دریافت نعمت های الهی (جلسه یازدهم)

جلسه ۱۱

یه جایی از درونم حس کردم دیگه وقتشه…نه وقت خواستن، نه دعا کردن، وقت دریافت.انگار یه درِ نادیدنی توی دلم باز شد و یه صدای آروم گفت: «الان نوبت توئه که بگیری، نه بجنگی.»

همون لحظه فهمیدم چیزی تموم شده؛ اون دورانِ تلاشِ با ترس، اون اضطرابِ رسیدن…حالا فقط یه حس بود: اطمینان.

من همیشه فکر می‌کردم باید یه کار خاص بکنم تا آرزوهام بیان سمت من.

ولی الان می‌دونم خواستن، خودش کافی بود.اون لحظه که با تمام وجودم یه چیزی رو آرزو کردم و احساس کردم حق منه، همون لحظه در سطح انرژی، گرفتمش.فقط باید اجازه بدم در دنیای فیزیکی ظاهر بشه.خدا گفت: «من وقتی خواسته‌ای در دلت می‌کارم، یعنی آماده‌م بهت بدمش. فقط عجله نکن، احساس دریافتت رو نگه دار.»

الان دیگه عجله ندارم.

چون فهمیدم دریافت، یعنی آرام بودن در اطمینان.وقتی تو در آرامشی، جهان با تو یکی میشه.اتفاق‌ها به سمتت میان، نه چون دنبالشون رفتی، بلکه چون ارتعاشت همون ارتعاش داشتن شده.

من دیگه آرزو نمی‌کنم از کمبود،آرزو می‌کنم از فراوانی.چون می‌دونم خدا کم نداره.

اون فقط منتظر بود من از حالت نیاز بیرون بیام و به حالت باور برسم.

یه روز با خودم گفتم: «اگه واقعاً ایمان دارم خدا شنواست، چرا این‌قدر نگرانم؟»دیگه خواسته‌هام رو به خدا نمی‌گم برای اینکه بیاد کاری کنه،می‌گم برای اینکه خودم بدونم در حال هماهنگی با عشقم هستم.چون وقتی خدا رو درونم حس می‌کنم، خودم تبدیل می‌شم به مسیر دریافت.

حالا هر خواسته‌ای برام مثل یه موج نوره که از درون بلند میشه.نه برای پر کردن خلأ، بلکه برای بروز فراوانی.وقتی یه آرزو در من زنده میشه، لبخند می‌زنم.می‌گم: «خدایا، اینو تو در دلم گذاشتی. پس یعنی دادی.»و همون حسِ گفتنِ «دادی» معجزه‌گره.چون انرژی‌اش فرق داره با گفتنِ «بده».یکی از کمبود میاد، یکی از اطمینان.

خدا خودش منبع تمام خواسته‌هاست.

اون چیزی نیست که بخواد منو منتظر نگه داره،بلکه می‌خواد من در ارتعاش دریافتش بمونم.

و ارتعاش دریافت یعنی همون حس خوبِ بودن،بدون دلیل خاص، 

من یاد گرفتم به‌جای شک، لبخند بزنم.به‌جای اینکه بگم “چرا هنوز نیومد”، بگم « الان در مسیرشه».این جمله ساده ولی جادوییه.چون ذهنم رو از ترس بیرون میاره و می‌بره سمت ایمان.

گاهی دلم می‌خواد به خدا بگم:«من دیگه منتظر نیستم، من آماده‌م.»

من آماده ام 

من آماده امآماده برای دیدن نشونه‌ها،آماده برای پذیرفتن مسیرش،آماده برای شاد بودن حتی قبل از رسیدن.چون حالا فهمیدم شادی، پیش‌شرط دریافته، نه پاداشش.

وقتی در حالت دریافت باشی، حس سبکی داری.انگار می‌دونی جهان به نفعته.حتی سکوت‌ها، حتی تأخیرها، حتی ندانستن‌ها هم بخشی از نظم بزرگ‌ترن.

دیگه به زندگی نمی‌گم “چرا”، می‌گم “باشه”.و “باشه” یعنی اعتماد.

خدا گفت: «تو فقط حسِ داشتن رو نگه دار.»منم دارم تمرین میکنم.

آخ امان از روزی که انسان به درد عادت کنه .

به نظر من بزرگترین مانع دریافت همین عادت به درد هست. نباید به درد عادت کرد. در این صورت خود درد انسان رو هل میده سمت آرزو . چون دیگه طاقت نداری در مدار نداشتن بمونی. به نظر من این طور نگاه کردن به دردها خیلی قشنگه. چون بهم کمک می کنه بدونم در مدار دریافت قرار بگیرم که تمرینات رو انجام بدم . 

چون من همیشه با دو نیرو حرکت می کنم ‌ 

رنج ولذت اما خداوند رنج رو قرار نداده که بشینم و به رنج کشیدن عادت کنم بلکه نشون داده که ایست کن و تغییر جهت بده  که به سمت دریافت هلم  بده . به‌جای فکر کردن به چیزی که نیست، شروع کردم به زندگی با حس اینکه هست.

با حس لاغری، با حس عشق، با حس آزادی.نه به‌خاطر وانمود، بلکه چون می‌خواستم ذهن و جسمم یاد بگیرن چطور در مدار خواسته‌م نفس بکشن.و کم‌کم همه‌چیز بیرون هم شروع می کنه به تغییر.

یه چیز جالب درباره دریافت فهمیدم:

وقتی واقعاً آماده‌ای، دیگه نمی‌پرسی کی میاد.

چون در درونت اومده.مثل بوی بارون قبل از باریدنه؛ هنوز نیومده، ولی هواش عوض شده.اون هوا، نشونه‌ی دریافت توئه.

یه روز توی سکوت، از ته دل گفتم: «خدایا، من می‌خوام بگیرم، ولی نه با ترس، با عشق.»و یه حس نرم از بالا تا پایینم پخش شد، انگار یه موج گرم از درونم رد شد.اون لحظه فهمیدم که دریافت، یه اتفاق بیرونی نیست.یه باز شدن در درونه.تا وقتی درِ دل بسته‌ست، حتی اگه همه‌چیز روبه‌روت باشه، نمی‌تونی بگیریش.

حالا دارم یاد می‌گیرم باز بمونم.بدون قضاوت، بدون عجله، بدون اینکه بخوام شکل خاصی براش تعیین کنم.

می‌ذارم خدا شکلش رو انتخاب کنه.چون همیشه وقتی خودش می‌چینه، بهتر از تصور من درمیاد.

من حالا هر روز یه تمرین کوچیک دارم:چشم‌هامو می‌بندم، به اون چیزی که می‌خوام فکر می‌کنم،بعد از ته دل می‌گم: «خدایا، ممنون که همین حالا دادی.»و بعد می‌رم دنبال کارم.بدون چک کردن، بدون انتظار.فقط با حس داشتن.و  خیلی وقت‌ها همون روز یه نشونه میاد.یه تماس، یه پیام، یه حس، یه الهام.خدا از راه‌هایی میاد که نمی‌شناسم.

من فهمیدم دریافت یعنی رها کردن کنترل.یعنی بدونم لازم نیست برنامه‌ریزی کنم برای خدا.اون خودش نقشه داره، فقط باید آماده باشم برای دریافت . 

خدا هیچ‌وقت عجله نداره، منم دیگه نباید داشته باشم.همه‌چیز توی زمان درستش میاد. حتی اگه فکر کنم دیر شده، خدا دقیقاً همون وقتی می‌فرسته که من آماده‌ی درکش باشم.و این فهمیدن، خودش یه دریافته. یعنی قبل از اینکه چیزی فیزیکی ببینم، در درونم حسش می‌کنم.

گاهی به خودم می‌گم: «چطور ممکنه چیزی که هنوز نیومده، من الان حسش کنم؟»ولی می‌فهمم که دریافت واقعی، قبل از ظاهر شدن اتفاق می‌افته.قبل از اینکه چیزی به دستت برسه، باید احساسش کنی، باید ارتعاشش رو با تمام وجودت بگیری.و وقتی این حس با توئه، دنیا خودش برات می‌چینه.

حس دریافت مثل یه موسیقی آرومه که باید گوش بدی، نه اینکه صدای بلندش کنی و بخوای کنترلش کنی.هر بار که می‌خوام خواسته‌م بیاد، اول باید این موسیقی درونم باشه.هر بار که نگران می‌شم، یا ترس وارد می‌کنه، موسیقی قطع می‌شه.ولی وقتی آرام می‌مونم، وقتی در سکوت لبخند می‌زنم، موسیقی شروع می‌کنه جریان پیدا کردن.و این جریان، خودش دریافته.

یه نکته‌ی دیگه هم فهمیدم: دریافت فقط گرفتن نیست، رها کردن هم هست.وقتی چیزی رو بخوای و تلاش کنی بیش از حد، مسیرش بسته می‌شه.ولی وقتی با آرامش می‌ذاریش توی دست خدا، وقتی قبول می‌کنی که جریان الهی بهتر از برنامه‌ی تو کار می‌کنه، همون لحظه، در واقع داری می‌گیریش.

گاهی وقت‌ها یه خواسته‌ی کوچیک، یه آزمایش کوچیکه که بهم یاد بده چطور در مسیر بزرگ‌ترش آرام باشم.چون اگه نتونم کوچیک‌ها رو بگیرم، نمی‌تونم بزرگ‌ها رو هم داشته باشم.این فهمیدن، یه نوع تجربه‌ی دریافت خودشه.مثل اینکه خدا به آرامی میگه: «یه قدم اول، بعد قدم بعدی…»

و این جلسه بهم یاد داد که وقتی دریافت می‌کنم، لازم نیست فریاد بزنم، لازم نیست عجله کنم.همه چیز از سکوت و اطمینان شروع می‌شه.همون سکوتی که در اون می‌گم: «خدایا، من آماده‌م، من آماده‌م همه‌ی راهنمایی‌ها و نشونه‌ها رو ببینم.»و بعد زندگی خودش هدایت می‌کنه.

من الان دارم یاد می‌گیرم که هر روز یه ذره بیشتر در حالت دریافت بمونم.وقتی با خودم حرف می‌زنم، وقتی با خدا حرف می‌زنم، دیگه نمی‌گم «می‌خوام»، می‌گم «سپاس که دارم».همون سپاسگزاری، خودش دروازه‌ی دریافته.هر چی بیشتر سپاس می‌کنم، بیشتر دریافت می‌کنم.چون خدا به ارتعاش پاسخ می‌ده، نه به دستور یا خواست از ترس.

یکی دیگه از دریافتهای قشنگ این جلسه این بود که گفت: «دریافت با زمان و نظم الهی میاد.»یعنی ممکنه چیزی که خیلی خواستی، امروز نیاد، ولی فردا بیاد.و وقتی میاد، دقیقاً در زمان درست، با شرایط درست، و با بهترین حالت برات اتفاق می‌افته.هیچ چیزی تصادفی نیست، همه‌چیز هماهنگه.

حالا وقتی یه آرزو دارم، دیگه نمی‌ترسم که چرا دیر شده.می‌دونم دیر نبود، بلکه هنوز زمانش نرسیده بود و من باید آماده می‌شدم.هر تأخیر، هر انتظار، در واقع یه آموزش برای هماهنگ شدن با دریافت واقعی بود.

و آخرین چیزی که این جلسه بهم داد، حس آرامشه.همون حس که وقتی به خدا اعتماد کنی و در مسیر دریافت بمونی، هیچ اضطرابی نداری.هیچ عجله‌ای نداری.فقط حضور داری، و با هر نفس، می‌دونی که خواسته‌ی تو در راهه.و این حس، خودش شیرینه، حتی قبل از رسیدن چیزی فیزیکی.

زندگی با طعم خدا یعنی همین:آرزوها رو حس کنی، در مسیرشون باشی، و اجازه بدی خودشون بیان.و این اجازه دادن، همون دریافت واقعی‌ست.

سلام مجدد . 

خدارو شکر تا این لحظه با توجه کردن به نعمتهام و خوب کردن حالم ، خودم رو در مسیر دریافت نگه داشتم . 

 برای بیشتر بهره مند شدن از نعمات الهی  باید فقط و فقط خودمون رو به هر شکلی که میتونیم در مسیر دلخواهمون قرار بدیم . 

یه قسمت این متن در مورد این بود که در مورد خواستمون اطلاعات غلط وارد ذهنمون نکنیم . 

اما اطلاعات غلط چی هست و از کجا بفهمیم کدوم آگاهی درسته و کدوم آگاهی غلطه . 

از روی حالمون ما میتونیم بفهمیم که الان داریم اطلاعات درست وارد ذهنمون می کنیم یا اطلاعات غلط .

هر اطلاعات و آگاهیی که به ما حس خوب بده اون آگاهی درسته . 

هر اطلاعات و آگاهیی که بهمون حس بد بدده اون اطلاعات غلطه 

و در این راستا قدرت تحلیل ذهن رو نباید نادیده گرفت . خیلی وقتها ما  با تغییر تحلیل های ذهنی نسبت به آگاهیهای وارده می تونیم اون اطلاعات رو به خوب یا بد برگردان کنیم . 

بستگی به دل ما داره که باز چه برداشتی ما از وقایع داشته باشیم و تمایل داشته باشیم چه حالی بر ما حاکم بشه .

مثلا کسی که مرتب در مورد دیگران سوء ظن داره و بدگمانه مسلما این شخص با برداشت اشتباه از حرفها و رفتار مردم با اونها روابط خوبی نخواهد داشت و در زمینه روابط حال خوبی نخواهد داشت و به نوعی در مسیر دریافت نیست .

ولی وقتی به خوبی به اطرافیان خود نگرش کنیم و برداشتمون رو حتی از حرفهای منفی اونها خوب کنیم و یا حداقل بی اهمیت باشیم  مسلما از اطرافیان خود حس بهتری دریافت می کنیم . 

به هر حال روابط خوب و استفاده از حسن خلق دیگران در زندگی  یک نعمت محسوب میشه و برای اینکه بتونیم دریافت خوبی از این نعمت خداوند داشته باشیم باید بتونیم ذهنمون رو در دادن اطلاعات خوب در این زمینه تقویت کنیم تا حس خوب در وجودمون تولید کنه . ما عملکرد ذهن خودمون رو با خوب دیدن و خوب شنیدن و تحلیل مثبت از وقایع میتونیم خوب کنیم و این مثبت کردن ذهن باعث گسترش حال خوب در وجودمون میشه . 

حالا اینجا هر کسی با توجه به ویژگیهای خلقی و روحی خودش ممکنه اطلاعات درست و غلط رو متفاوت از دیگران تجربه کنه . 

مثلا بوییدن گل و  یا عطر خوش  اطلاعات خوبیه اما همه بهشون حال خوب دست نمیده . 

مثلا بعضی از بوییدن گل سر درد می گیرن یا نسبت به عطر و ادکلون نظر متفاوتی دارن . 

پس حال خوش صرفا از اطلاعات درست حاصل نمیشه بلکه به هر شخص بستگی داره که چه  فرمول ذهنی  و احساسی نسبت به اون واقعه ی بیرونی که وارد دهنش میشه داره . 

پس  هر کسی واقعا باید خودش بفهمه چی حالش رو خوب می کنه چی بد ؟ 

مثلا من خودم امر و نهی دیگران حالم رو بد می کنه در حالیکه ممکنه اونا درست بگن ولی من  امر و نهی رو یک عامل درونی میدونم . پس هیچ کسی نمیتونه به کسی دیگه بگه کدوم کار درسته کدوم کار غلط . من از احساسی که اون کار بهم دست میده میفهمم اون کار یا اطلاعاتی که دارم وارد ذهنم می کنم درسته یا غلط . 

اما نا گفته نماند که میگن استفاده از تجارب دیگران هم به خاطر اینکه انسانها اشتراکات زیادی با هم دارند هم میتونه در شناخت آگاهیهای درست و غلط به ما کمک کنه . 

چون انسانها همانطور که تفاوتهای بسیاری با هم دارن شباهتهای زیادی هم دارند و در آگاهیهای مشابه میتوان از تجربیات دیگران برای کشف حال خوب و بد استفاده کرد اما باز هم اولویت ابتدا رجوع به حال خوب خودمونه  یعنی باز انتخاب با خودمونه که آیا دوست داریم از تجارب دیگران استفاده کنیم یا میخواهیم فقط زندگی خود را تجربه کنیم  . 

خدارو شکر تا این لحظه حالم خوب بوده و حال خوب خودم رو حفظ کردم . 

دلم میخواد با توجه به زیباییهای زندگی حال خوب خودم رو ادامه بدم و روز لذتبخشی رو برای خودم خلق کنم .