دریافت نعمت های الهی (جلسه یازدهم)

جلسه ۱۱

یه جایی از درونم حس کردم دیگه وقتشه…نه وقت خواستن، نه دعا کردن، وقت دریافت.انگار یه درِ نادیدنی توی دلم باز شد و یه صدای آروم گفت: «الان نوبت توئه که بگیری، نه بجنگی.»

همون لحظه فهمیدم چیزی تموم شده؛ اون دورانِ تلاشِ با ترس، اون اضطرابِ رسیدن…حالا فقط یه حس بود: اطمینان.

من همیشه فکر می‌کردم باید یه کار خاص بکنم تا آرزوهام بیان سمت من.

ولی الان می‌دونم خواستن، خودش کافی بود.اون لحظه که با تمام وجودم یه چیزی رو آرزو کردم و احساس کردم حق منه، همون لحظه در سطح انرژی، گرفتمش.فقط باید اجازه بدم در دنیای فیزیکی ظاهر بشه.خدا گفت: «من وقتی خواسته‌ای در دلت می‌کارم، یعنی آماده‌م بهت بدمش. فقط عجله نکن، احساس دریافتت رو نگه دار.»

الان دیگه عجله ندارم.

چون فهمیدم دریافت، یعنی آرام بودن در اطمینان.وقتی تو در آرامشی، جهان با تو یکی میشه.اتفاق‌ها به سمتت میان، نه چون دنبالشون رفتی، بلکه چون ارتعاشت همون ارتعاش داشتن شده.

من دیگه آرزو نمی‌کنم از کمبود،آرزو می‌کنم از فراوانی.چون می‌دونم خدا کم نداره.

اون فقط منتظر بود من از حالت نیاز بیرون بیام و به حالت باور برسم.

یه روز با خودم گفتم: «اگه واقعاً ایمان دارم خدا شنواست، چرا این‌قدر نگرانم؟»دیگه خواسته‌هام رو به خدا نمی‌گم برای اینکه بیاد کاری کنه،می‌گم برای اینکه خودم بدونم در حال هماهنگی با عشقم هستم.چون وقتی خدا رو درونم حس می‌کنم، خودم تبدیل می‌شم به مسیر دریافت.

حالا هر خواسته‌ای برام مثل یه موج نوره که از درون بلند میشه.نه برای پر کردن خلأ، بلکه برای بروز فراوانی.وقتی یه آرزو در من زنده میشه، لبخند می‌زنم.می‌گم: «خدایا، اینو تو در دلم گذاشتی. پس یعنی دادی.»و همون حسِ گفتنِ «دادی» معجزه‌گره.چون انرژی‌اش فرق داره با گفتنِ «بده».یکی از کمبود میاد، یکی از اطمینان.

خدا خودش منبع تمام خواسته‌هاست.

اون چیزی نیست که بخواد منو منتظر نگه داره،بلکه می‌خواد من در ارتعاش دریافتش بمونم.

و ارتعاش دریافت یعنی همون حس خوبِ بودن،بدون دلیل خاص، 

من یاد گرفتم به‌جای شک، لبخند بزنم.به‌جای اینکه بگم “چرا هنوز نیومد”، بگم « الان در مسیرشه».این جمله ساده ولی جادوییه.چون ذهنم رو از ترس بیرون میاره و می‌بره سمت ایمان.

گاهی دلم می‌خواد به خدا بگم:«من دیگه منتظر نیستم، من آماده‌م.»

من آماده ام 

من آماده امآماده برای دیدن نشونه‌ها،آماده برای پذیرفتن مسیرش،آماده برای شاد بودن حتی قبل از رسیدن.چون حالا فهمیدم شادی، پیش‌شرط دریافته، نه پاداشش.

وقتی در حالت دریافت باشی، حس سبکی داری.انگار می‌دونی جهان به نفعته.حتی سکوت‌ها، حتی تأخیرها، حتی ندانستن‌ها هم بخشی از نظم بزرگ‌ترن.

دیگه به زندگی نمی‌گم “چرا”، می‌گم “باشه”.و “باشه” یعنی اعتماد.

خدا گفت: «تو فقط حسِ داشتن رو نگه دار.»منم دارم تمرین میکنم.

آخ امان از روزی که انسان به درد عادت کنه .

به نظر من بزرگترین مانع دریافت همین عادت به درد هست. نباید به درد عادت کرد. در این صورت خود درد انسان رو هل میده سمت آرزو . چون دیگه طاقت نداری در مدار نداشتن بمونی. به نظر من این طور نگاه کردن به دردها خیلی قشنگه. چون بهم کمک می کنه بدونم در مدار دریافت قرار بگیرم که تمرینات رو انجام بدم . 

چون من همیشه با دو نیرو حرکت می کنم ‌ 

رنج ولذت اما خداوند رنج رو قرار نداده که بشینم و به رنج کشیدن عادت کنم بلکه نشون داده که ایست کن و تغییر جهت بده  که به سمت دریافت هلم  بده . به‌جای فکر کردن به چیزی که نیست، شروع کردم به زندگی با حس اینکه هست.

با حس لاغری، با حس عشق، با حس آزادی.نه به‌خاطر وانمود، بلکه چون می‌خواستم ذهن و جسمم یاد بگیرن چطور در مدار خواسته‌م نفس بکشن.و کم‌کم همه‌چیز بیرون هم شروع می کنه به تغییر.

یه چیز جالب درباره دریافت فهمیدم:

وقتی واقعاً آماده‌ای، دیگه نمی‌پرسی کی میاد.

چون در درونت اومده.مثل بوی بارون قبل از باریدنه؛ هنوز نیومده، ولی هواش عوض شده.اون هوا، نشونه‌ی دریافت توئه.

یه روز توی سکوت، از ته دل گفتم: «خدایا، من می‌خوام بگیرم، ولی نه با ترس، با عشق.»و یه حس نرم از بالا تا پایینم پخش شد، انگار یه موج گرم از درونم رد شد.اون لحظه فهمیدم که دریافت، یه اتفاق بیرونی نیست.یه باز شدن در درونه.تا وقتی درِ دل بسته‌ست، حتی اگه همه‌چیز روبه‌روت باشه، نمی‌تونی بگیریش.

حالا دارم یاد می‌گیرم باز بمونم.بدون قضاوت، بدون عجله، بدون اینکه بخوام شکل خاصی براش تعیین کنم.

می‌ذارم خدا شکلش رو انتخاب کنه.چون همیشه وقتی خودش می‌چینه، بهتر از تصور من درمیاد.

من حالا هر روز یه تمرین کوچیک دارم:چشم‌هامو می‌بندم، به اون چیزی که می‌خوام فکر می‌کنم،بعد از ته دل می‌گم: «خدایا، ممنون که همین حالا دادی.»و بعد می‌رم دنبال کارم.بدون چک کردن، بدون انتظار.فقط با حس داشتن.و  خیلی وقت‌ها همون روز یه نشونه میاد.یه تماس، یه پیام، یه حس، یه الهام.خدا از راه‌هایی میاد که نمی‌شناسم.

من فهمیدم دریافت یعنی رها کردن کنترل.یعنی بدونم لازم نیست برنامه‌ریزی کنم برای خدا.اون خودش نقشه داره، فقط باید آماده باشم برای دریافت . 

خدا هیچ‌وقت عجله نداره، منم دیگه نباید داشته باشم.همه‌چیز توی زمان درستش میاد. حتی اگه فکر کنم دیر شده، خدا دقیقاً همون وقتی می‌فرسته که من آماده‌ی درکش باشم.و این فهمیدن، خودش یه دریافته. یعنی قبل از اینکه چیزی فیزیکی ببینم، در درونم حسش می‌کنم.

گاهی به خودم می‌گم: «چطور ممکنه چیزی که هنوز نیومده، من الان حسش کنم؟»ولی می‌فهمم که دریافت واقعی، قبل از ظاهر شدن اتفاق می‌افته.قبل از اینکه چیزی به دستت برسه، باید احساسش کنی، باید ارتعاشش رو با تمام وجودت بگیری.و وقتی این حس با توئه، دنیا خودش برات می‌چینه.

حس دریافت مثل یه موسیقی آرومه که باید گوش بدی، نه اینکه صدای بلندش کنی و بخوای کنترلش کنی.هر بار که می‌خوام خواسته‌م بیاد، اول باید این موسیقی درونم باشه.هر بار که نگران می‌شم، یا ترس وارد می‌کنه، موسیقی قطع می‌شه.ولی وقتی آرام می‌مونم، وقتی در سکوت لبخند می‌زنم، موسیقی شروع می‌کنه جریان پیدا کردن.و این جریان، خودش دریافته.

یه نکته‌ی دیگه هم فهمیدم: دریافت فقط گرفتن نیست، رها کردن هم هست.وقتی چیزی رو بخوای و تلاش کنی بیش از حد، مسیرش بسته می‌شه.ولی وقتی با آرامش می‌ذاریش توی دست خدا، وقتی قبول می‌کنی که جریان الهی بهتر از برنامه‌ی تو کار می‌کنه، همون لحظه، در واقع داری می‌گیریش.

گاهی وقت‌ها یه خواسته‌ی کوچیک، یه آزمایش کوچیکه که بهم یاد بده چطور در مسیر بزرگ‌ترش آرام باشم.چون اگه نتونم کوچیک‌ها رو بگیرم، نمی‌تونم بزرگ‌ها رو هم داشته باشم.این فهمیدن، یه نوع تجربه‌ی دریافت خودشه.مثل اینکه خدا به آرامی میگه: «یه قدم اول، بعد قدم بعدی…»

و این جلسه بهم یاد داد که وقتی دریافت می‌کنم، لازم نیست فریاد بزنم، لازم نیست عجله کنم.همه چیز از سکوت و اطمینان شروع می‌شه.همون سکوتی که در اون می‌گم: «خدایا، من آماده‌م، من آماده‌م همه‌ی راهنمایی‌ها و نشونه‌ها رو ببینم.»و بعد زندگی خودش هدایت می‌کنه.

من الان دارم یاد می‌گیرم که هر روز یه ذره بیشتر در حالت دریافت بمونم.وقتی با خودم حرف می‌زنم، وقتی با خدا حرف می‌زنم، دیگه نمی‌گم «می‌خوام»، می‌گم «سپاس که دارم».همون سپاسگزاری، خودش دروازه‌ی دریافته.هر چی بیشتر سپاس می‌کنم، بیشتر دریافت می‌کنم.چون خدا به ارتعاش پاسخ می‌ده، نه به دستور یا خواست از ترس.

یکی دیگه از دریافتهای قشنگ این جلسه این بود که گفت: «دریافت با زمان و نظم الهی میاد.»یعنی ممکنه چیزی که خیلی خواستی، امروز نیاد، ولی فردا بیاد.و وقتی میاد، دقیقاً در زمان درست، با شرایط درست، و با بهترین حالت برات اتفاق می‌افته.هیچ چیزی تصادفی نیست، همه‌چیز هماهنگه.

حالا وقتی یه آرزو دارم، دیگه نمی‌ترسم که چرا دیر شده.می‌دونم دیر نبود، بلکه هنوز زمانش نرسیده بود و من باید آماده می‌شدم.هر تأخیر، هر انتظار، در واقع یه آموزش برای هماهنگ شدن با دریافت واقعی بود.

و آخرین چیزی که این جلسه بهم داد، حس آرامشه.همون حس که وقتی به خدا اعتماد کنی و در مسیر دریافت بمونی، هیچ اضطرابی نداری.هیچ عجله‌ای نداری.فقط حضور داری، و با هر نفس، می‌دونی که خواسته‌ی تو در راهه.و این حس، خودش شیرینه، حتی قبل از رسیدن چیزی فیزیکی.

زندگی با طعم خدا یعنی همین:آرزوها رو حس کنی، در مسیرشون باشی، و اجازه بدی خودشون بیان.و این اجازه دادن، همون دریافت واقعی‌ست.

سلام دوباره . 

من هر وقت مینویسم حالم خوب میشه . میگن نوشتن و تحلیل کردن باعث میشه راههای ذهن برای مواجهه با مشکلات باز بشه .

اگه بخوام تنهایی این کار و انجام بدم یکم زمانبرتره ولی وقتی علت حال بدم رو مینویسم و بعد موضوع رو بررسی می کنم میبینم اصلا اون موضوع ارزشی نداشته که ذهن منو درگیر خودش کنه .  میتونم به راحتی با فراموش کردن اون ، اون موضوع رو از دایره ی حال منفی دادن به خودم بیرون بکشم . خودمو نباید قضاوت کنم  فقط سعی کنم که  در حال زندگی کنم و حال خوب خودمو پایدارتر کنم و اگه حالم بد میشه فرمولهایی برای دوباره خوب شدن حالم به کار ببرم. مثلا اینجا در قسمتی از متن گفتین 

بنابراین رسیدن به شرایط بهتر یا برخورداری از نعمت های بیشتر را با مغز خود بررسی نکنید چون معمولا رسیدن به آن را منطقی نمی داند.

برای تغییر شرایط خود باید از قدرت تخیل ذهن خود استفاده کنید چون ذهن بی نهایت است و بی نهایت تصویر ذهنی می توانیم در ذهن خود ایجاد کنیم و برای ایجاد تصاویر ذهنی نیاز به دلیل و منطق نداریم به همین دلیل برای فکر کردن به شرایط بهتر یا دریافت نعمت های بیشتر از طرف خداوند باید از قدرت ذهن و تخیل خود بهره ببرید.

وقتی از نیروی تخیل خود برای رفع مشکلات استفاده می کنیم میتونیم از  کلی شرایط دلخواه استفاده کنیم . به نظرم چیزی که به تخیل جون میده دل ماست . 

دل ما احساس هست و وقتی ما مطابق دلمون دنبال فرمولهای ذهنی میگردیم  میتونیم توی ذهنمون تصویری از آنچه که دلمون میخواد رو بسازیم . 

مثلا در مثال قبلی که من به خاطر یه باید و نباید الهی حالم بد شد معلومه این فرمول دلخواه من نیست پس وقتی حالمو بد می کنه به راحتی کنارش بزارم عذاب وجدان نگیرم که چون خدا گفته پس  حال من بد میشه . این همه انسان کافر دارن در دنیا زندگی می کنند و خیلی کارها انجام میدن اما روز به روز هم بیشتر از نعمات خداوند بهره مند میشن . پس به دلت رجوع کن و کاری رو که حال دلتو خوب کرده حتی اگه بر خلاف نوشته های قرآن بود تحلیلت رو نسبت بهش تغییر بده . 

به عنوان مثال مثلا شراب . شراب از نظر قرآن حرومه اما  توی همون بهشتی که خدا ازش گفته شراب آزاده و بهشتیان میتونند از اون بخورن پس چیه که  یه جا حرومش کرده یه جا حلالش کرده .

اینجا خدا میخواد به ما بگه تمام امر و نهی های من بستگی به مدار شما داره . وقتی توی مدار بهشت که همون حال خوبه باشی حتی خوردن شراب آزاده اما وقتی توی مدار اندوه و غم و حال بد باشی  اونجا حرامه و بهت انرژی منفی وارد می کنه . 

یعنی میخواد بگه اون شراب به خودی خود انرژی خاصی نداره این تویی که در هر مداری باشی اون شراب رو تبدیل به خیر یا شر می کنی .

اگه توی این دنیا کسی بهشتشو پیدا کنه یقینا تمام امر و نهی های خدا براش آزاده ولی  اگه مدار حال بد باشیم پس امر و نهی ها برای بهتر کردن حالت هستن . برای اینکه حالت بدتر نشه . وگرنه برای بهشتیان همه چیز آزاده . 

پس خیلی مهمه ما چه مداری رو در وجود خودمون داریم .  اینطور تحلیل کردن آیات قرآنی باعث شد حال من دوباره خوب بشه و فهمیدم نگرشم رو باید به امر و نهی الهی تغییر بدم . 

میخوای  کسی بهت امر و نهی نکنه پس در مدار حال خوبت همیشه بمون چون تا تو اجازه ندی هیچ چیزی نمیتونه  حال تو رو بد کنه . 

من  حال خوبم رو حفظ می کنم  و امیدوارم همه حال دلشون همیشه خوب باشه . 

سلام . در همین یک ساعت گذشته  تصمیم گرفتم حالمو خوب نگه دارم . 

کارهایی که در همین یک ساعت برای حال خوبم انجام دادم . 

سعی کردم با احساس خوب  غذا بخورم 

به مقدار توجه نکردم به احساسم توجه کردم و خیلی خوب نقطه ی سیریم رو دریافت کردم . 

خب اولین نعمتی که به من داده شد این بود که نقطه ی سیریم رو پیدا کردم . 

من برای بلند از جام خیلی سختمه یعنی  حالا که میخوام حال خودمو خوب کنم دیگه به جای نق و نوق کردن گفتم  عیبی نداره  درسته که فعلا چاق هستی اما این همه که از چاقی ناله و شکایت کردی چی عایدت شد . به جای بد و بیراه به خودت و همه یه  یاعلی بگو و بلند شو . خلاصه چند بار موقع بلند شدن یا علی گفتم و دیدم انگار راحتتر بلند میشم . حداقل دیگه جملات ناامید کننده به خودم نگفتم . بعد اخلاقم و خوب کردم و از حالت ناراحتی خارج شدم .  ظرفا و سفره رو جمع کردم . نه برای اینکه مجبورم گفتم دوست دارم تمیز باشم و  کارای خودمو انجام بدم . الانم اومدم توی رختخوابم دراز بکشم که دوباره بنویسم . 

من برای حال خوبم وارد این قسمت شدم و تصمیم گرفتم زندگی با طعم خدا رو تجربه کنم تا حالم و کم کم خوب کنم . 

الان کمرم یکم تیر می کشه ولی حالم خوبه . آروم نوازشش می کنم و ازش عذر خواهی می کنم که این همه سال با عصبانیت همراه بودم و بهش آزار رسوندم .

راستش من خودم با ناامیدی و عصبانیت و ناراحتی و ناشکری بدنم رو به این حال و روز انداختم هم چاق شدم  هم توان بدنم رو کم کردم . 

چون همه ی توانم رو برای فکر کردن به نداشته ها میزاشتم . 

من میدونم خدا نعمتهای زیادی بهم داده و همیشه هم داره نعمتهای بیشتر بهم میده اما خیلی دوست دارم از نعمتهایی که بهم داده لذت ببرم که لذت بردن از نعمات یعنی شکر نعمت . 

به هر حال در همین یک ساعت که حالم خوب بود دارم تمرین می کنم در دنیای ذهن خودم غرق نشم . 

من دوست دارم روانم سالم بشه .

میدونم افکار منفی  اولش آسیبش به روانه بعد جسم . 

دوست دارم در طول روز بیشتر اوقات مثبت باشم .

وقتی مثبتم حالم خوبه و کارهام رو با حس خوب انجام میدم . 

فعلا تا اینجا حدودا یکی دو ساعتی میشه که حالم خوبه . وقتی ببینم که دارم در افکار خودم دوباره غرق میشم  مخصوصا افکار منفی 

 سعی می کنم  یه جوری خودم و سرگرم کنم تا حالم خوب بشه . همین که یک روز رو مراقب باشم در حال خوب بمونم فردا کارم آسونتر از امروزه . 

چون خوب بودن طبیعت منه . 

طبیعیه که من همیشه حالم خوب باشه و از زندگی لذت ببرم و  هر چی میخوام در دسترسم باشه . 

اما وقتی حالم بد باشه در مدار دریافت نیستم و وقتی در مدار دریافت نباشم هی حال بدم رو بیشتر و بیشتر با خودم همراه می کنم . 

خدارو شکر الان حالم خیلی بهتر از یکی دو ساعت پیشه .

چیزی که برام مهمه اینه که حال خوبم دائمی باشه . 

هربار لحظات بیشتری حالم خوب بمونه . من الان با این دو بار نوشتن حال خودم و خوب کردم و این حال خوب در ساعات بعدی زندگیم هم تاثیر خودش رو میزاره . من  تنها کاری که لازمه کنم اینه که اجازه بدم  این حال خوب در وجودم جوانه بزنه تا من کلک و پر ریخته درست مثل درختای  بهاری شکوفه بزنم و از نو بال و پر در بیارم و  سر سبزی  وجودم رو حس کنم . 

با یه گل بهار نمیشه اما همین یه گل یه گل یه گل وقتی زیاد بشه بهار رو به من تقدیم می کنه . 

همین لحظات کوچیکی که میخوام از زندگیم لذت ببرم رو وقتی جمع کنم میبینم که روزها گذشته و حال خوب من اونقدر زیاد شده که دیگه عادتمم شده . 

پس تمرین می کنم چون من لایق حال خوبم هستم .