گسترش فرمول ذهنی (گام دوازدهم – 1)

سلام و درود .

من به تست کردن غذاهای رستورانها خیلی علاقه ای نداشتم . یعنی فرمول تنبلی در من  از فرمول تنوع طلبی قویتر بود . یه چیز جدید هم می اومد اصلا حال نداشتم برم مثلا اون سر دنیا اون رو تهیه کنم . 

ولی اگه تنوع طلبی با تنبلی همراه بشه  فرمول خوردنم که بعد از اینا هست و این فرمول رو به فعلیت در میارم . 

اول اینکه خودمم که این فرمول رو اجرا می کنم . 

دوم اینکه در صورتی اون رو اجرا می کنم که با راحتی همراه باشه و تهیه اون ماده برام سخت نباشه . یعنی تنبلی برام اولویته . 

برای همین خیلی این فرمول قوی در من نیست . چون معمولا وقتی سیر میشم دیگه حتی خوشمزه ترین غذاها رو هم دیگه تمایلی به خوردنش ندارم .

یعنی باز تنوع طلبی زمانی فعال میشه که گرسنه باشم . 

پس فعال شدنش بستگی به دو عامل تنبلی و گرسنگی داره . 

اما وقتی سیرم نه غذاهای متنوع که دیگه حتی یه دونه رو نمیتونم بخورم . 

این فرمول خوردن موقع گرسنگی و نخوردن موقع سیری تقریبا میشه گفت تمام فرمولهای چاقی رو تحت الشعاع خودش قرار میده . 

انگار که وقتی سیری  دیگه هیچ فرمول خوردنی فعال نمیشه و اتفاقا فرمولهای نخوردن فعال میشه . 

فرمولهای نخوردن در من در حال گسترشن . 

گرچه فرمولهای چاقی هم هستن ولی چون من نیروم رو بیشتر میزارم روی فرمولهای لاغری احساس می کنم توجهم بیشتر سمت اونا رفته . 

نمیخورم چون سیرم .

نمیخورم چون حالم به هم میخوره .

نمیخورم چون حتی دیگه نمیتونم نگاش کنم .

نمیخورم چون میل ندارم .

نمیخورم چون دوست ندارم .

نمیخورم چون بوش حالم و بد می کنه .

نمیخورم چون شبه .

نمیخورم چون میخوام بخوابم .

نمیخورم چون دارم کار دیگه ای انجام میدم .

من موقع عدم گرسنگی با این فرمولها خیلی راحت خودمو از غذا دور می کنم و آخه واقعا هم همینه . من از چیزی که هست دارم استفاده می کنم . چیز جدیدی نیست . فرمولش در ماهست . منتها الان که من در مسیر لاغر هستم به این فرمولا توجه می کنم .

حالا هر چقدر بیشتر در این مسیر بمونم توجهم بیشتر سمت کشف حالتهای لاغری در خودم میشه . 

حالتهایی که وجود داره و با توجه من گسترده میشه . 

حالتهایی مثل : 

من فقط زمانهای گرسنگی دوست دارم غذا بخورم . 

من وقتی سیرم دیگه دوست ندارم بخورم . 

وقتی سیرم اصلا نمیتونم بخورم . 

وقتی سیرم حتی بوی غذا هم بهم بخوره حالم بد میشه ‌ 

من بعضی از غذاها رو فقط دوست دارم . 

خیلی از غذاها هست که من حتی در همین وضعیت چاقم دوست ندارم . 

مثلا من از آبگوشت خوشم نمیاد . 

از غذاهای تریدی خوشم نمیاد .

از غذاهایی که بوی ضخم ماهی  بده خوشم نمیاد .

از گوشت خروس و بوقلمون و بلدرچین و این چیزا خوشم نمیاد . 

از برنجهای خارجی خوشم نمیاد . 

از  غذاهای بی مزه خوشم نمیاد . 

از بوی ضخم تخم مرغ خوشم نمیاد . 

من  وقتی به حالتهای فعلی خودم توجه می کنم میبینم هی نباید به خودم بگم من از همه چی خوشم میاد . نه منم خیلی غذاها هست که اصلا حالم به هم میخوره نگاشون کنم . 

منتها ما باید توجهمون رو تغییر بدیم ‌ 

نباید به غذاهایی که دوست داریم توجه کنیم . ببینیم کدوم غذاها رو دوست نداریم یا کمتر دوست داریم ‌ 

یعنی کانون توجه رو از روی عادت های چاقی خودمون روی عادتهای لاغریمون بزاریم  و فقط همونا رو بزرگ کنیم یعنی حتی از عادت جدید اضافه کردنم راحتتره ‌ . عادتهای فعلی لاغری خودمون رو گسترده کنیم . 

گسترده کردن عادتهای فعلی لاغری هم تاثیر بسزایی در جلب کانون توجه ما به سمت اونا داره و هر چقدر ما توجهمون بهشون گسترده تر بشه اونا هم باز گسترده تر میشن یعنی یه رابطه ی دو سویه است . همه علت و معلول هم هستن .