهنت میگذره، نه تو بشقابت!
وقتی ذهنت رو برای تعادل تربیت کنی، دیگه نیازی به حذف نیست.
تو یاد میگیری چطور بدون حرص، بدون عذاب وجدان، حتی از غذاهای خوشمزه هم لذت ببری و بازم وزن کم کنی.
جالبه نه؟ 😊
🧠 ته ماجرا: بهونه یعنی مقاومت ذهنی!
تمام این بهانه برای لاغر نشدن (و صد تای دیگه که نگفتیم)، یه پیام مشترک دارن:
ذهنم نمیخواد تغییر کنم.
چرا؟ چون تغییر یعنی خروج از منطقه امن. یعنی درد، تلاش، ابهام…
و ذهن ما عاشق امنیت و تکراره. واسه همینه که هی این بهونهها رو میسازه تا ما رو همونجا که هستیم نگه داره.
🛑 ولی اگه هی هر بار تسلیمش بشی، هیچوقت تغییر نمیکنی.
✅ اگه بخوای لاغر شی، باید این مقاومتها رو بشناسی و یکییکی ازشون عبور کنی.
🎯 پیشنیاز واقعی موفقیت در رهایی از چاقی: خداحافظی با بهانهها
راستش اون روزها اصلاً نمیدونستم که یکی از مهمترین قدمهای لاغر شدن، شناختن دلایل چاقی و مهمتر از اون، رها کردن بهانه برای لاغر نشدنه!
قبلاً هرجا میرفتم برای لاغری، یه برنامه غذایی میدادن، یه رژیم سخت، یا یه جدول ورزشهای عجیبغریب که باید مو به مو اجراش میکردم.
هیچکسی ازم نپرسید:
«اصلاً چرا چاق شدی؟ پشت این چاقی چه چیزیه؟»
فقط میگفتن: «این برنامهس. انجامش بده و حرف نزن!»
اما وقتی کمکم با ذهنم آشتی کردم و شروع کردم به پیدا کردن دلیلهای واقعی چاقیم، یه اتفاق عجیب افتاد…
احساسم نسبت به چاقی تغییر کرد.
دیگه از خودم متنفر نبودم، چون فهمیدم پشت این چاقی، یه عالمه دلیل نادیده گرفتهشده هست.
تا قبل از اون، همیشه فکر میکردم خدا یا خانوادهم باعث چاقی منن.
انگار یه سرنوشت اجباریه که به من تحمیل شده.
اما وقتی آگاهیم بیشتر شد، یه حقیقت تلخ ولی نجاتبخش رو فهمیدم:
پذیرفتن این موضوع، آسون نبود. چون خب، ما آدما معمولاً از چیزی که ازش بدمون میاد، فرار میکنیم.
و چاقی چیزی بود که واقعاً ازش بدم میاومد. پس چطور مسئولیتشو بپذیرم؟
ولی خدا بهم لطف کرد…
قبل از اینکه بیاد و بگه «تو مقصری»، منو هدایت کرد که برم سراغ کشف علتها.
و همین کشفها، کمکم ترسهامو کم کرد، بهونههامو نشوند، و باعث شد مسیر تغییر برام روشنتر بشه.
ماهها گذشت.
من عمیق شدم تو یادگیری درباره ذهن، درباره فرمولهای پنهان چاقی در ناخودآگاه.
تا اینکه حدود ۱۵ ماه بعد، بیاینکه رژیم بگیرم یا باشگاه برم، اولین تغییرات توی جسمم دیده شد.
کوچیک بودن، ولی واقعی بودن.
و اون نشونهها بهم گفتن:
✅ «درست اومدی! راهت همینه!»
انگار تازه فهمیده بودم چرا از بچگی چاق بودم.
چرا از تحرک فراری بودم، چرا عاشق لم دادن بودم، چرا حتی بارها رژیم گرفته بودم ولی هیچوقت موفق نشده بودم.
همهاش بخاطر این بود که یه عالمه بهانه برای لاغر نشدن داشتم که سالها مثل سایه همراهم بودن.
اما حالا که خودم نتیجه گرفتم، میتونم با اطمینان بگم:
💥 اگه یه نفر بخواد، هیچ بهونهای براش نمیمونه!
من؟
یه نمونهی زندهم برای تمام بهانه برای لاغر نشدنهایی که آدمها میارن:
- از بچگی چاق بودم.
- بیش از ۴۰ کیلو اضافه وزن داشتم.
- ۳۵ سال تموم، چاق موندم.
- چربیهام قدیمی و سفت و لجباز بودن.
- کارم پشت میزه.
- اهل تحرک نیستم.
- هیچ دارویی مصرف نکردم، هیچ جراحی نکردم.
- غذام هم مثل همهی آدمهای چاق بود، هیچ غذای خاصی رو حذف نکردم.
ولی ذهنم رو تغییر دادم…
و بهونهها رو کنار گذاشتم.
❗ هر کسی که هنوز میگه “من نمیتونم لاغر شم”، در واقع هنوز یه بهانه برای لاغر نشدن توی ذهنش داره.
و تا وقتی اون بهونه هست، هیچ روش و هیچ برنامهای جواب نمیده!
اما اگه بهونههاتو بریزی دور، ذهن تو آماده میشه برای معجزه.
🌟 همه اونایی که الان عکسهاشون توی آلبوم «شگفتیسازان» سایت تناسب فکریه، یه روزی پر از بهونه بودن.
ولی از یه جایی به بعد، تصمیم گرفتن دیگه دنبال بهانه برای لاغر نشدن نباشن… فقط شروع کنن.
و توی همین مسیر، از فردی پر از تردید، شدن الگوی لاغری برای بقیه.
🧠 ذهن تو، قدرتمندتر از هر چربی قدیمی و هر سن و سالیه.
اگه نفس میکشی، یعنی میتونی لاغر بشی.
به شرط اینکه تصمیم بگیری، دیگه هیچگونه بهانه برای لاغر نشدن نداشته باشی…
✍️ تمرین آموزشی 📖
مهمترین پیشنیاز موفقیت در لاغری با ذهن، شناسایی بهانه برای لاغر نشدن است.
این تمرین به شما کمک میکند تا با آگاهی از بهانه برای لاغر نشدنهای خود، در مسیر ذهنی لاغری عملکرد بهتری داشته باشید.
🧩 قدم اول: بهانه برای لاغر نشدنهایی که در گذشته باعث شدهاند برای رسیدن به اهدافتان اقدام نکنید، فهرست کنید.
🎭 بهانهها دو نوعاند:
۱. احساسی: مثل «حوصله ندارم»، «فعلاً حسش نیست»، «باشه برای بعد» و…
۲. منطقی: مثل «بارها تلاش کردم و نشد»، «سنم بالا رفته»، «چربیهام قدیمیه» و…
✨ حالا بنویس:
- کدوم بهانه برای لاغر نشدن مانع لاغر شدنت بودن؟ احساسی یا منطقی؟
- برای هر بهانه برای لاغر نشدن، یک دلیل منطقی و قانعکننده برای مقابله باهاش بنویس.
- احساست رو درباره زمانی که لاغر میشی توصیف کن.
- تغییراتی که با لاغر شدن توی جسم و زندگیت ایجاد میشه رو هم بنویس.
📝 این تمرین رو انجام بده و پاسخت رو در بخش نظرات همین مقاله بنویس.
این یه قدم مهمه برای اینکه بهانه برای لاغر نشدن دیگه جلو حرکت تو رو نگیرن.
📻 رادیو لاغری
منتظر کامنتهای شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
امتیاز 4.20 از 331 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
سلام خدمت دوستان عزیز و استاد گرامی
من امروز احساس خیلی خوبی دارم و فکر میکنم ک برای دلم و خواسته دلم ارزش قائل شدم ، من از اواسط فروردین کمسیر رو دوباره شروع کردم دلم میخواست ک اینبار برای هر فایل حتما دیدگاه بنویسم و ادامه بدم ، الان تقریبا ی ماه گذشته و من برای مسیر لاغری دیدگاهی ننوشتم ، هر روز گامی برمیدارم و برای خودم توی دفتر مثل همیشه یاداشت میکنم ولی توی سایت ثبت نمیکردم ، وهر بار بهونه ولی هر روز گفتگوی ذهنی داشتم و میگفتم باز ننوشتی باز داری میری جلو و هیچبهایی برای این همه فایل ارزشمند ومفید پرداخت نمیکنی حتی بهایی ب اندازه ثبت ی دیدگاه ، و خلاصه گرچه ک ادامه میدادم ولی دلم راضی ب اینجور ادامه نبود ، تا اینکه روز جمعه استوری بازگشت استاد ب اینستا رو دیدم و خیلی خوشحال شدم اخه من همیشه کلی از لایوها و استوری های استاد استفاده میکردم ، خلاصه یکی از استوری های استاد بهانه بی بهانه بود و منم همونجا گفتم ببین هر بار اینمسیرو بدون ثبت دیدگاه رفتی ومشکلی همنداشتی ولی اینبار حالا چی شده هم ذهنت همدلت دارن بازی در میارن و میگن ک باید ثبت کنی بس بهونه بی بهونه ، و از شنبه باز برگرد اول وهر چند ک اونجام ذهن عجولم گف این همه اومدی جلو ی ماهه داری گوش میدی باز برگردی از اول خب از این ب بعد دیدگاه بنویس ولی من مصمم بودمک از جلسه اول دیدگاه داشته باشم و خلاصه دیروز ک شنبه بود استارت اغاز رو زدم ولی خب دیروز تا اخر وقت هی کار برا خودم تراشیدمو دیدگاه ننوشتم و باز ی سری افکار میومد ک آیا میتونم تا اخر دوره ادامه بدم و دیدگاه ثبت کنم نکنه باز وسطا ولش کنم وبیخیال شم ولی صب ک زود بیدار شده بودم اولین کارم رو با ثبت دیدگاه برای فایل مقدمه شروع کردم وچقد سرحال شدم و چقد از ته دل راضی وخوشحال وحس خوب بهم دست داد، من مدت ها با این فکرا ک شاید نتونم دیدگاه خوب بنویسم شاید کسایی ک میخونن بگن اینا چیه نوشته ، اومده زندگی نامه اینجا مینویسه و شاید من از فایل درک درست نداشته باشم و …… افکاری ک توشون خودمو قضاوت میکرد و نهایت ب این میرسبدم ک چیزی ننویسم ، من توی دوره ی رسیدن ب ارزوها با قدرت ذهن تقریبا برای تمام فایل ها دیدگاه ثبت کردم ولی اونجا باورم این بود ک من دوره رو خریدم و از فایل هاش استفاده میکنم ومیتونم چیزی بنویسم ولی اینجا اون جرعت و اعتماد رونداشتم و میگفتم من چون فایل های اصلی تناسب رونخریدم بش شاید نتونم دیدگاه ودرک خوبی داشته باشم ، ولی خب امروز اینکارو انجام دادم و خیلیم خوشحالم چون ب خودم گفتم من از همین فایلا تونسم چندین سایز و وزن کم کنم بس من الان تونستم ک این فایل ها و اموش های لاغری رو تا حدودی درک کنم .
امروز ک این فایل بهونه بی بهونه رو اومدم گوش بدم دیدم ک بیست فروردین ماه توی این فایل برای دوست هم مسیرم شیرین جان حتی در دیدگاهشون پاسخی هم نوشتم ، ولی اونقد بهونه برا خودم تراشیدم ک برای خودم دیدگاه ثبت نکردم و رد شدم ؛
ولی امروز اولین دیدگاهمو با جدیدت ثبت کردم و ی جورایی انگار دلم اروم گرفت ، و بعد اومدم سراغ این فایل بهونه بی بهونه ، تا وقتی ک من نفس میکشم جسمم قدرت و توانایی رسیدن ب تناسب و لاغری رو داره و هیچ بهونه ای نیست و تمام و کمال مسئول چاقی و اضافه داشتن خودم هستم ، سال های سال با کلی بهونه خودمو چاق نگه داشتم و گفتم من ژنتیکی چاقم ، ب مامانم کشیدم ، من معدم بزرگه و سبز نمیشم ، سوخت و سازم کمه ، من تنبلم و تحرکم کمه ، زیاد میخورم و …… اینها همه دلیل و بهونه هایی بود ک من از بچگی داشتم و خودمو همیشه ژنتیکی بچه تپل و پر میدونستم ک محکوم ب چاقیه و قراره مثل مامانش ومامان بزرگش چاق بشه ، ولی با قرار گزفتن در مسیر لاغری من متوجه شدم ک اونها فقط بهونه بودن تا من به تناسبی ک طبیعت جسمم هست رو نداشته باشم و هر روز بیشتر ازش دور شم ، من عادت کرده بودم ب رنج چاقی و دیگه برای خودم هیچ راه خلاصی از این رنج نمیدیدم ، چون راه های زیادی رو هم امتحان کرده بودم ولی نتیجه ای ک میخواستم رو نگرفته بودم ، دیگه ب خودم میگفتم چاقی همیشه با من هست و نمیتونمکاریش بکنم فقط گاهی در مراسمی ومناسبتی یا شرایطی میتونم با سختی دادن ب خودم یکم وزن و سایز کم کنم و دوباره چاقی سرنوشت همیشگی منه ، و هر بار با هر روشی لاغر میشدم انتظار برگشت خیلی سریع ب شرایط قبل ( چاقی ) رو از خودم داشتم ، چون من هم مثل استاد سالقه ی چاقیم از بچگی بود برای همون کلی دلیل برای چاقیم داشتم . البته در دوران بچگی مامانم تلاش میکرد کمنو چاق کنه تا به مادرشوهرض ثابت کنه ک بدون شیر خودش ( چون خودش شیر نداشت ) هم میتونه منو یه بچه ی تپل و سالم ( ب باور خودش ک سلامتی رو تو تپلی میدید) بکنه ؛ من سالها تحت اموزش چاقی از اطرافیانم بودم و کلی اطلاعات چاقی جمع کردم و ناخواسته عمل کردم ونتیجه شده چاقی ؛ چه اونوقتی ک باورهای سلامتی و زیبایی رو با چاقی میدونستم ب سمت چاقی حرکت کردم چه اونوقتی ک از چاقی ترسیدم و بهش توجه کردم و دست پا زدم ک بیشتر چاق نشم ، در حال حرکت به سمت چاقی بودم ، و الان تنها راهش اموزش لاغریه و همون طور ک با اموزش سالها چاق شدم الانم هر لحظه ک نفس میکشم میتونم ب سمت لاغری و تناسب برم و خیلی راحت و اسون مثل همون راه چاقی میتونم اینبار اگاهی لاغری داشته باشم و متناسب و لاغر بشم ؛
ی نشونه هم امروز منو خیلی خوشحال کرد، شهر من یه شهر سردسیر هست و تقریبا ما ۷-۸ ماه از سالو هوای خنک و سرد داریم ک هنوزم مثلا امروز یه هوای خنک رو ب سردی داریم ک بخاریمون روشنه ، من امروز یکم قبل ظهر کمد لباسها رو سامان دهی میکردم ک یه تعداد از لباس های ضخیم زمستونی رو بردارم و لباس بهاری بیارم دم دست ، جا ب جا کردم و بعد اتمام کارم ، خواستم لباسامو عوض کنم ک دستم رف رو شلوارک جین خونگی ک پارسال اواخر تابستون بخاطر خنکی هوا جمع کرده بودم واز دم دست برداشته بودم ، گفتم اینو بپوشم با این تبشرتم سته ، اونوقتا یکم برام کیپ بود و دکمه اش کامل میچسبید ،بدون هیچ فکری و یاد اوری مثلا تنگی ، من اونو برای پوشیدن انتخاب کردم و وقتی تن زدم از ذوق میخواستم بپرم هوا، خیلی برام ازاد شده بود و خیلی راحت دکمه و زیپش بسته میشد و حتی جای ازاد داشت و این خیلی برام نشونه خوبی بود، الان ک حدود ی ماهه جدی شروع کردم و از دیروزم تصمیم با ثبت دیدگاه بود ، خیلی برام ذوق و شور داشت این نشونه و خواستم ک اینجا بنویسم تا برای خودمم ب یادگار بمونه وچراغ ونور برای مسیرم