تصویرسازی ذهنی لاغری (گام پانزدهم)

سلام ‌.

برای اینکه تصویر چاقی را از ذهن خود پاک کنیم 

۱- ترازو را کنار بگذاریم 

۲- نگاه کردن به خود را کنار بگذاریم .

۳- نگاه کردن به عکسهای خود را کنار بگذاریم .

۴- مقایسه کردن خود با دیگران را کنار بگذاریم . 

۵- متر و سایز کردن خود را کنار بگذاریم .

۶- دیدن تصاویر خود در آیینه های مغازه ها را کنار بگذاریم . 

خب اینا رو میشه کنار گذاشت ولی شکم خودمون رو که بزرگه و دیده میشه یا رانها که کاملا موقع راه رفتن اذیت می کنه . 

یا غلت زدن در رختخواب و بلند و کوتاه شدن 

یا نفس نفس زدن بعد از انجام کار سنگین و زود خسته شدن 

اینا رو چطور فراموش کنیم و نبینیم  ؟ 

من خب میتونم هر وقت نگاهم به شکمم افتاد نگاهمو برگردونم . 

ولی برای بقیه اش راهکاری ندارم 

اما خب من  نمیخوام زیاد سردرگم بشم و  دوست دارم از حال بدم فاصله بگیرم . 

نمیخوام در مرداب چاقی دست و پا بزنم . دوست دارم سرم رو بلند کنم . به نظر من همه ی انسانها یه ویژگی از طبیعت رو دارن .

مثلا

بعضی ها مثل دریا بزرگن و صبور و آرام و البته گاهی که خشم میگیرن طوفانی و در هم کوبنده . 

بعضی ها مثل جنگل تاریک مرموز و در سکوت . در ظاهر آرام و دلپذیر اما در بطن این جنگل سرسبز و لذتبخش حیوانات درنده بسیاری چون خرس و یوز پلنگ و شیر و … زندگی می کنند 

حضور در کنار  این افراد در عین اینکه خیلی لذتبخشه اما  ترسناکه و انسان حتما باید مراقب خودش باشه که  خیلی باهاشون ارتباط نگیره که سر و کله حیوانات وحشی درونشون پبدا بشه . 

بعض ها مثل کوهستان هستند  شخصیتشون  بالا پایین زیادی داره . سراشیبی  ها و سربالاییهای تند و تیزی دارن مراقب نباشیم در هر دوش ممکنه زمین بخوریم . عوضش وقتی هم که قله شون رو فتح کردیم خیلی لذت زیادی از فتحشون میبریم . 

بعضی ها مثل تپه می مونند شیبشون ملایمتره  آسیبشون مثل کوهستان نیست . یه پهنه دشت آرام که  انسان در اون آرام میشه .  بلندیها و دره ها خیلی با هم فرقی ندارند . اینجور افراد واکنش های سخت از خودشون نشون نمیدن .  چه در موقع عصبانیت و چه در موقع آرامش معمولا واکنشهای ملایمی نشون میدن . 

بعضی ها مثل مردابن  حضور در کنار اونها درست مثل مرداب می بلعدت و دائم داری در کنار اونها دست و پا میزنی تا نجات پیدا کنی . 

افرادی که  یکجا ماندن و رکود رو در زندگی  انتخاب کردن و هر کی باهاشون همراه بشه اگر  دستش به ریسمانی به بیرون متصل نباشه در زندگی با اینطور افراد غرق میشه . 

بعضی ها مثل آسمان پهناور هستند هر چقدر  توشون پرواز می کنی انگار ته ندارن و دوست داری فقط با اونها و فضای اونها باشی انسانهای بزرگی که تنها آسیبشون اینه که پرواز بلد نباشی  و اگه میخوای با اینجور انسانها همنشینی لذتبخشی داشته باشی باید مثل عقاب تیزپرواز باشی تا از آسیب  پرندگان وحشی در امان باشی . 

بعضی ها مثل زمین آسفالت هستند نه سراشیبی دارن نه سر بالایی کاملا صاف صاف که میشه با سرعت در اونها به اهداف رسید . البته چنین ویژگی  که صاف صاف باشه معمولا در  طبیعت نیست اینها ویژگیهای رباته که ساخت دست انسانه .  رباتها  زود به هدف میرسن و کارها و برنامه هاشون رو به نحو احسن انجام میدن . 

دسته بندیهای بیشتری هم میشه کرد .

من خودم به شخصه فکر می کنم از بین این چند مورد خودم مثل کوهستانم . یعنی بین بالا و پایین زندگیم خیلی تفاوت وجود داره . واکنشی هستم و  موقع عصبانیتم به قعر دره ها سقوط می کنم و موقع شاداب بودنم به اوج قله ها صعود می کنم . 

این ویژگی هست که من بیشتر عمرم باهاش زندگی کردم .  واقعا سلیقه ی هر انسانیه که میخواد کدوم دسته از این انسانها باشه ‌ . 

حالا اینا چه ربطی به تصویر سازی داشت . 

ربطش به اینه که وقتی کسی  روند طبیعت رو شناسایی کنه و طبیعت خودش رو بفهمه مطابق زبان بدن خودش لاغر شدن رو انتخاب می کنه .

مثلا  برای تیپ شخصیتی که طبیعتشون جنگله نمیشه همون فرمولهایی رو داد که به  تیپ شخصیت دریا میشه داد یا به تیپ شخصیتی کوهستان نمیشه همون فرمکلهایی رو داد که به  تیپ شخصیتی مرداب میشه داد . 

مثلا منی که مثل کوهستان هستم  رو نمیشه باهاش مثل انسانهایی رفتار کرد که تیپ تپه هستن . 

با این جور افراد باید کوهنوردی بلد بود تا در دره های اون پرت نشی . 

خودمو می گم و درونمو . 

من باید  کوهنورد خوبی باشم که بدونم در سراشیبی های اشتیاق و حال خوبم چطور خودم رو مدیریت کنم  که به قله برسم و کیف کنم و در سربالاییهای حال بدم  چطور حرکت کنم که  دچار طدفانها و بهمن ها  نشم و به قعر دره سقوط نکنم و دردمند نشم . 

فعلا که من در دره چاقی گیر افتادم و دور تا دورم قله های فتح نشده ی بسیاری وجود داره و از طرفی باورهای مربوط به خودم رو هنوز درست شناسایی نکردم تا ببینم چطور با خودم همراه و هم جهت بشم تا از کوهستانم لذت ببرم .