تصویرسازی ذهنی لاغری (گام پانزدهم)

اولا که با مفهوم تصویر سازی ذهنی آشنا شدم، فکر میکردم در روز ۳ دقیقه یا ۵ دقیقه هر چقدر کم لازمه یه جا بشینم، چشامو ببندم، سعی کنم به هیچی فکر نکنم و خودم رو تو همین حالتی که نشستم، متماسب تصور کنم. 

کیف کنم

لذت ببرم

خوب بود

به مرور متوجه شدم، یکم تعریفم از تصویرسازی نیاز یه اپدیت داره

نیاز نیست مدام یه جا بشینم اینکارو انجام بدم.

تصویر سازی یعنی همون فکری که یه لحظه از جلوی شیشه رد میشم، اندامم به چشمم میخوره و به ذهنم میرسه.

به اون صحنه چطور نگاه میکنم؟

اون لحظه فکر خوشحال کننده تو ذهنم میاد؟

یا ناراحت کننده؟

هزاران برداشت مثبت منفی کرد. ذهن خیلی خلاقه.

چرا مثبت رو انتخاب نکنم وقتی منفی بهم ضرر میزنه؟

چرا مثبت رو انتخاب میکنم وقتی بعدش تاثیرش رو رو بیشتر شدن تعهدم میبینم؟

وقتی از جلوی شیشه رد میشم و اندامم رو میبینم، چندتا فکر مثبت و منفی میتونه تو ذهنم بیاد که درادامه میگم.

مثبتاش:

یه هدف جدید زدم(نوشتن یک جزوه ی اموزشی تو کسب و کارم). نمیدونستم چه مطالب و فصل هایی توش بیارم، با خودم‌میگفتم خدایا مگه میشه نوشتش؟

من جزوه ی رایگان هم ساختم. اونجا بیشتر مطالب رو توصیح دادم. چطور تو این جزوه که پولی هست، مطالب عمیق تر بکار ببرم؟

چطور که محاطب با خودش بگه ارزش خرید داره.

رو کیفیت و جذابیتم حساسم.

ازونجا که زیاد تو این موقعیتا بودم، گفتم میرم جلو حلش میکنم. باید سریع تر برم تو دلش تا ازین دو دلی و افکار رها بشم. چون قانونشه. همیشه وقتی یه هدف جدید رو شروع میکنم، اولش همین فکرا شروع میشه، بعدش انجامش میدم و تمام.

درمورد جزوه هم اینبار همین شد. دیگه این چیزا برام طبیعیه.

خب حالا که جلوی آینه اندامم رو میبینم، این فکر توی ذهنم مرور میشه:

این اندام چاق، یک هدف جدید برای توئه.

به ظاهرش نگاه نکن

به اینکه چطور و چگونه

به اینکه ایا میشه؟

اینم عین هدف قبلیاست.

اینجوری حسم خوب میشه.

این یکی از فکرای مثبتیه که میتونم بکنم اون لحظه.

یکی دیگه اش اینه:

روزای اولی که شروع کردم، خبری از کم‌حجم شدن شونه هام، بازوهام، دور شکم و پهلوم نبود. 

اون موقع احوالاتم چطور بود؟

شک و عجله و احساس نشدن. ولی ادامه میدادم.

الان احوالاتم چطور باید باشه؟

اینکه تا یه مدت دیگه چربی های بخش های دیگه ای از بدنم نخواهد بود.

یکی دیگه از فکرایی که به ذهنم‌میرسه اینه:

لاغر شدن بدنم به مرور اتفاق افتاد.متوجهش نشدم.

فکر میکردم تمرینات جواب نمیده ولی چون کم کم حذف میشد، این فکرو میکردم.

پیشنهادی که استاد داد درست بود. بهتره بچای چرخ و رو اختراع کردن، حرف های استاد رو سریع تر بپذیرم‌. کمتر تجزیه تحلیلش کنم.

اینکه گفته بود نتیجه برای هر کسی که ادامه بده محفوظه.

اینکه قانونشه وقتی افکار تغییر میکنه، بدن نمیتونه تغییر نکنه.

و مهم تر اینکه چشم رو باید روی ظاهر یه مدت بست. چون درگیر انتظار و عجله میشم. هی میگم پس چیشد؟ پس چیشد؟

اگه اینکارو نمیکردم، هیچوقت لاغر شدن شونه هام و شکم پهلوم رقم نمیخورد. پس به نفعمه نگاه نکنم به بدنم. اگرم چشمم میوفته به نفعمه درست و مثبت و منطقی فکر کنم راجع بهش