مراحل لاغر شدن: راهنمای جامع رسیدن به اندام ایده آل (گام ۴۳)

هر بار که بخوام درباره‌ی لاغری حرف بزنم، دوست دارم از اینجا شروع کنم: کسایی که سال‌هاست اضافه‌وزن دارن و هنوز دنبال متناسب شدن هستن، آدم‌های شکست‌خورده‌ای نیستن، آدم‌های شجاعی هستن. خیلی از بچه‌ها برام می‌نویسن که روش‌های ساده تا روش‌های خطرناک و پرهزینه رو امتحان کردن، نتیجه نگرفتن و حالا می‌ترسن از این روش هم شکست بخورن. در ویدیوی این جلسه که یه لایو بود، توضیح دادم که این ترس از کجا میاد و مراحل لاغر شدن با ذهن دقیقاً از کجا شروع می‌شه.

این جلسه گام ۴۳ از «صد گام لاغری با ذهن» و ادامه‌ی گام ۴۲ هست. در این گام می‌بینی چرا اولین قدم، برداشتن برچسب «من نمی‌تونم» از روی خودته، و چطور تصویر ذهنی اول احساس ما، بعد رفتار ما و در آخر جسم ما رو تغییر می‌ده.

🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟

اول درباره‌ی همین کلمه‌ی «شکست» حرف زدم. کسی که واقعاً شکست خورده باشه، بعد از یکی دو بار دیگه دنبالش نمی‌ره و چاقی‌ش رو می‌پذیره. ولی شمایی که این همه سال دنبال متناسب شدن بودی و الان داری این جلسه رو می‌خونی، آدم مصمم و بااراده‌ای هستی. برای همین قدم اول اینه که تصورت رو درباره‌ی خودت عوض کنی.

بعد توضیح دادم که چاقی هم مثل خیلی چیزهای دیگه یاد گرفته می‌شه و از تصویرهای ذهنی ما شکل می‌گیره. برای اینکه این حرف ملموس بشه، از بچگی خودم، از یه دوست متناسبم که بعد از یه تصادف در یک ماه ۱۵ کیلو چاق شد و از یه رفیق قدیمی‌م که با رژیم و ورزش رزمی ۴۰ تا ۵۰ کیلو کم کرده بود و همه‌ش برگشت مثال زدم.

🎒 لوازم سفر به سرزمین لاغرها

وقتی می‌خوای بری سفر یا کوه، از چند روز قبل خودت رو آماده می‌کنی و لوازمش رو جمع می‌کنی. نمی‌شه با کفش مهمونی رفت کوه‌پیمایی. متناسب شدن هم یه سفره و مهم‌ترین وسیله‌ای که باید با خودت ببری، خودباوریه؛ اینکه باور کنی می‌تونی متناسب بشی. خیلی‌ها وقتی این توضیح‌ها رو می‌شنون می‌گن «استاد، اصل کار رو بگو». ولی این خود اصل کاره، چون اگه با برچسب «من نمی‌تونم» وارد دوره بشی، نتیجه نمی‌گیری.

این برچسب‌ها رو هم خودمون هزار بار به خودمون زدیم و هم دیگران بهمون گفتن: «تو نمی‌تونی»، «تو عرضه نداری»، «اگه لاغربشو بودی تا حالا لاغر شده بودی». به نظر من ریشه‌ی این نگاه، کمبود عزت نفسیه که از بچگی در ما ایجاد شده؛ پدر و مادر، معلم‌ها و جامعه هر کدوم یه جوری ما رو تحقیر کردن، چون خودشون هم همین رو تجربه کرده بودن.

برای ساختن خودباوری لازم نیست راه دوری بری؛ به کارهایی نگاه کن که در زندگیت به سرانجام رسوندی. کسی که چهار پنج سال در باد و بارون و گرما رفته و اومده تا مدرک بگیره، ناتوان نیست. یکی از بچه‌های دوره برای درس خوندن رفته بود آلاسکا، جایی که دما به ۴۵ درجه زیر صفر می‌رسید، ولی وقتی به لاغری می‌رسید احساس ناتوانی می‌کرد. خیلی از ما برای دیگران با دقت و وجدان کار می‌کنیم، ولی وقتی نوبت خودمون می‌شه می‌گیم «از پسش برنمیام». این فقط به خاطر نگاه ذهن ما به خودمونه.

روش‌هایی که قبلاً امتحان کردی رو هم می‌شه دو جور دید. می‌تونی بگی «من که ۲۰ ساله تلاش می‌کنم و نشده، از این روش هم نمی‌شه» و خودت رو بیشتر تخریب کنی. یا می‌تونی بگی «من ۱۰ تا ۲۰ تا روش رو امتحان کردم و مطمئن شدم اون‌ها روش درست متناسب شدن نبودن، حالا می‌خوام لاغری با ذهن رو تجربه کنم». چند روز پیش یکی از بچه‌هایی که تازه در دوره شرکت کرده بود، برام نوشت که یه فکری مدام بهش می‌گه «تو نمی‌تونی». بهش گفتم لازم نیست باهاش بحث کنی؛ فقط بگو «باشه، امتحانش می‌کنیم». راهی که هنوز نرفتیم رو چرا از قبل بگیم نمی‌شه؟

🧠 از تصویر ذهنی تا تغییر جسم

بعضی‌ها می‌پرسن «مگه می‌شه آدم با فکر کردن لاغر بشه؟». من می‌پرسم کدوم کار رو در طول روز بدون فکر انجام می‌دی؟ بعضی کارها چون برات جدیدن با دقت انجامشون می‌دی و بعضی کارها چون سال‌ها تکرارشون کردی به ناخودآگاهت سپرده شدن، ولی همه‌شون از مغز فرمان می‌گیرن. مغز ما یه سری کارها رو از اول بلده، مثل ضربان قلب یا راه رفتن، ولی خیلی چیزها رو یاد می‌گیره؛ زبانی که حرف می‌زنیم، دونده شدن یا نقاشی کشیدن. فرق آدم متناسب و آدم چاق هم در همین آموزش‌هاست.

مادر من از بچگی بارها بهم می‌گفت «باید همه‌چی بخوری تا زود بزرگ و قوی بشی». هر بچه‌ای دوست داره بزرگ و قوی بشه، پس خوردن در ذهن من به این آرزو چسبید و من همه‌چی‌خور شدم. از شش هفت سالگی تا ۳۵ سالگی فقط دو حالت داشتم: یا سیر بودم یا در حال خفه شدن. از ۱۵ ۱۶ سالگی دوست داشتم لاغر بشم، ولی رفتارم بر اساس تصویر ذهنی‌م شکل می‌گرفت، نه بر اساس علاقه‌م.

یه دوست کاملاً متناسب داشتم که یه بار در شرط‌بندی ۱۵ تا همبرگر خورد و چاق هم نمی‌شد، چون تصویر ذهنی‌ش این بود که «من چاق نمی‌شم». بعد از یه تصادف موتور، دکتر بهش گفت داروهایی که مصرف می‌کنی چاق‌کننده‌ست. رفتار غذایی‌ش همون قبلی بود، ولی تصویر ذهنی تازه‌ای جایگزین شد و در یک ماه ۱۵ ۱۶ کیلو اضافه کرد. یعنی چیزی که در جسم می‌بینی نتیجه‌ی تصویرهای ذهنیه، نه فقط غذای همون روز.

برای همینه که رژیم جواب نمی‌ده. وقتی تصویر ذهنی چاقه، مغز مثلاً روزی ۳۰ بار فرمان خوردن می‌ده و رژیم فقط پنج بارش رو اجازه می‌ده؛ ۲۵ بار دیگه درگیری و فشار روحیه. این مثل اینه که بخوای با تصمیم خودت قلبت رو از کار بندازی. یکی از رفیق‌های قدیمی‌م با رژیم و ورزش رزمی ۴۰ تا ۵۰ کیلو کم کرده بود، ولی در یه سفر به آلمان و سر میزهای صبحانه‌ی هتل، فرمان‌هایی که ماه‌ها جلوشون رو گرفته بود دوباره خودشون رو نشون دادن و در دو سه ماه به حالت قبل برگشت.

پس مراحل لاغر شدن با ذهن این‌طوریه: اول تصویر ذهنی عوض می‌شه، بعد احساس بهتر می‌شه، بعد مغز فرمان‌های دیگه‌ای می‌ده و رفتار عوض می‌شه، و در آخر جسم تغییر می‌کنه. برای همینه که بچه‌های دوره اول از همه می‌گن حالمون خوب شده؛ این اولین نشونه‌ست که تصویر ذهنی‌شون داره تغییر می‌کنه. به این هم فکر نکن که چند کیلو باید کم کنی؛ وقتی از راه درست شروع کنی، این روند ادامه پیدا می‌کنه.

🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟

چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. در ویدیو با جزئیات بیشتری گفتم که چرا لاغر شدن از مسیر درست از چاق موندن آسون‌تره، جوابی که به یه دوست از آلمان درباره‌ی ورزش دادم، و اینکه چرا دیدن آدم‌های متناسب با حسرت، کار رو سخت‌تر می‌کنه. شنیدن این توضیح‌ها با صدای خودم کمک می‌کنه این مراحل لاغر شدن رو بهتر درک کنی و با انگیزه‌ی بیشتری شروع کنی.

جلسه‌های «صد گام لاغری با ذهن» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرین‌های بقیه‌ی دوره‌های تکمیلی سایت هم برات باز می‌شه. اگه می‌خوای کار تغییر تصویرهای ذهنی رو منظم و مرحله‌به‌مرحله انجام بدی، دوره‌ی اصلی «ورود به سرزمین لاغرها» برای همین ساخته شده.

در گام ۴۴ سراغ «حفظ انگیزه برای کاهش وزن» می‌ریم.