برخورد با مواد غذایی (گام هشتم)

🌸 به نام خدایی که جان آفرید 🌸

سلام و درود خدمت استاد عطاروشن عزیز و دوستان گرامی سایت تناسب فکری. 🌺🌿

استاد عزیز، امروز یکی از مهم‌ترین نکته‌هایی که از این فایل یاد گرفتم، همین موضوع ترس از گرسنه ماندن بود. شاید تا قبل از اینکه وارد این مسیر بشم، اصلاً متوجه نبودم که چقدر از رفتارهای غذایی من از روی گرسنگی واقعی نیست، بلکه از ترس گرسنه شدن در آینده است.

من خودم دقیقاً سال‌ها همین رفتار رو داشتم. هر وقت قرار بود جایی برم که احتمال می‌دادم چند ساعت نتونم غذا بخورم، انگار یه زنگ خطر توی ذهنم به صدا درمیومد. با خودم می‌گفتم: «الان بخور، شاید بعداً فرصت نشه.» حتی اگر اصلاً گرسنه نبودم، باز هم خودم رو مجبور می‌کردم بیشتر بخورم. تصورم این بود که اگر الان حسابی غذا بخورم، تا چند ساعت سیر می‌مونم و خیالم راحت میشه.اما نکته جالب این بود که تقریباً همیشه نتیجه برعکس می‌شد.

با کمال تعجب می‌دیدم سه یا چهار ساعت بعد، دوباره گرسنه شدم. حتی گاهی از روزهایی که معمولی غذا خورده بودم، بیشتر احساس گرسنگی می‌کردم. آن موقع فکر می‌کردم شاید معده‌ام بزرگ شده یا بدنم مشکل داره، اما امروز احساس می‌کنم داستان چیز دیگه‌ای بوده.بدن من از سال‌ها رژیم گرفتن، حذف وعده‌های غذایی و گرسنگی کشیدن، دیگه به من اعتماد نداشت. هر بار که غذا بهش می‌رسید، انگار با خودش می‌گفت: «نکنه دوباره می‌خواد منو ساعت‌ها گرسنه نگه داره؟ بهتره هرچی می‌تونی ذخیره کن.»حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم حق هم داشت.من سال‌ها بدنم رو بین گرسنگی و پرخوری سرگردان کرده بودم. یه روز بهش غذا نمی‌دادم، یه روز بیش از حد می‌خوردم. طبیعی بود که دیگه احساس امنیت نداشته باشه.کم‌کم فهمیدم برای اینکه این ترس از بین بره، باید اول خودم به بدنم احساس امنیت بدم. باید بهش نشون بدم که دیگه خبری از قحطی نیست، دیگه قرار نیست وعده‌های غذایی حذف بشن و دیگه قرار نیست از روی ترس غذا بخورم.برای همین، چند تا راهکار ساده برای خودم نوشتم و تا امروز هم خیلی بهم کمک کرده. گفتم اینجا هم بنویسم، شاید برای دوستان دیگه هم مفید باشه. 🌸🍱 اولین کاری که انجام میدم اینه که اگر می‌دونم چند ساعت بیرون از خونه هستم، چند لقمه ساده یا یه میان‌وعده مناسب با خودم برمی‌دارم.این کار شاید خیلی ساده به نظر برسه، اما برای ذهن من یعنی امنیت. دیگه لازم نیست از چند ساعت بعد بترسم یا با عجله و از روی اضطراب غذا بخورم. وقتی می‌دونم اگر گرسنه شدم چیزی همراهم هست، ناخودآگاه آرام‌تر می‌شم.🍲 دومین کاری که انجام میدم اینه که اگر می‌دونم وقتی برمی‌گردم خونه خیلی گرسنه خواهم بود، از قبل غذا رو آماده می‌کنم.خیلی وقت‌ها وقتی خسته و گرسنه وارد خونه می‌شدم، چون باید تازه آشپزی می‌کردم، می‌رفتم سراغ هر چیزی که سریع‌تر آماده بود؛ بیسکویت، تنقلات، شیرینی یا هر چیزی که دم دستم بود.الان اگر از قبل غذا آماده باشه، فقط گرمش می‌کنم و با آرامش می‌خورم. همین تغییر کوچیک باعث شده خیلی از خوردن‌های هیجانی و بی‌برنامه کمتر بشه.🥗 راهکار سوم من آماده کردن مواد اولیه است.الان اگر وقت داشته باشم، چند روز زودتر سبزیجات رو خرد می‌کنم، پیاز داغ درست می‌کنم، حبوبات رو می‌پزم یا هر کاری که باعث بشه درست کردن غذا راحت‌تر بشه انجام میدم.این کار فقط برای آشپزی نیست؛ برای آرامش ذهنمه.وقتی غذا راحت‌تر آماده میشه، احتمال اینکه از روی گرسنگی شدید برم سراغ هله‌هوله یا غذاهای فوری خیلی کمتر میشه.به نظرم این آمادگی‌های کوچیک، تأثیرهای خیلی بزرگی روی رفتار غذایی ما دارن.🌼 یه چیزی هم این مدت خیلی برام روشن شده…ما معمولاً فکر می‌کنیم تغییر عادت باید با تصمیم‌های خیلی بزرگ شروع بشه؛ ولی من برعکسش رو تجربه کردم.تغییرهای ماندگار از کارهای خیلی کوچیک شروع میشن.از همون چند لقمه‌ای که توی کیفمون می‌ذاریم.از همون غذایی که از شب قبل آماده می‌کنیم.از همون چند دقیقه‌ای که برای برنامه‌ریزی وقت می‌ذاریم.همین قدم‌های کوچیک، کم‌کم سبک زندگی آدم رو عوض می‌کنن.🌷 نکته مهم دیگه‌ای که دوست دارم بهش اشاره کنم اینه که ما انسانیم، نه ربات.زندگی همیشه مطابق برنامه ما پیش نمیره.گاهی جلسه‌ای پیش میاد، گاهی مهمونی، گاهی سفر، گاهی بیماری، گاهی ترافیک، گاهی هزار اتفاق غیرمنتظره.اگر قرار باشه با هر تغییر کوچکی احساس کنیم همه چیز خراب شده، هیچ‌وقت آرامش نخواهیم داشت.به نظرم بهتره از قبل برای این شرایط فکر کنیم، نه اینکه بعد از اتفاق افتادنش خودمون رو سرزنش کنیم.

این روزها هر وقت ذهنم شروع می‌کنه به گفتن اینکه «نکنه گرسنه بمونی؟»، یه جمله قشنگ به خودم یادآوری می‌کنم:«دنیا پر از فراوانیه.» 🌾🤍اگر امروز بیرون باشم، حتماً جایی پیدا میشه که بتونم غذا تهیه کنم.اگر دیرتر برسم، باز هم دنیا به آخر نرسیده.اگر یه وعده عقب بیفته، قرار نیست اتفاق وحشتناکی بیفته.خداوند روزی هیچ بنده‌ای رو فراموش نمی‌کنه.همیشه به این جمله قدیمی فکر می‌کنم که می‌گن: «خدا حاجت شکم گرسنه رو زود می‌ده.» 🌸وقتی این باور توی دلم زنده میشه، اون اضطراب عجیبی که قبلاً مجبورم می‌کرد بیش از حد غذا بخورم، کم‌کم رنگ می‌بازه.امروز بیشتر از هر زمان دیگه‌ای باور دارم که برای گرسنه نماندن، لازم نیست زیاده‌روی کنیم.برای احساس امنیت، لازم نیست معده‌مون رو بیش از نیازمون پر کنیم.امنیت واقعی از آرامش ذهن میاد، نه از حجم غذایی که می‌خوریم.هر بار که با آرامش به بدنم گوش می‌دم، بیشتر مطمئن می‌شم که بدنم دشمن من نیست؛ فقط سال‌ها منتظر بوده که بالاخره بهش اعتماد کنم.و من تصمیم گرفتم از امروز به بعد، به جای جنگیدن با بدنم، کنارش باشم؛ بهش امنیت بدم، بهش اعتماد کنم و اجازه بدم دوباره یاد بگیره که دنیا جای فراوانیه، نه قحطی.استاد عزیز، ممنونم که با این آموزش‌های ارزشمند، به ما یاد می‌دید لاغری فقط کمتر غذا خوردن نیست؛ بلکه ساختن یک احساس امنیت عمیق در ذهن و بدن است. من مطمئنم هرچه بیشتر این امنیت را در خودمان تقویت کنیم، بدن هم آرام‌تر می‌شود و قدم‌به‌قدم به سمت سلامتی، تناسب و آرامش حرکت می‌کند. 🌿💚🤲

😍🎉💙❤️