ایجاد باورهای لاغری (گام هفدهم)

سلام به همگی.

من هم جز افرادی بودم که در گذشته با وجود اینکه خیلی برای لاغری تلاش میکردم و به سختی به  دستش میاوردم اما از صورت لاغرم ناراحت بودم از حرفهای بقیه که میگفتن انکار معتاد و مریض شدی  میترسیدم از اینکه میگفتن چقدر چهره ات نازیبا شده  چقدر پوستت خراب شده  ناراحت میشدم از اینکه میگفتن بدنت ضعیف شده  و یا چرا دست هات اینطور شدن رگ اونها زده بیرون ناراحت میشدم یا اینکه میگفتن  چقدر دماغت بزرگ شده و ….خلاصه حرفهایی که تمام اونها هم از سمت  آدم های چاق به گوش من می‌رسید به من حال بد و نگرانی میداد و اعتماد به نفسم رو می‌گرفت و همیشه آرزو میکردم که ای کاش لاغر بشم اما صورتم چاق باشه اما می‌خوام بگم بعد از مدتها در سایت بودن و در مسیر تناسب بودن افکار و باورهای من دقیقا برعکس شده.

. از نظر من چاقی در هر اندامی حتی صورت  برای من بسیار زشت هست .

از نظر من چاقی در هر سنی حتی کودکان  بسیار زشت و نازیبا هست .

چاقی بدن رو ضعیف و بیمار می‌کنه .

چاقی صورت و زیبایی رو در آدم ها از بین می‌بره .

چاقی تیپ و فرم لباس پوشیدن آدم ها رو خراب می‌کنه. .

از نظر من چاقی از فقر و بدبختی میاد که افراد بی بضاعت به خاطر اهمیت ندادن به خودشون  و خوب با کیفیت غذا نخوردن گرفتار چاقی میشن .

از نظر من چاقی محدودیت میاره و هیچ لباسی در تن آدم زیبا نمیشینه و آدم روش نمیشه لباسهای قالب تن کنه و هر جایی با اعتماد به نفس بره .

از نظر من چاقی  ادم رو پیر و بیمار می‌کنه و در نهایت خیلی زود فرد  رو  به کام مرگ میکشونه .

از نظر من چاقی سراسر حال بد و ناراحتی و استرس و … هست .

از نظر من چاقی حتی  ادم رو از خودش  و از خدای خودش دور می‌کنه تا جایی که شاید فرد عبادت درستی هم نداشته باشه .

از نظر من چاقی سراسر رنج و درد و سختی هست .

چاقی …

خلاصه اینکه من. در هر زمانی در هر سنی فرد چاقی ببینم دلم براش  میسوزه که ای کاش با این مسیر آشنا بشه و از این همه رنج که می‌دونم داره اما حرف نمیزنه  رها بشه اما نمیشه کاری کرد خلاصه اینکه من هر وقت عکس دوران تناسبم که در وزن ۵۹ کیلو بودم رو میبینم که یادم میاد در اون دوران از چهره ام خجالت می‌کشیدم و حتی یادم  عکس نمیگرفتم و از خودم فرار میکردم و یا اگر میگرفتم و بعدش خودم رومیدیدم  همش میگفتم وای چقدر صورتم زشت و لاغر شده چقدر کشیده و بد شده و کلی غصه می‌خوردم اما الان واقعا بدون اغراق هر وقت نگاه میکنم به چهره ی خودم در اون وزن لذت میبرم و میگم چقدر زیبا بودم. چقدر دلنشین و چقدر عالی بودم و افسوس میخورم که به خودم و سلیقه ام که دوست داشتم لاغر باشم احترام نزاشتم و به خاطر حرف مردم  از خودم بدم میومد هنوزم که هنوز من با خواهر بزرگترم که از من لاغر تر و قد بلند تر  هست هر جا برم همه به خواهرم  میگن وای چقدر لاغر شدی  و بعد که نگاه  من میکنن میگن تو بهتری نکنی تو هم مثل خواهرت بشی دیگه بسه نکنه لاغر تر بشی  ولی اینقدر گفتن و من محل نزاشتم و گوش ندادم که دیگه قیافه  ی جدید من. و خواهرم داره براشون عادی میشه و اتفاقا من در هر شرایطی  از اندام بسیار لاغر خواهرم تعریف و تمجید میکنم و  با عشق میگم منم در اینده ی نزدیک به این جسم  خواهم رسید و در مسیر رسیدن هستم و اصلا از درون خودم رو در اون جسم حس میکنم و نه تنها خواهرم حتی دختر خودم  رو وقتی در کنار  دوستش که بسیار تپل هست میبینم از اندام زیبای دخترم لذت میبرم و اون رو تحسین میکنم .

حتی یه زمانی که خبلی لاغرر بودم  از دست وپای لاغر خودم روم نمیشد لباس کوتاه و یا آستین کوتاه بپوشم و میگفتم لباس به تن من قشنگ نیست و  همیشه از افراد با دست و پای تپل خوشم میومد اما شاید باورتون نشه به طرز  عجیبی از دست وپای چاق متنفرم فقط دست و پای کشیده و باربی دوست دارم و اگر کسی دست و پاش  تپل باشه  حالم بد میشه و میگم آخه چطور روش میشه با این دست. و پا لباس تنگ بپوشه  خلاصه  قبلا  که لاغر میشدم. از صورت لاغر و دست و پای لاغر رنج می‌بردم. اما حالا میگم این  دو مورد فوق العاده  شخص رو خوشتیپ و زیبا و مانکنی سلامت و … می‌کنه آخه میبینم وقتی  برای خرید طلا میرم چقدر راحت هر طلایی سایز دستم میشه میخرم اما اگر تپل بودم قطعا محدودیت داشتم و نمی‌تونستم بخرم وچقدر طلاهای ظریف وبه روز به دستهای متناسب و لاغر میان  اخه من عاشق لاغری در هر قسمتی ازجسمم شدم و یا اینکه یه خانم اشنایی  از نزدیکهای من هستن که من قیافه ی  اروپایی این خانم که بسیار زیبا بود رو همیشه دوست داشتم و تعریف دادم حالا پیج دختر ایشون رو دارم که دقیقا مثل مادر هست اما با صورت بسیار ظریف تر و من وقتی عکس هر دو  نفر یعنی مادر و دختر  رو در کنار هم دیدم همون منی که همیشه تعریف قیافه ارو پایی اون خانم رو میدادم سریع گفتم چقدر صورتش  چااقه و زیبا نیست و چقدر اون صورت ظریف دختر ایشون و چهره ی زیبای ایشون به دلم نشست .

اصلا شاید باورتون نشه ملاک من در انتخاب افراد زیبا  نمیگم همش اما  بخش  عمده  اش بر میگرده  به اندام زیبا اگر اینطور بود بعد نگاه به چهره اش میکنم اگر لاغر نبود و چاق باشه هر چقدر صورتش زیبا باشه از نظر من عیب بزرگی داره که نمی‌زاره زیباییش دیده بشه .

پس من در گذشته لاغری رو دوست داشتم اما .

از چهره ام در لاغری میترسیدم .

از دست و پاهای خودم در لاغری میترسیدم 

از رنگ چهره ام در لاغری میترسیدم .

از پوستم در لاغری میترسیدم .

از ضعیفی جسمم در لاغری میترسیدم .

از اینکه لباس به تنم خوب نباشه میترسیدم 

از اینکه بهم بگن انگار معتاده و مریض هست  میترسیدم .از اینکه در لاغری بچه دار بشم میترسیدم فرزندم ضعیف باشه .

از لاغری در سن بالا میترسیدم که آدم زود شکسته بشه 

اما دقیقا حالا تمام و کمال عاشق تناسب و لاغری در هر اندام خودم و در هر سنی از خودم هستم و هر جا هر فرد لاغری در اطرافم  ببینم  به شدت تحسینش میکنم  و به خودم میگم منم دارم جسمم  همینطوری میشه  و هر فرد لاغری که بخواد چاق بشه رو تا جایی که میتونم راهنمایی میکنم که این کار رو نکن .

نمی‌دونم چطور بگم دقیقا نقطه ی مقابل گذشته ی خودم شدم حتی خواهر زاده ی ناز خودم که بسیار دختر زیبا رو قد بلند و متناسبی هست و سه سال سن داره رو بارها به خاطر جسمش و اندامش تحسین میکنم  اما مادر و پدر ش و اطرافیانش بارها بهش میگن فلانی بچه ضعیفه کمی تقویتش کن و خیلی وقتها به زور بهش غذا میدن که واقعا تا جایی که میتونم اونها رو راهنمایی میکنم که این کار اشتباه تو رو خدا بچه رو چاق نکن کی گفته چاقی یعنی سلامتی  ؟؟؟؟پس  دنبال این حرفها نباش و بزار خوش اندام و زیبا  باشه .

نمی‌دونم چقدر باورهای من تغییر کردن ولی هر چقدر دقیقتر میشم داخل خودم میبینم هیچ اثری از دوست داشتن چاقی  در خودم نمی‌بینم .