من ایمان دارم که خدا با من است (قدم ۱۲)

« دوست دارم اینجا از تک تک شما عزیزان که وقت گذاشتید و نوشته طولانی من را خواندید و لطف کردید پاسخی برام در این صفحه، نوشتید تشکر و قدردانی کنم. این همه محبت شما هم وطنمانم به زبان شیرین فارسی فقط اشک شوق را بر گونه های من جاری میکند. با سپاس فراوان و ویژه از استاد عزیز عطار روشن. »

سلام فرزانه جان

خیلی خوشحال شدم که می‌توانم باز هم برات پاسخی بنویسم. از آخرین پاسخم به تو دوست خوبم، حدود یکسال و سه ماه میگذرد. خیلی ممنونم و سپاسگزارم از تشویق شما. این افرین گفتن ها خیلی مرا به ادامه راه دلگرم میکند.

من هیچوقت کتابی از خانم و‌نویسنده امریکایی Esther Hicks نخوانده ام. میدونم کتابی به نام « راهنمای درون » دارد. خیلی هم متاسف شدم شنیدم که شما هم این بیماری را داشتید؛ ولی اینکه همین بیماری شما را به سمت آین سایت هدایت کرده؛ نشان دهنده خواست خداوند بوده است. اینکه شما مورد لطف خداوند قرار گرفتید من را بسیار خوشحال کرد.

اینکه شما در ادامه نوشته خود، داستهانهای دیگری درباره بیماری‌های مختلف ذکر کردید و از همه آنها به راحتی و به کمک خداوند؛ توانستید سلامت بیرون بیایید، خیلی برام جالب بود. خدواند عاشق ماهاست، ولی گاهی ما فکر میکنیم که خدا مشغول کمک به دیگر افراد است و ما را فراموش کرده است. من هیچوقت استخدام شرکت دولتی نبودم، چون در امریکا مثل ایران شرکت دولتی نداریم؛ یا برای دولت کار میکنی و یا شرکت‌های خصوصی. کسانیکه در White House کارمیکنند، کارشون، کار دولتی محسوب میشود و اینجا مثل ایران ما شرکت دولتی نداریم. گفتم براتون بگویم چون کلا فرهنگها و دیدگاه و زندگی اینجا متفاوت از ایران است.

در ضمن یک داستان خیلی جالب دیگر برایم به تازگی در هفته قبل اتفاق افتاد که به طور خلاصه برای شما میگویم، دوست دارم در زمان اتفاق افتادن آنها؛ شما را قرار بدهم چون جذابیت ذهن و حضور خدا برایم بعد از این تجربه، صداها برابر شده است و چون باز برمیگردد به راهنمایی‌های استاد در فایلها و تمامی اشاره هایی که شما از خدواند در بالا ذکر کردید براتون بیان میکنم :

فرزانه جان، هفته دوم همین شغلی که تازه در آن استخدام شده ام بود. خانم رییسم گفت که باید من نرم افراز AppFolio شرکت آنها را یاد بگیرم چون نرم افزاری Entrata راکه من بلد بودم و قرار بود برای آنها جدید باشد،  تا چند ماه آمدنش به تاخیر افتاده است. خیلی برای من هفته سختی بود چون ساعت ۵:۳۰ صبح برای نرمش کردن بیدار میشدم؛ بعد تمرین تناسب و بعد صبحانه میخوردم. ۷ میرفتم بیرون از خانه و بعد از ساعت ۷:۳۰ تا ۸:۳۰ صبح در پارک با فایل پیاده روی به پیاده روی مشغول میشدم. بعد از پارک تا شرکت قدم میزدم که حدود ده دقیقه به نه صبح به شرکت میرسیدم.

تا ساعت ۵ عصر آنجا کار میکردم. بعد ۵:۳۰ خانه میرسیدم و تا دوش بگیرم و شام بخورم ساعت ۶:۳۰ میشد. تا کمی با پسر و همسرم حرف بزنم و وسایل کار و غذای فردایم را آماده کنم هم میشد ساعت ۸ شب. بعد از خواندن دعا و شاید لباس و ظرف شستن  حدود ۸:۳۰ و یا ۹ شب میخوابیدم. فشار یادگیری روی من خیلی زیاد بود. آنقدر مطالب یادگیری زیاد بود که همیشه مغزم درد میگرفت. چون هر فردی در حال یادگیری باشد، به زمان نیاز دارد؛ من هم به زمان  نیاز داشتم. البته بگویم جای عمل غدد لنفاوی من دو روز قبل از اینکه سر کار جدیدم بروم، عفونت کرد پس من باید هم ذهنی و هم با گذاشتن کرم روی آن عفونت را برطرف میکردم. بگذریم.

چون زمان تحویل همه آن گزارشهای مالی مجتمعهایی که ما داشتیم، فرا رسیده بود و من ده مجتمع  بزرگ داشتم؛ نمیتوانستم همه آنها را سریع انجام دهم. هم عملکرد این شرکت با شرکت قبلی که من توی آن کار کرده بودم؛ فرق داشت وهم استفاده از نرم افزار AppFolio برایم تازگی فراوانی داشت.

روز چهارشنبه و پنج شنبه هفته قبل، رییسم زمانی برای ناهار برای خودش نگرفت. به من گفت :« لاله، تو برو نیم ساعت ناهارت را بخور تا من روی آنها کار کنم. » رییسم خانم ۶۰ تا ۷۰ ساله ای است. او مرتب سیگار میکشد و من بوی سیگار را خیلی خوب تشخیص میدهم، چون ازش خوشم نمیاید؛ هر چند سعی می‌کرد با آدکلن زدن و ادامس جویدن؛ من بوی آن را متوجه نشوم، ولی من به راحتی تشخیصش میدادم .

او دو روز ۴شنبه و ۵ شنبه ناهار نخورد و مرتب برای کشیدن سیگار به بیرون میرفت ‌وچون شرکت ما

non-smoked است، افراد سیگاری باید تا خیابان اصلی پیاده بروند و آنجا سیگار بکشندو بعد برگردند. روز جمعه هفته دوم من در کارم بود. من از شب قبل به خاطر درد عفونت دستم، خوب نخوابیده بودم. خیلی هم خسته بودم و پیاده روی صبحم را کنسل کردم. وقتی سر کار رفتم؛ متوجه شدم بابت هر اشتباه و یا سوالی که از خانم رییسم میکنم؛ او با بد اخلاقی زیادی جواب میدهد.

رییسم هر لحظه در آن روز جمعه حالش بدتر میشد و هر چه قبلا بهم گفته بود را نقض می‌کرد. بعد با عصبانیت داد میزد و یا ازم ایراد میگرفت. من از آنهمه تغییر رفتارش شکه شده شدم. وقتی موقع ناهار بود به خودم گفتم :« لاله تو سختیهای زیادی کشیدی، تا به اینجا و به این شغل برسی، فقط به خدا توکل کن و خودت را به او بسپر مثل همیشه » بعد سعی کردم چهره ناراحت رییسم را نبینم و یا صدایش را نشنوم.

منکه میدانستم او ۲ روزه غذا نخورده و اعصابش خرد شده، چون در عین حال در حال کار کردن و review کارهای ما؛ به منهم آموزش میداد و از طرفی میدانستم که منهم خسته شدم از آنهمه درد عفونت و مطالب جدید در حال یادگیری در عین حال کار کردن و فایلها را تحویل دادن. من فقط سعی کردم در ظاهرم احترام را به رییسم نشان بدهم. هر چه میگفت، حتی اگر نقض حرف خودش بود؛ قبول کنم و بگذارم برای خودم ارامش بیاید.

ساعت ۵ عصر رفتم پارک و از همسرم خواستم بیاید دنبالم چون انروز صبح رانندگی به سر کار نکرده بودم. اولین اتفاقی که افتاد این بود که وقتی همسرم از کارم پرسید، زدم زیر گریه و داستان را برایش تعریف کردم. همسرم خیلی ناراحت شد و حرفی نزد. پسرم شب برایم پیانو زد؛ کمی ارام شدم، ولی حالم بد بود.

روز شنبه به خودم گفتم باید راه حلی برای این مساله  پیدا کنم. روز یکشنبه که داشتم کتلت بوقلمون میپختم، به رییسم پیام دادم که :« من فردا برات ناهار میاورم. » او گفت :« باشه، بیار ولی بگذار من سه شنبه آن را بخورم. »

من یکدفعه، راه جدیدی به ذهنم رسید گفتم :« خوب است روی یک برگه آچار بنویسم هر شب که فردا دوست دارم چه اتفاقی سر کار برام بیافتد. » من خودم را مجبور کردم که کل یک صفحه آچار را پر کنم از اتفاقاتی که دوست داشتم برایم فردا اتفاق بیفتد.

از روز یکشنبه تا ۵ شنبه هر شب اینکار را کردم. هر دفعه زیباتر مینوشتم و از خودم که سریع کار با نرم افزار را یاد میگرفتم و میدرخشیدم تعریف میکردم. به خودم گفتم :« اگر این تمرین برای خرید  خانه و یافتن شغل کار کرد؛ حتما برای روابط هم کار میکند. » من هر چند خیلی خسته میشدم، ولی قبل از خوابم مینوشتم تا با ان جملات زیبا و ارامش بخشم به خواب بروم.

رییسم روز دوشنبه، به شرکت نیامد و از خانه کار کرد و روز سه شنبه آمد. او رفت سر یخچال شرکت و گفت :« لاله، ناهاری که برام آوردی؛ خیلی خوشگل است، میخواهم ببرم شام با همسرم بخورم. » من حتی چند تا سوهان که از ایران آورده بودم، برایش توی نایلون گذاشته بودم تا برای دسر بخورد. او چهار شنبه پیام داد که :« رفته بخش اورژانس بیمارستان و بستری شده. » او گفت :« تنها چیزی که برایش خوشایند بوده، همان شام و دسر ایرانی بوده که سه شنبه شب باهمسرش خورده بوده. » رییسم روز ۵ شنبه هم شرکت نیامد و از خانه کار کرد و من فقط او را روز جمعه دیدم. 

روز جمعه روز تحویل اولیه همه financial packets مجتمعهایی بود که من و همکارانم داشتیم. من روز ۵ شنبه ساعت ۴:۵۷ همه آنها را تمام کرده بودم. حتی حدود ۴ عصر که به همکارم که یک آقایی است که خیلی وقته آنجا کار میکند؛ گفتم در چه مرحله ای هستم، از سرعت کار من تعجب کرد. دوباره ازم پرسید تا مطمین شود که درست شنیده است و من تقریبا در مرحله آخر هستم. من روز جمعه از رییسم بارها و بارها از سرعت کارکردن سریع و دقت زیاد و غیره تعریف‌های زیادی شنیدم، ولی این تعریف‌ها برای من مهم نبود؛ ولی مساله مهم این بود که من به خودم ثابت کرد م که من بایست تغییر میکردم و رفتار من تغییر می‌کرد تا رفتار رییسم تغییر میافت.

من خوشحالم این اتفاق و برخورد ناخوشایندرییسم؛ فقط در هفته دوم برایم افتاد، چون من میخواهم هر هفته و هر شب قبل از رفتن سر کارم روز بعدم را بنویسم، تصور کنم و آنقدر خوب بنویسم تا برایم اتفاق افتد. من تصور میکنم، آن را سفارش میدهم و در ذهنم میبینم؛ بعد با کمک خداوند در واقعیت آن را میبینم. دقیقا برعکس چیزی که والدینم و‌معلمانم بهم یاد داده اند؛ اول باید در زندگی برایت پیش بیاید، بعد تو از فرصت استفاده کنی.

من در طول یکماه و دو هفته ای که از ایران آمده آم مجبورم که خودم را وزن کنم، چون برای درمان سرطان باید وزن متناسبی داشته باشم. همسر ‌و یا پسرم وزن من را یادداشت میکنند، بدون انکه به من بگویند و من پشت به وزنه میایستم. آنها به من گفتند که در حدود ۶ هفته ای که از ایران آمده ام، تا الان حدود سه پوند و نیم وزن کم کرده آم.

حالا فرزانه جان میبینی چرا اینقدر من از اتفاقات بد گاهی خوشحال میشوم؟ واقعا اگر رییسم هفته دهم خودش را به من معرفی می‌کرد، چه میشد؟ من ۸ هفته دیرتر این فکر: :« خوب است روی یک برگه آچار بنویسم هر شب که فردا دوست دارم چه اتفاقی سر کار برام بیافتد. » به ذهنم میرسید.

این سپاس و قدردانی و همراهی خدواند نه تنها زندگی من، زندگی شما و زندگی استاد؛ بلکه زندگی تک تک افراد روی کره زمین را می‌تواند زیر و رو کند، اگر از قدرت ذهن و درون مون استفاده کنیم. من و شما خدا را داریم و به هیچ چیز و‌هیچ فردی نیازی نداریم. ما خودمون نوری از خالقیم؛ دوست خوبم. خیلی خوشحال میشوم که بتوانم در آینده ای نزدیک بازهم برایت بنویسم. خیلی حرفهایم طولانی شد، ولی دوست داشتم تمامی آن اتفاق را بدون سانسور برایت بنویسم در تایید تمامی اشاره هایی که از حضور خدا و تمرین‌های استاد در پاسخت به من داشتی. باز هم ازتو تشکر میکنم.

در پناه حق، سالم، شاد ومتناسب باشید.

« دوست دارم اینجا از تک تک شما عزیزان که وقت گذاشتید و نوشته طولانی من را خواندید و لطف کردید پاسخی برام در این صفحه، نوشتید تشکر و قدردانی کنم. این همه محبت شما هم وطنمانم به زبان شیرین فارسی فقط اشک شوق را بر گونه های من جاری میکند. با سپاس فراوان و ویژه از استاد عزیز عطار روشن. »

سلام زهرا جان

بسیار دقیق، زیبا و کامل درباره من نوشتید. اینقدر نوشته شما کامل و جامع بود که انگار خودم آن را نوشته بودم؛ انگار شما تمامی حس‌های من را به راحتی و‌درستی درک کردید و بعد درباره آن نوشتید و حتی به طور کامل مرا درک کردید. مشخص است که مطلب را به راحتی درک کردید و اشراف کامل روی مطالب ذهنی دارید. بهتون تبریک میگویم به خاطر این همه درک بالا و به خاطر اینکه وقت گذاشتید و پاسخ دادید.

واقعا با شما موافقم که خدواند برای همه کارهایش زمان بندی دارد. من بسیار فرد منظمی هستم، ولی وقتی به تمامی اتفاقاتی که دور و برم افتاد، آن موقع  فکر کردم در اول نتوانستم تصمیم بگیرم چطور بیماری ام را درمان کنم. غیر از عمل جراحی در امریکا با آن هزینه کمر شکن راهی به ذهنم نرسید، بعد فرد دوم که همسرم باشد به ذهنش رسید که بریم ایران. ولی باز قسمتهای بعدی به ذهن همسرم نرسید. خدواند ۶ ماه برای من زمان گذاشت تا با اتفاقات منظمی یکی بعد از دیگری با هماهنگی بالا، برایم شغل جدیدم را بیاورد. اولش توی دلم قر میزدم که :« دیر شد چرا بعد از این همه مصاحبه به مرحله استخدام نمیرسم ولی ندای عجله نکن، توکل کن، ادامه بده را میشنیدم.  » الان حکمت آن تاخیر ۶ ماه را درک میکنم. واقعا به قول شما، تنها و تنها و تنها « دل بستن به خداوند » می‌تواند حلال مشکلات روزمره ما باشد.

یادمه وقتی کودک بودم در یک محل خیلی بد و ناامن زندگی میکردیم. هر چقدر مامانم به بابام میگفت :« این محله خوب نیست به خاطر دخترانم بریم یک جای امن‌تر؛ بابام قبول نمیکرد. » من وقتی میرفتم مدرسه و برمیگشتم فقط تول دل کوچکم، از خدا برای امنیت اینکه سالم برسم خونه؛ دعا میکردم. واقعا در تمامی آن سالها حتی یکبار فردی و یا ولگردی اذیتم نکرد و هیچ اتفاقی برام نیافتاد.

البته ما بعد از ده سال آخر مامانم اصرار کرد و ۲۱ سال ساکن بودن در آن محله، از آن محله رفتیم، ولی تمامی کودکی من با احساس عدم امنیت گذشت. خیلی به عنوان یک کودک و نوجوان اذیت شدم، ولی آنقدر رابطه ام با خدا وصل بود که چندین بار که سر راهم فردی بی فرهنگ و یا اذیت کن قرار میگرفت؛ همان موقع خدواند وسیله ای برام میفرستاد و مثلا همسایه و آشنایی سر راهم پیدا میشد. هیچوقت هیچ نوع اتفاق بدی برام پیش نیامد حتی یکبار.

الان میفهمم اگر بابام به غیر از سر کار رفتن، به فکر آسایش  و امنیت من و خواهرانم و مامانم نبود؛ ولی خدا با ما بود. حتی گاهی فکر میکنم اگربابام برای مامانم توی آن محیط به قول خودش ۲۱ سال که اذیت میشد و رفت و آمد می‌کرد، فکری می‌کرد و خونه و محله اش را عوض می‌کرد؛ شاید الان مامانم روحیه بهتری پیدا می‌کرد و بیمار نمیشد.

ما انسانها خیلی دیر میفهمیم که دیر شده است. من خیلی خوشحالم که سه سال و نیم است در آین راه هستم و واقعا از ته قلبم خوشحالم که دوستی به درایت و درک بالای شما دارم. به داشتن این درک بالا به خودتون افتخار کنید. باز هم سپاس از همه این صحبتهای قشنگتون. خیلی دلم گرم شد با انکه از شما فرسنگها دورم ولی محبت شما را از نزدیک حس کردم.

در پناه حق، سالم، شاد ومتناسب باشید.

« دوست دارم اینجا از تک تک شما عزیزان که وقت گذاشتید و نوشته طولانی من را خواندید و لطف کردید پاسخی برام در این صفحه، نوشتید تشکر و قدردانی کنم. این همه محبت شما هم وطنمانم به زبان شیرین فارسی فقط اشک شوق را بر گونه های من جاری میکند. با سپاس فراوان و ویژه از استاد عزیز عطار روشن. »

سلام مهسا جان

ممنونم و سپاسگزار که از حس خوب داشتن صحبتت را شروع کردی. من وقتی با استاد آشنا شدم، زمان کرونا بود. آگوست سال ۲۰۲۰ بود. واقعا در کل دنیا حرف از مرگ و میر و تعداد افرادی بود که یکی بعد از دیگری فوت می‌کردند. من خیلی حال بدی داشتم. استاد در هر فایلی گفتند که همه چیز در گرو « احساس خوب » ماست.

هر چه تمرین میکردم، استاد مرتب این « احساس خوب داشتن » را تکرار می‌کردند. استاد، مرتب داستان زندگی خودشون را در فایلها تعریف می‌کردند و از پیشرفتهایشان میگفتند.

من خوب یادمه به خودم گفتم اگر ایشون در ایران و دزفول به این همه پیشرفت رسیدند، من هم میتوانم در امریکا به این پیشرفتها برسم. پس تصمیم مهمی گرفتم که هر چه استاد تمرین داشتند را من زندگی کنم.

واقعا آن روز حتی فکرش را نمیکردم که داستان زندگی من روزی یک قسمت از دوره ای باشد که بقیه بتوانند از آن مطالبی یاد بگیرند؛ درست مثل من که از داستان‌های واقعی استاد مطلب های زیادی یاد گرفته ام.

خیلی با شما موافقم که « اصل همه چیز، انتظار، باور و سپاسگزاری است. » اینقدر این مطلب مهم است که خود این جمله می‌تواند زندگی تک تک ما را از این رو به آن روکند.

خیلی ازت ممنونم که برام اینهمه نکات زیبا را یادآوری کردی، حتی خودم هم الان نمیدانم چطور اینکارها را انجام دادم؛ ولی مطمینم که واقعا قلبا خودم را به خدا سپرده بودم و واقعا ته قلبم جمله « هر چه از دوست رسد نیکوست. » وجود داشته است. باز هم سپاسگزارم بابت داشتن هم مسیران خوب، درجه یک و عالی مثل شما.

در پناه حق، سالم، شاد ومتناسب باشید.