اپلیکیشن تناسب فکریسایت را روی صفحه گوشی‌ات نصب کن تا با یک لمس باز شود
0

چگونه انگیزه برای کاهش وزن خود را حفظ کنیم؟ (گام ۴۴)

چگونه انگیزه لاغری خود را حفظ کنیم؟
اندازه متن

اون سال‌ها در دزفول، تیر و مرداد که هوا داغِ داغ بود، ساعت چهار بعدازظهر که کسی در شهر نباشه ما رو ببینه، با دو سه تا از رفیق‌هام که اونا هم اضافه‌وزن داشتن، با موتور ده کیلومتر می‌رفتیم تا یه پارک جنگلی. اونجا چهل و پنج دقیقه تا یه ساعت می‌دویدیم، خیس عرق و تشنه، و بعد شام و ناهارمون کاهو و هویج و خیار بود. چند روز که می‌گذشت، وقتی رفیقم زنگ می‌زد، به دروغ می‌گفتم «امروز مهمون دارم». در ویدیوی این جلسه از همین روزها گفتم تا برسیم به سؤالی که خیلی‌ها دارن: انگیزه برای کاهش وزن رو چطور حفظ کنیم؟

این جلسه گام ۴۴ از «صد گام لاغری با ذهن» و ادامه‌ی گام ۴۳ هست. در این گام می‌بینی چرا لاغر شدن یه آموزشه، اولین نشونه‌های تغییر چیه، و چرا یه اشتباه نباید انگیزه‌ات رو بگیره.

🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟

اول گفتم چرا فایل‌ها رو تصویری می‌ذارم، با اینکه ضبط صوتی برام خیلی راحت‌تره، و چرا تمرین‌ها نوشتاری هستن. بعد با مثال کسی که سواد نداره توضیح دادم که چاقی و لاغری هم مثل سواد، یاد گرفتنی هستن.

در ادامه گفتم وقتی این مسیر رو شروع می‌کنی، اولین تغییرها چی هستن، و اگه وسط راه یه جا اشتباه کردی، به چی نگاه کنی تا ناامید نشی.

✍️ لاغری مثل سواد، یاد گرفتنیه

فایل‌ها رو تصویری می‌ذارم تا هم گوشت درگیر باشه و هم چشمت. وقتی تمرین‌ها رو هم می‌نویسی، حس سوم هم اضافه می‌شه؛ چشمت روی کاغذه، فکر می‌کنی و دستت می‌نویسه، و تمرکزت خیلی بیشتر می‌شه. حتی گفتم موقع دیدن ویدیوها یه کاغذ و قلم دستت بگیر و چند تا کلمه از حرف‌هایی که خوشت اومد رو یادداشت کن تا ذهنت سراغ بحث با فلانی یا کار و زندگی نره.

کسی که سواد نداره، مغز و دست و چشم داره، ولی نمی‌تونه بنویسه، چون دستور نوشتن در مغزش ثبت نشده. چاق و لاغر هم همین‌طوره. ما برای چاق شدن تلاش نکردیم، چاق شدن رو یاد گرفتیم؛ برای همین خیلی راحت چاق می‌شیم، در حالی که بعضی‌ها هر کاری می‌کنن چاق نمی‌شن. و همون‌طور که تو هر کاری کنی نمی‌تونی فارسی حرف زدن رو فراموش کنی، چاق شدن رو هم نمی‌تونی فراموش کنی. همه‌ی رژیم‌ها و ورزش‌هامون تلاش برای فراموش کردن چاقی بود. لاغری با ذهن کاری به چاقی نداره؛ لاغر شدن رو یادت می‌ده، همون‌طور که کسی که سواد نداره می‌تونه بره نهضت و خوندن و نوشتن رو یاد بگیره.

پس وقتی فایل می‌بینی و تمرین می‌نویسی، فکر نکن کاری نمی‌کنی. این یه کلاس آموزشیه، فقط این بار در خونه‌ی خودت. خیلی‌ها چون سال‌ها با رنج دنبال لاغری بودن، باور نمی‌کنن بدون عرق ریختن و گرسنگی هم می‌شه لاغر شد. ولی کدوم‌یکی از ما برای چاق شدن سختی کشیدیم؟ همون‌طور که رانندگی و خیاطی و آشپزی رو با تمرین و تکرار یاد گرفتیم، لاغری هم تمرین و تکرار و علاقه می‌خواد. اینکه روزی چقدر وقت بذاری رو من تعیین نمی‌کنم؛ به اندازه‌ای که علاقه داری لاغر بشی، خودت وقت می‌ذاری.

⚽ رفتارهای درستت رو بشمر

اولین نشونه‌ی تغییر اینه که احساست بهتر می‌شه، نگرانی از چاق‌تر شدن کم می‌شه و امید و اشتیاقت بیشتر می‌شه. نشونه‌ی دوم اینه که حرص و ولعت کم‌کم متعادل می‌شه، چون ذهن یاد می‌گیره محکوم به محدودیت نیست و آزادی بهش آرامش می‌ده. این تغییرها معجزه نیست؛ وقتی اطلاعات درست به مغز بدی، فرمان‌های متفاوتی صادر می‌کنه.

خیلی‌ها برام می‌نویسن «سه هفته‌ست حالم خیلی خوب بود، ولی دیشب پرخوری کردم و ناامید شدم». جواب من اینه که به رفتارهای درستت در این سه هفته نگاه کن، نه به این یه اشتباه. اگه قبلاً در سه هفته پنجاه بار رفتار غذایی اشتباه داشتی و حالا چهل بار، یعنی ده بار درست رفتار کردی و این یعنی داری خوب جلو می‌ری. من خودم از سال ۹۴ روی این موضوع کار می‌کنم و حدود چهل کیلو کم کردم، ولی هنوز هم یه جاهایی اشتباه دارم. فقط به خودم نمی‌گم «من لایقش نیستم»؛ می‌گم «این همه درست رفتار کردم، اینجا هم درست می‌شه».

کریستیانو رونالدو رو در نظر بگیر. حتی بهترین بازیکن دنیا هم گاهی ساده‌ترین توپ‌ها رو گل نمی‌کنه، یا مثل بازی با ایران پنالتی رو از دست می‌ده. اگه بعد از هر اشتباه خودش رو سرزنش می‌کرد، دیگه نمی‌تونست بهترین باشه. چیزی که نتیجه‌ی کلی رو می‌سازه، تعداد کارهای درستشه. خیلی ساده بگم: وقتی رفتارهای درستت از اشتباه‌هات بیشتر بشه، خودبه‌خود لاغر می‌شی؛ پس انگیزه برای کاهش وزن رو با شمردن کارهای درستت حفظ کن، نه با فکر کردن به اشتباه‌هات.

🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟

چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. در ویدیو با مثال‌های بیشتری توضیح دادم که چرا دیدن فایل‌ها و نوشتن، مغز رو آموزش می‌ده و چرا گاهی برای فامیل سخته توضیح بدی داری چیکار می‌کنی. شنیدن این حرف‌ها با صدای خودم کمک می‌کنه انگیزه برای کاهش وزن رو در روزهای سخت هم نگه داری.

جلسه‌های «صد گام لاغری با ذهن» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرین‌های بقیه‌ی دوره‌های تکمیلی سایت هم برات باز می‌شه. اگه می‌خوای لاغر شدن رو قدم‌به‌قدم یاد بگیری، دوره‌ی اصلی «ورود به سرزمین لاغرها» برای همینه.

در گام ۴۵ سراغ «روش صحیح کاهش وزن» می‌ریم.

🔒

ادامه این جلسه ویژه مشترکین است

برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.

👥 تا امروز 132 نفر در این جلسه دیدگاه ثبت کرده‌اند

اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.

یا مسیر کامل

📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.

🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت می‌کنه

توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻

با دادن ستاره به این مطلب امتیاز بگیرید.

امتیاز 4.23 از 84 رای

https://tanasobefekri.net/?p=15100

132 دیدگاه کاربران این جلسه منتظر خوانده شدن شماست

132 نظر توسط کاربران ثبت شده است.
اندازه متن بخش نوشتن دیدگاه:

دیدگاهتان را بنویسید

اندازه متن دیدگاه ها
      آواتار نیلوفر رحیمی
      ۱۴۰۳/۰۵/۲۷ ۱۱:۱۴
      مدت عضویت: 898 روز
      امتیاز کاربر: 23115 سطح ۵: هنرجوی متوسطه
      دیدگاه فنی
      محتوای دیدگاه: 697 کلمه

      با سلام خدمت استاد گرانقدر و هم شاگردی ها.

      من این فایلو که دیدم چنتا نکته به ذهنم رسید گفتم بیام با شما هم به اشتراک بذارم. اولیش در مورد اون قسمتی بود که استاد گفتن یه عده از چاقی نفرت دارن و دوست دارن کلا بار و بندیلشو ببنده و از ذهنشون بره. من داشتم فک میکردم بلد بودن ناخواسته ی زبان چاقی چیز بدی نیست. مثل یه توفیق اجباری میمونه. مثل آدمی میمونه که دو تا زبون بلده. من خودم ترکم. کنکور که دادم دانشگاه تهران قبول شدم، بساطمو جمع کردم و ساکن خوابگاه دانشجویی شدم. یادمه اوایل که میخواستم فارسی صحبت کنم یه جاهایی ذهنم سخت بین دو زبان سویچ میکرد و باعث میشد مثلا بین صحبت کردن های فارسی، کلمه ترکی استفاده کنم و یا برعکس. حتی تو ادای یه سری کلمات شاید لهجه هم داشتم. خب این شاید اولش بد به نظر بیاد و برا بقیه خنده دار باشه ولی خودم که میدونستم این نشان از توانایی منه.چون من به دو تا زبان مسلط بودم و بقیه به یک زبان. این مشکلات گاه و بی گاه با گذشت زمان و استمرار من در صحبت کردن زبان فارسی کاملا از بین رفت و من الان قادرم هر دو زبان رو بدون مشکل و لهجه در هر لحظه ای که اراده کنم استفاده کنم. بلد بودن زبان چاقی هم همینه. شاید اوایل استفاده از زبان لاغری باعث ایجاد خطا در ما بشه و یه جاهایی با زبان لاغری قاطی پاتی بشه ولی با استمرار به زبان لاغری مسلط میشیم و همزمان با آن یک دانش اضافه (زبان چاقی) بیشتر از بقیه و انسانهایی که از اول متناسب بودن بلد هستیم. دیگه میتونیم یه موقعی اگر خدایی نکرده لیز خوردیم سریعا مچ خودمون رو سر بزنگاه بگیریم و بفهمیم داریم سویچ میکنیم رو زبون چاقی، یکی که واقف بر زبان چاقی نباشه تا بیاد بفهمه که چه اتفاقی داره تو ذهن و بدنش رخ میده ممکنه کلی وزن اضافه کرده باشه. 

      نکته دوم در مورد حرص و ولع غذا خوردن بود که صحبت شد. خواستم تغییراتی که در خوردم رخ داده بیان کنم. من قبل از آشنایی با دنیای لاغری ذهنی یه سری رفتارهایی داشتم. الان که بهشون فک میکنم خیلی زننده به نظرم میان. مثلا وقتی یه ذره گشنم میشد دست و پامو گم میکردم که وای الان چی بخورم. مثلا تا غذای رو گاز بخواد آماده بشه ممکن بود سرپایی اندازه یه وعده غذایی کامل نون و ماستی، نون و پنیری، میوه ای و … بخورم. تازه بعدش بشینم سر غذای اصلی و وعده دومم رو شروع کنم. الان که گشنم میشه خوشم میاد از اون حس گشنگی. چون وقتی با حس گشنگی و آرامش! غذا میخورم احساس میکنم غذا خیلی خوشمزه تر و لذیذتره. وقتی صبر میکنم و از خو بی خود نمیشم حس عزت نفس میکنم و به خودم مییبالم. برا همین ترجیح میدم با اولین علایم گشنگی سریع نپرم رو خوراکیا و صبر میکنم سر موقعیت مکانی و زمانی درست غذامو میخورم و لذتشو میبرم. تازه شیک تر و باکلاس تر هم هست و صد البته بیشتر در شان رفتار آدمی هست. 

      همین علاقه م به حس گشنگی باعث شده یه سری چیزا مثل میان وعده معنیشو برام از دست بده. نه اینکه بین وعده های اصلی چیزی نخورما، میخورم ولی وقتی واقعا گشنه م باشه. در گذشته با توجه به رژیم های غذایی که بهم داده شده بود بهم القا شده بود که بین دو وعده حتما باید سر یه تایمی یه چیزی به عنوان میان وعده خورده بشه و اگه نخوریم بدن سوخت و سازش پایین میاد یا بخاطر گشنگی سر وعده بعدی زیاد میخوریم و دچار پرخوری میشیم و یا دچار کمبود ویتامین میشیم ولی الان برام مهم نیست. معتقدم بدنم اگر نیاز به خوردنی، ویتامینی، سوختی داشته باشه خودش عاقله و زبون داره و نیازشو اعلام میکنه. لازم نیست من سر ساعت مشخصی بهش خوردنی برسونم که بدن عزیزم بیا بخور، ساعت میوه ست الان، تو خودت شعور نداری، نمیفهمی و من و دکتر تغذیه از بیرون بهتر میتونیم تشخیص بدیم که تو الان باید یه چیزی بخوری 🙂 امروز من گواه میدم که لاغری راحتترین کار دنیاست. بدن رو رها کنین خودش با نیازهای خودش پیش میره و متناسب میشه. کافیه جلو راهش مانع و اما اگر نچینیم.

      برای ثبت امتیاز ، روی ستاره موردنظر کلیک کنید.
      ★ ★ ★ ★ ★
      ثبت امتیاز
      امتیاز: 0 از 0 رأی
      افزودن به علاقه مندی این دیدگاه را خواندم