برخورد با مواد غذایی (گام هشتم)

چرا تا وقتی افکارم عوض نشه، رفتارم عوض نمیشه؟

چرا درصورت داشتن افکار چاق کننده، هرچقدر اراده بخرج بدم رژیم غذایی جدید بگیرم، دوباره به سبک قبلی برمیگردم؟

ذهن هیچوقت بیکار نمیشینه. هیچوقت نمیشه نظری نداشته باشه. همیشه داره من رو به سمت رفتاری هدایت میکنه. 

به چه رفتاری؟

رفتارهایی طبق افکار و عقایدش.

ذهن کارش اینه دستورای تکراری بده. عاشق امنیته. عاشق ثباته‌. 

 برای همینه میتونیم شخصیت آدمای اطرافمون رو توصیف کنم. هر کدومشون یک سری واکنش های ثابت دارن. فلانی منطقیه، فلانی عصبیه، فلانی ادم ترسوییه، فلانی آدم دست و دلبازیه.

اونی که ادای ادمای مودب رو درمیاره، بعد از مدتی نمیتونه رفتارش رو کنترل کنه. شروع میکنه کلمات زشت بکار بردن، عصبی بودن، پرخاشگری، بی احترامی. رفتار هیچ موقع دروغ نمیگه. 

رفتار از کجا میاد؟

ذهن عاشق یادگیریه. رفتار حافظه ست‌ و افکارمون رو فاش میکنه.  نشون میده با چه آدمایی نشست و برخواست کردیم، چه حرف هایی اطرافمون زده شده. همونا رو یاد گرفته. 

 حرف های استاد درمورد چاقی رو درک میکنیم. ما افراد چاق همدیگه رو درک میکنیم، تفاهم داریم. وقتی میشینیم درمورد چاقی صحبت میکنیم، میبینیم همه اطرافیانمون آدمایی بودن که گفتن چاقی ارثیه، خوراکی ها چاق میکنن، سوخت و ساز پایینه.

ذهن میگه چه رفتاری بکن. 

ذهن ما انتخاب کردنو دوس داره‌. آزادی عمل دوس داره برای همینه از فقر، چاقی و از زندان بدمون میاد. محدودمون میکنه.

خب تا اینجا متوجه شدم نمیشه رفتاری ناهماهنگ از افکار نشون داد.

من اهل ورزش نیستم، اهل رژیم نیستم و همیشه یه سبک مشخص غذا میخوردم.

اگه افکارم رو عوض نکنم و بااراده بخوام ورزش شروع کنم و رژیممو عوض کنم چه اتفاقی میوفته؟

اراده تو ذهن همه یعنی یک رفتار جدید که تا حالا انجام ندادیم انجام دادن. یعنی تحمل کردن. یعنی فشار و زور

ذهن عاشق تکراره. همیشه دوس داره به همون روشی که این سال ها زندگی میکردم زندگی کنه.

از تغییر خوشش نمیاد. براش مهم نیست اون رفتار به ضررمه یا به نفعم.

این همه سال چاقی رو نادیده گرفتم. هر بار اومدم رژیم بگیرم و ورزش کنم، خیلی سریع قطعش کردم. برام سخت بود خب! یه عمر این سبک غذا و تحرک رو نداشتم. برای همین حاضر شدم چاقی مخرب رو بپذیرم اما رفعش نکنم.

ذهن از اراده خوشش نمیاد. چون برنامه هاشو بهم میزنه. مجبورش میکنه کاری رو بکنم که هیچوقت دستورشو نداده‌.

ذهن چجوری منو مجبور میکنه رفتارهایی بکنم که طبق افکارشه؟ چاقو رو گلوم میذاره؟😁 جادوم میکنه؟ طلسمم میکنه؟😁

نه! 

یکی از عقایدم این بود من نمیتونم متناسب بشم. 

این حرف از اطرافیان اونقدر شنیده شد که بهش اعتقاد پیدا کردم.

حالا تصمیم میگیرم یه حرکتی بزنم لاغر بشم.

این فکر دستور یه رفتاری رو میده دیگه!

پس تا میخوام حرکت عملی بزنم، مجموعه ای از افکار هم معنی خودش رو به ذهنم میرسونه تا برای لاغری اقدام نکنم.

مثلا میگه وقتی لاغر نمیشی زحمت بی خود چرا!

قراره کلی زحمت بکشی و بسختی یه ذره لاغر بشی.

تو که دوس نداری مسخره بشی پس کاری نکن دوباره شکست بخوری.

و ازینجور فکرا…

اینجور میشه که بیخیال ورزش میشم.

اینجوری افکارم به رفتار تبدیل میشه.

حالا یه مثال از تجربه ام بزنم.

همیشه در حد فشار به معده و تهوع غذا میخوردم.

بعدش دیدگاهم رو به غذا مثبت کردم. متوجه شدم ترسی که ندارن هیچی، برای بدن واجبن. بدن مثل یه ساعت یا هرچیزی که با باتری کار میکنه هست. باید شارژش کنی تا سیستم ایمنیش کار کنه، تا خودش رو ترمیم کنه، تا زنده بمونه. غذا اینکارو میکنه.

 بماند که چقدر فایده برای بدن داره. بدترین ماده هایی که فکر میکنیم مضر تر از اینا نیست، پر از فواید هستن. مگه ماده ای پیدا میشه خاصیت نداشته باشه؟

دیدم رو که عوض کردم، رفتارم خودبخود عوض شد.

چجور شد؟

هماهنگ با باورم.

مقاومتم کم شد. اگه آگاهانه خواستم رفتارم رو تغییر بدم مثلا به سیگنال سیری توجه بدم و نخورم، بدون مقاومت اینکارو میکردم. بدون اراده

رفتارها بخاطر عقاید هستن.

وقتی دارم هر روز افکارم رو درست میکنم، بخوام نخوام رفتارم عوض میشه و متناسب میشم.