حس لاغری داشتن (گام سیزدهم)

چقدررر با موضوع مهربان بودن با خود کیف کردم.

 همین یه جمله حالمو خوب کرد:

با خودت مهربون باش…

اخیشششش

چطور میشه با خودم مهربون باشم؟

اگه یه نفرو خیلی دوسش داشته باشم، خیلی ارزشمند و توانمند باشه، چطور باهاش برخورد میکنم؟

مراقب خوابش هستم.چند ساعت یکبار بهش یاداوری میکنم چشاشو ببنده. یه خواب نیم ساعته داشته باشه. بخصوص اگه در طول روز زیاد کار میکنه. اینجور باشه که بهش توصیه میکنم ویتامین بخوره. 

 درمورد خوراکی جات و نیازهای بدن تحقیق میکنم و رژیم غذایی روزانه اش رو چک میکنم متعادل باشه. سبزیجات داشته باشه. بهش میگم هدفای دیگه در اولویت دومن. هدف اصلی تو هستی. سلامت تو. رسیدگی به تو.

خوراکی جاتی که امتحان نکرده و دوست داره براش میخرم.

برنامه میریزم چیزایی که دوس داره رو یکی یکی تجربه کنه. مسافرت، ورزش(جدیدا از ورزش خیلی خوشم اومده بدنم سبک و قوی میشه. کمر دردم رو خوب میکنه)

حتی چیزای جدیدی که اصلا تو فکرش نیست و شاید ایده و نظری درموردشون نداره هم فراهم میکنم. مثلا خوردن یه غذای کره ای. مثاله…

دیگه چکار میکنم؟

اگه اشتباه کرد، بهش یاداوری میکنم انسان ویژگیش اینه همه چیو نمیدونه. لازمه آزمون و خطا کنه، کامل نیست و مدام در حال بهتر شدنه. بنابراین اشتباه مساویه با پیدا کردن ایراد و رفع کردنش. تا ایرادی وجود نداشته باشه، چطور میخوام بهتر بشم؟ اصلا از کجا بفهمم حالا باید رو چی کار کنم؟!

اگه خوراکی هوس کرد، نمیگم چاق میشی، نمیگم اشتهات زیاده، نمیگم هر چی تو فکرت رسید نباید بخوری. بهش میگم باورای چاق کننده تو ذهنش سال هاست ثبت شده، در حال تمرین هستی، چیزی هوس کردی بخور و کار کردن رو باورای تناسب رو ادامه بده. کم کم رفتارا تنظیم میشه. نیاز نیست از الان سخت گیری کنی. کسی که در حال تمرینه ازش آزمون نمیگیرن.

کوچکترین کارهاش رو تشویق میکنم. بهش میگم یه فیلو چطور میشه خورد؟ لقمه لقمه. پس همین کارای کوچیکه که ادامه پیدا میکنه و موفقیتای بزرگ میسازه. ۵ دقیقه زمان گذاشتی؟ نیم ساعت تو سایت بودی؟ افرین. مهم اینه: تو زمان گذاشتی!

 دوس داری بیشتر زمان بذاری؟ بذار. حتما بذار چون لایق چشیدن لذت تمرکز هستی. حقته هیجان سریع تر رسیدن به هدف رو بچشی. وقتی قدرت اینو داری تو یک سال کامل متناسب بشی، چرا بذاری دو سال طول بکشه؟

وقتی بعد یه سال میتونی لباسای مورد علاقه تو بپوشی، چرا تا ۲ سال دیگه انتظار بکشی؟

بهش میگم این زندگی توئه؛ دوس داری تو یه سال به هدفت برس، دوس داری تو دو سال. هرکدومو دوس داشتی. عمرت یه بوم نقاشیه، هدف لذت بردنه. تجربه کردنه. هر طور دوس داری نقاشی کن.

براش زمان زیادی میذاشتم، به حرفاش گوش میدادم، علایقشو ازش میپرسیدم. برای رسیدن به تناسب کمکش میکردم. برنامه میریختم. تحقیق میکردم. هرچقدر زمان لازمه براش میذاشتم. چون عزیزدله منه.

یه نگاه به برنامه های روزانه اش میکنم، اگه بعضیا رو انجام داده بعضیارو نداده، تمرکزمو میذارم روی انجام شده هاش. تشویقش میکنم…

اگه هر روز نصف کارهاش موند، تشویق میکنم: افرین بهت که نصف کارهارو هر روز داری مدام انجام میدی. افرین بهت که استمرار داری. لیاقتته به همه ی اهدافت برسی. و میتونی وقت باز کنی، میتونی مدیریت زمان یاد بگیری و تمام کارهای روزانه رو با هم انجام بدی. چون هر لحظه باید بهتر بشی. چون توانایی های خیلی بیشتری داری. پتانسیل بالایی داری.

ازش میخوام اهداف کوچک کوچک تعیین کنه و منم اینور برنامه ی خرید هدیه میریزم😄 یکی از وظایفم تامین هدیه هاشه😁 کدومو بعدا بدم کدومو الان. با هدیه پاداش میدم. اگه لازمه درامد بیشتر بشه تا بتونم هدیه بخرم، برنامه میریزم برای بیشتر شدنش. این ماموریت جدیده😝🤩

ازش درمورد احساساتش میپرسم. نمیذارم احساستش رو قورت بده. اگه نیاز به شادیه شادی میکنیم. اگه ناراحته، سوگواری میکنیم. بعدش سریع تمومش میکنیم‌. حواسشو پرت میکنم. فیلم میذارم براش. یکم که آروم تر شد، حالا میشینیم درمورد موضوع ناراحت کننده حرف زدن و عمیق حلش کردن.

وقتی حالش بده، ازش میخوام صحبت با دوستاش رو متوقف کنه، به خودش تخفیف بده، کارهاش رو بذاره برای یه وقت دیگه، استراحت کنه. بره باغ…

بهش میگم تو قراره برای دل خودت زندگی کنی. هر کسی یه زندگی داره. یه بوم داره. هر طور بخواد نقاشی میکنه، هر جوابی بخواد میده به آدما، هر جمله ای بخواد توی حرفاش بکار میبره، هر جا بخواد میره. قبل همه ی این ها از خودش نظر میپرسه. فقط خودش. چیزایی که تصمیم مشترکه رو مشورت میکنه با بقیه. ولی موضوعات شخصی رو فقط طبق دل خودش پیش میره. (حواسشم هست تصمیماتش به بقیه آسیب نزنه. این خیلی مهمه)

پس هر جا دوس نداشتی نه بگو. به احساس خودت اهمیت بده. تو خوشحالی؟ تو ناراحتی؟ تو از نتیجه ی بعد نه گفتن راضی هستی؟ پس کار درست رو میکنی. تنها چیزی که نباید بدونی و توجه کنی، احساس و نظر مردم از جواب نه توئه.

راستی…نظر خودت درمورد چهره ات چیه؟ نظر خودت درمورد اندامت چیه؟ به همون فکر کن…نه نظر بقیه.

اگه لایق فرصت دادن به خودت هستی، لایق محبت دریافت کردن بدون قید و شرط، لایق رفتار های زیبا و محترمانه با خودت هستی، اگه فکر میکنی بزودی متناسب میشی و حتی وقتی متناسب نیستی هم لایق رابطه ی زیبا با فرد موفق و خوش برخورد و خوش اندام هستی، خب هستی‌‌‌! چرا نباشی! واقعا اگه با خودمون صادق باشیم، هیچ دلیلی پیدا نمیکنیم که همچین موقعیت و واکنش هایی رو نداشته باشیم.