جلسه نهم: دوستی با درون برای کاهش وزن

به نام خالق مهربان❤️

سلام و عشق نثار استاد لاغری و عاشقان لاغری

عاشقانه از زحمات و همراهی شما استاد مهربان و یکدانه ام تشکر و قدردانی میکنم که با صبر و آرامش قدم های ما را مدیریت میکنید به سمت تناسب و زیباییهای ذاتی مان و چقدر تمرینات این دوره با نظم و بسیار هوشمندانه طراحی شده در قدم اول یاد گرفتم که چطور توسط تجسم و احساس کردن لاغری ذهنم را مجبور کنم که تکثیر تصاویر چاقی را متوقف و تصاویر جدید لاغری را تکرار کند بعد یادگرفتم که با کمک تمرین پرسش و پاسخ چطوری احساس لاغری را در خودم فعال کنم و با تکرار تجسم شبانه و نوشتن روزانهٔ تمرینات و تبدیل آن به یک عادت، یک تصویر واضح با توضیحات کامل از تناسب ایده آلم را از طریق ذهنم در اختیار ناخودآگاهم قرار دهم و بدین وسیله انتظار لاغری را در خودم ایجاد کنم و در ادامه دارم یاد میگیرم که چطور این انتظار را بدون تکیه به دیگران و عوامل بیرونی و فقط توسط نیروی درونم در خودم فعال و مدیریت کنم. ممنونم استاد جان واقعاً هوش و توانمندی شما در خلق تمرینات متناسب کننده ستودنی است شکروجودتان که بینظیرترین استاد لاغری هستید🙏❤️ 

هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم انرژی جدیدی توسط خالق جانم در اختیار من گذاشته می‌شود و دیگر این من هستم که انتخاب میکنم این انرژی تازه و فوق العاده هوشیار و قدرتمند را توسط احساسم به چه چیزی تبدیل و خرج دریافت چه اطلاعاتی میکنم آیا آن را تبدیل میکنم به احساس خوب و سپاسگزاری و آرامش و تناسب و شادی و خلق زیباییها یا با تمرکز روی اخبار و حوادث ناخوشایند پیرامونم و ناخواسته ها و توجه به مسائلی که به من مربوط نیست آن را تبدیل میکنم به احساسات بد و ناامیدکننده و جذب چاقی و ناخواسته ها و من از وقتی تمام ورودی های مجازی را قطع کردم و فقط با سايت نجات‌بخش تناسب فکری در ارتباط هستم، زیاد این نوسانات رفتاری را تجربه نمیکنم و از وقتی که تمرینات فوق العادهٔ دورهٔ اصلاح پُرخوری را می‌نویسم و به آن عمل میکنم، بخوبی میتوانم خطاهای رفتار غذاییم را شناسایی و مدیریت کنم و دیگه زیاد درگیر خوردن و نخوردن نیستم و تمام توجه و تمرکزم روی این است که تمریناتم را هر روز بطور پیوسته بنویسم و اصلاحات را انجام دهم و ورودی‌هایم را کنترل و احساس خوبم را با آرامش و صبوری مدیریت کنم وبدون توجه به اتفاقات گذشته و پیش بینی آینده پذیرای تمام خودم در لحظهٔ حال باشم من وظیفه دارم با قبول مسئولیت خودم از نیروی درونم بخوبی مواظبت و حمایت کنم تا توسط اطلاعات اشتباه و گمراه کننده و انرژیهای منفی و ناامید کننده آلوده و ویروسی نشود بنابراین من سمت خودم را درست کنم و کاری به سمت مقابلم که نیروی درونم است ندارم چون او بلد است چگونه سمت خودش را در جهت خواسته ها و توجهات من تنظیم و مدیریت کند. و حتی الان هم که تقریباً متناسب شدم و روند کاهش وزنم بخوبی پیش می‌رود، بازم با جدیت و اشتیاقِ روز اول دارم تمریناتم را انجام می‌دهم و آموزش‌ها و آگاهی‌های دریافتی از استاد عزیزم را هر روز با حوصله و حس خوب برای ذهنم دیکته میکنم و چون ذهن نامحدود من از تکرار خسته نمیشود پس لازم است که من هم برای خلق خواسته ام مثل خودش رفتار کنم و از تکرار خسته نشوم و درمورد خطای رفتاری اگه موردی پیش بیاید و یه مقدار بیشتر از نیاز بدنم از یک مادهٔ خوراکی بخورم اصلاً برچسب چاقی روی آن نمیزنم و احساسم را بد و خودم را سرزنش نمیکنم و فقط به چشم یک خطای رفتاری ناهماهنگ با نیاز بدنم بهش نگاه میکنم و دارم روی خودم کار میکنم که هیچوقت خودم را در تلهٔ توهمی گذشته وآینده گیر نیندازم و سعی میکنم آگاهانه و خیلی عادی باخطای رفتاریم برخورد کنم و احساسم را درگیرش نمیکنم و بپذیرم که مسئول تمام انتخابها و واکنشهای رفتاریم خودم هستم و اگر شرایطی را دوست ندارم تجربه کنم فقط با کمک قدرت درونم میتوانم تغییرش دهم و حالا میخوام یک داستانی براتون تعریف کنم که مرتبط با موضوع این جلسه است چند روز پیش برای خرید به مرکز شهر رفته بودم و همینطور که داشتم عرض پیاده رو را طی میکردم عطر خوش کلوچه به مشامم رسید کمی که رفتم جلوتر رسیدم به یک مغازهٔ کلوچه پزی و چشمم افتاد به کلوچه های خیلی خوش رنگ و خوش پختی که عطر لذتبخش آن حس خوبی را در من ایجاد میکرد و بلافاصه ذهنم شروع کرد به سخنرانی که بیا از این کلوچه های خوشمزه بخر و بخور گفتم من سیرم و نیازی به خوردنش ندارم گفت خب بخر و ببر خونه وقتی گرسنه شدی بخور گفتم من از استادم آموختم که مواد غذایی را از قبل ذخیره نکنم و برای عمل خوردنم نقشه نکشم اما ذهنم ول کن نبود و خواستم با ترفندی که بلد بودم ذهنم را خاموش کنم اما یه لحظه فکر کردم و بعد تصمیم گرفتم که هم یه محکی به ذهنم بزنم تا ببینم چقدر متناسب شده و هم بعنوان تمرین از طریق تجسم خلاق ذهنم را ساکت کنم بنابراین همینطورکه به راه رفتنم ادامه دادم تجسم کردم که برگشتم و یک بسته از آن کلوچه های خوشمزه را خریدم و خودم را در حال خوردن یکی از آن کلوچه ها تجسم کردم و هر تکه از کلوچه را که میخوردم بخوبی با بزاق دهانم درگیرش میکردم و از حس کردن طعم و عطر خوب آن لذت می‌بردم و تقریباً بعد از خوردن یک چهارم کلوچه حسم از طعم آن سیر شد و دیدیم شیرینی آن دارد دلم را می‌زند و دیگه عطر آن را بخوبی احساس نمیکنم برای همین از خوردنش دست کشیدم و به تجسمم خاتمه دادم و به وضوح احساس کردم ذهنم که از خوردن کلوچه مست و سیر شده و ساکت و خاموش یه گوشه لَم داده و دست از سرم برداشته و خوشحال بودم که با تجسم خلاق تونستم گفتگوی ذهنیم را کنترل کنم و از طرفی به این فکر میکردم که چرا بعد از یک سال و خورده ای که دارم مرتب تمریناتم را انجام می‌دهم و اطلاعات و ورودیهای متناسب کننده به ذهنم می‌دهم و کلی هم وزن و سایز کم کردم و دیگه توجه ام درگیر چاقی نیست، اما هنوز ذهنم دوست داره خوراک فکریشو از تصاویر و رفتارهای چاق تامین کنه؟! و بعد یادم اومد که من از بچگی به کلوچه بیشتر از سایر شیرینیها علاقه داشتم و چون مادرم مرتب برامون درست می‌کرد حتی برای زنگ تفریح هم با خودم کلوچه می‌بردم مدرسه و تازه متوجه شدم که خاطرات چاقی در ذهن من خیلی بیشتر از اون حدی است که خودم تصور می‌کنم و از طرفی خوشحال بودم که حجم زیادی از افکار و فرمول‌های چاقی در ذهنم غیر فعال شده و اگه قبلاً بود ذهنم حتی با خوردن یک بستهٔ کامل کلوچه بازم دنبال بقیه اش می‌گشت ولی الان با خوردن یک کلوچه چشم و دلش سیر شد و این نشان می‌دهد که آموزش‌ها و تمرینات تاثیر خودشو گذاشته و فقط لازمه تکرار کنم و ادامه دهم تا باورهای متناسب کننده ام جون بگیرند و قوی شوند و بطور کامل بازی رو از دست ذهنیت چاقم بگیرند و ذهنم به خوردن همین یه کلوچه هم در موقع بی نیازی واکنشی ندهد و با خیال راحت و آرامش فکری خریدم را انجام دادم و برگشتم خونه و دو روز بعد دادشم یک بسته کلوچه برایم آورد و من متوجه شدم که تجسم خلاق تاثیر خودشو روی نیروی درونم گذاشته و کلوچه هایی که من بصورت ذهنی خریده بودم در واقعیت بدستم رسیدند و صبر کردم وقتی احساس واقعی گرسنگی را دریافت کردم با لذت و حس خوب یکی از آنها را خوردم و از تجربهٔ قدرت خلقم از طریق تمرین تجسم بسیار لذت بردم و به خودم گفتم ببین سحر تو باید خواسته هاتو اینطوری تجسم و احساس کنی که ذهنت فکر کنه واقعاً به آن رسیدی و تجربه اش کردی و بعد رهاش کنی و دیگه بهش فکر نکنی آنوقت است که انتظار تجربه کردنش در ناخودآگاهت شکل می‌گیره و تو خیلی راحت و آسان در واقعیت زندگیت تجربه اش میکنی.