تا حالا شده فقط اسم لیموترش رو بشنوی و دهنت آب بیفته؟ یا یه آهنگ قدیمی گوش بدی و یهو بری به سال‌ها قبل و یه خاطره با همه‌ی حس و حالش برات زنده بشه؟ در ویدیوی این جلسه از همین تجربه‌ی ساده شروع کردم تا نشون بدم ذهن ما چطور احساس و رفتار رو به هم گره می‌زنه، و چطور میشه از همین ویژگی برای ایجاد احساس لاغری استفاده کرد.
این جلسه گام هفتم «چالش تغییر عادت» و ادامه‌ی گام ششم (ترکیب رفتار با عادت) هست. در این گام قراره یه قدم آسون دیگه برداریم و یه تعریف جدید در ذهنمون ثبت کنیم: جمله‌ی «من سیر هستم».
در این جلسه می‌آموزیم:
🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟
ویدیو با تبریک به بچه‌هایی شروع میشه که تمرین‌های چالش رو خوب انجام می‌دن و هر روز در دیدگاه‌ها می‌نویسن چه چیزی رو نخوردن و چه رفتاری رو انتخاب کردن. این کار اصلاً ساده نیست. شاید خودت هم سال‌ها یه رفتار رو تکرار کرده بودی و بارها تصمیم گرفته بودی عوضش کنی ولی موفق نشده بودی؛ ولی در همین چند هفته تونستی تغییرش بدی. این یعنی ذهنت داره باهات همکاری میکنه و برنامه‌ریزی جدید داره درست انجام میشه.
بعد توضیح دادم که چرا هر رفتار در ذهن ما همراه با یه احساس ذخیره میشه، چرا گاهی از یه عادت خسته‌ایم ولی باز هم تکرارش می‌کنیم، و چرا یه کلمه‌ی ساده مثل «سیر هستم» می‌تونه یه واکنش جدید در مغز ما بسازه.
🧠 ذهن احساس و رفتار رو با هم ذخیره میکنه
همون مثال لیموترش، یا آهنگی که ما رو یاد یه خاطره می‌ندازه، یا صدای یه نفر که یه اتفاق قدیمی رو برامون زنده میکنه، نشون میده که در ذهن ما تصویر و احساس به هم وصلن. هر تصویر یا رفتاری که در ما احساس ایجاد کرده، به شکل یه کد یا یه فرمول در ذهن ذخیره میشه؛ طوری که حتی سال‌ها بعد، با استشمام یه بو، اون خاطره دوباره در ذهن مرور میشه.
خیلی از ما که اضافه‌وزن داریم، رفتاری با غذا داریم که خودمون هم دوستش نداریم، یا عادتی داریم که می‌دونیم درست نیست ولی نمی‌تونیم تکرارش نکنیم. دلیلش همینه. اون رفتار اولش احساس خوب به وجود آورده؛ یه رفتار جدید همراه با یه حس خوب تکرار شده، تبدیل به فرمول ذهنی شده و از اون به بعد فقط تکرار میشه، حتی وقتی دیگه حس خوبی هم نمیده.
در ویدیو مثال سیگار رو زدم. خیلی‌ها می‌گن «دیگه واقعاً از سیگار خسته شدم ولی نمی‌تونم ترکش کنم» و بارها تصمیم به ترک گرفتن و موفق نشدن، چون کاری که اولش براشون لذت‌بخش بوده حالا فقط داره تکرار میشه.
این رو از تجربه‌ی خودم می‌گم؛ من سال‌های زیادی دخانیات مصرف میکردم و با همین روش خیلی راحت کنارش گذاشتم و الان چند ساله که اصلاً مصرف نمی‌کنم. همون کاری که در گام‌های این چالش دارم توضیح می‌دم: اول با اون عادت رابطه‌ی خوب برقرار می‌کنیم و بعد تغییرش می‌دیم.
چون رفتار و عادت‌های ما با احساس ما در ارتباطه، خیلی مهمه که برای حالت‌های خودمون تعریف جدید در ذهن بسازیم. ایجاد احساس لاغری دقیقاً از همین تعریف‌های جدید شروع میشه.
🍽️ چرا باید بگیم «من سیر هستم»؟
در برنامه‌ی قبلی گفتم از جمله‌هایی مثل «من کم می‌خورم» یا «خوردنم رو کم کردم» استفاده نکنیم، چون کلمه‌ی «کمتر» یه واکنش در مغز ما ایجاد میکنه و ما رو حریص‌تر میکنه. برای همین خیلی از بچه‌ها نوشتن که هر وقت تصمیم گرفتن کمتر غذا بخورن، تازه بیشتر خوردن. حالا باید یه تعریف جدید جاش بذاریم.
در ویدیو تجربه‌ی خودم رو گفتم. من عادت داشتم با چای عصرانه یه کیک یا کلوچه بخورم. به‌مرور اول یه سومش رو نخوردم، بعد نصفش رو، بعد فقط یه ذره و بعد یه لقمه، تا اینکه کلاً کنار رفت. ولی هر بار، علاوه بر اینکه به خودم میگفتم «تصمیم گرفتم این مقدار بخورم»، یادآوری میکردم که «من سیر هستم». خیلی مهمه که این جمله رو تکرار کنیم تا به عنوان یه واکنش رفتاری در مغزمون ثبت بشه.
این جمله وقت تعارف هم خیلی کاربرد داره. من سی و چند سال نمی‌تونستم بگم «میل ندارم». حتی وقتی کاملاً سیر بودم، اگه کسی چیزی تعارف میکرد، به خودم میگفتم زشته دستش رو رد کنم. از گفتن «سیرم» هم خجالت می‌کشیدم، چون همون لحظه در ذهنم میگفتم «تو این همه سال داری می‌خوری، این همه اضافه‌وزن داری، یعنی چی سیر هستم؟ بردار بخور». شاید در ناخودآگاه شما هم همین حرف‌ها باشه.
حالا یه آدم متناسب رو تصور کن که جلوش یه چیز خیلی خوشمزه می‌ذارن و بهش می‌گن «بیا بخور». خیلی راحت میگه «نه، من سیرم». اون‌ها این جمله رو راحت می‌گن، ولی ما به این راحتی نمی‌تونیم. برای همین باید ان‌قدر تکرارش کنیم که به عنوان یه فرمول جدید در مغز پذیرفته بشه. اون‌وقت می‌بینی خیلی جاها خیلی راحت می‌گی «سیر هستم» و سراغ خوردن نمی‌ری. این همون ایجاد احساس لاغری در ذهنه که با یه کلمه‌ی ساده شروع میشه.
یه نکته‌ی دیگه هم در ویدیو گفتم: حتی خود من وسط حرف زدن باز هم گفتم «مقدار کمتر»! این نشون میده که این کلمه چقدر در ناخودآگاه جا افتاده. ما کمتر نمی‌خوریم؛ ما یه انتخاب جدید داریم و مقدار مورد نیازمون رو می‌خوریم.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. وقتی در ویدیو با صدای خودم می‌شنوی که چطور سال‌ها نمی‌تونستم بگم «سیرم» و بعد چطور این جمله برام عادی شد، راحت‌تر خودت رو در این تجربه می‌بینی و این تعریف جدید زودتر در ذهنت جا می‌افته.
جلسه‌های چالش «تغییر عادت» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرین‌های بقیه‌ی دوره‌های تکمیلی سایت هم برات باز میشه.
در گام هشتم سراغ «برخورد با مواد غذایی» می‌ریم.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.75 از 56 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
فرق بین عجله و شوق برام مبهم شده. میخوام درموردش فکر کنم و حلش کنم.
همیشه برام سوال بود از کجا بفهمم عجله دارم یا شوق؟
استاد میگه گام به گام پیش برو، به بدن فرصت بده، به ذهنت فرصت بده مطلب رو درک کنه.
با خودم میگفتم اگه بخوام تمرکز بیشتری بذارم و دلم بخواد سریع تر پیش بره ایا اشتباهه؟
پس ادمایی که تایم زیادی از روز روی هدفشون دارن کار میکنن چی؟ آیا عجله میکنن؟ آیا عجله کردن مانعشون میده ادامه بدن؟
یه زمانی کتابخونه میرفتم. چندتا رفیق پیدا کردم که برای کنکور میخوندن. یکیشون برنامه داشت، منظم بود، هر روز میومد تا شب، لحظه ای وقتش رو تلف نمیکرد. دومی قصد کرد بشینه برای کنکور ولی دیرتر شروع کرد، ذهنش درگیر مسائل مختلف بود، زمان کافی داشت. بی نهایت به رشته اش علاقه داشت. فرقش با رفیق اولی چی بود؟
عجله داشت! اینو میشد از بیشتر رفتاراش فهمید.
ماجرا چی بود؟
اینا شروع کردن به خوندن. دومی مدام میگفت وقت کمه، چند ماه دیگه بیشتر نمونده، باید سریع اینو بخونم، اونو بخونم، فلان کتابو تا اون روز تموم کنم. حتی میرفت از بقیه میپرسید چه راه هایی برای میانبر زدن هست.
اولی همیشه ساکت بود، سر وقت میومد، حرف نمیزد، از زمانش استفاده میکرد. همیشه فکر میکردم خیلی خوب داره پیش میره، خیلی باهوشه، استرس نداره، از پس همه ی تمرینات برمیاد. برای همین اینجوری آرومه.
وقتی باهاش هم کلام شدم و روزا پیشش نشستم، متوجه شدم تصورم اونقدرا درست نبود. اونم استرس داشت، تو بعضی تمرینا میموند. بعضی فصل ها رو نمیفهمید. فقط ادامه میداد و عجله نداشت.
تمام روز تلاشش رو میکرد، از پس بعضی تمرینا برمیومد، اونایی که برنمیومد رو میذاشت برای فردا.
ادم میدیدش کیف میکرد فکر میکرد کوهی از آرامشه و دانشه.
رفیق دومی مدام از خوندن در میرفت، مدام دنبال زنگ تفریح بود، تلفن دستش بود، پامیشد میرفت اشپزخونه ی کتابخونه، وسط خوندن اصلا یهو پا میشد میرفت خونشون یا جای دیگه. اصلا تمرکز نداشت.
میگفت باید بخونم. وسایلشو میاورد رو میز میذاشت اما مدام خوندنو پس میزد.
چرا؟
چون عجله داشت. همش میگفت باید تموم کنم، وای دیر اومدم. حتی اگه غر نمیزد، همیشه حواسش به تایم بود. اگه ۱۰ صبح میومد، میگفت خب تا فلان ساعت بخونم، اینجوری اینقدر در روز زمان گذاشتم. حرف زیاد و عمل کم.
همین نگاهش باعث میشد فشار روانی بهش وارد بشه، دنبال سرگرمی دیگه باشه تا از فکر درس خوندن در بیاد. جالبه انگار دنیا هم باهاش همکاری میکرد. هر بار هم یه موضوعی برای کنده شدن این از درس پیدا میشد. یه تماس یهویی، یه کار یهویی، یک مشغله خانوادگی…
اتفاقا هوششم خوب بود.
خلاصه اینکه رفیق اولی ادامه داد، موفق شد نتیجه شو گرفت، دختر دومی اصلا ادامه نداد چه برسه به نتیجه برسه. خیلی سریع رفت و آمدش کم شد. با اینکه میگفت عاشق این رشته ام.
این یه مثال واقعی و واضح برام بود که عجله کردن چطور آدمو به هدفش نمیرسونه. مهم نیست زمان زیاد داشته باشم، مهم نیست انگیزه ی زیادی داشته باشم، پای عجله که پیش بیاد، هیچکدومش سوخت رسیدن به هدفم نمیشه.
بنظرم شوق و عجله یه تفاوت بزرگ دارن که باعث میشن نتیجه ی هرکدوم فرق کنه؛ اینکه کسی که شوق داره، حس خوب داره، تمرکز داره، کمتر اشتباه میکنه، حواسش به زمان نیست چون عملا متوجه گذشت زمان نمیشه.
کسی که عجله داره حس بد داره، حس عقب موندن، حس اجبار، زمان نذاشتن. از مسیر لذت نمیبره چون مدام با خودش میگه پس کو نتیجه؟ پس کی نتیجه میاد؟ فردی که عجله میکنه کمتر یاد میگیره، چون فقط دنبال اینه تمومش کنم تمومش کنم! به جزییات نگاه نمیونه، دقت بخرج نمیده. این باعث میشه بیشتر اشتباه کنه چون فکر نمیکنه. اولین راه حلا که دم دست رسید رو عملی میکنه تا سریع تر به نتیجه برسه. تجزیه تحلیل نمیکنه.
گفت و گوهای ذهنیم رو زیر نظر میگیرم و بر مبنای حس خوب و شوق میچینم.
عجله میگه: امروز باید تمرین کنم تا لاغر بشم.
شوق میگه: امروز چکاری میتونم بکنم تا یه قدم به هدفم نزدیک تر بشم؟
اینجاست که ذهن شروع میکنه ایده دادن.
نتیجه= جنس فکر