زندگی با اراده خداوند (قسمت چهارم)

به نام خدای مهربان 

با سلام به استاد عزیز و تمامی همراهان 

اراده شخصی یا اراده خداوند

هریک از ما سعی کردیم با اراده شخصی به تمام امور زندگانی سر و سامان بدیم و برای هریک از کارها چقدر نیرو و انرژی گذاشتیم 

من فرهنگی بودم بعد ازدواج کردم با مخالفت شدید همسرم مواجه شدم که مانع از سرکار رفتنم شد 

اون موقع سال ۱۳۶۱ بود من باید بین ازدواج و کار تصمیم میگرفتم در سن ۲۰ سالگی بودم 

بزودی متوجه شدم من بار دار هستم 

تصمیم گیری برام سخت شده بود 

طبق منطق یا منیت ناشی گرفته از حرفهای مردم عوام با خودم گفتم این سرنوشت منه واز کار آموزش و پرورش بیرون اومدم 

باخودم گفتم که به جای اینکه به بچه های مردم درس بدم به بچه های خودم درس میدم 

ما سه فرزند داریم تمام سعی و تلاشم رو گذاشتم روی  علم آموزی به فرزندانم 

من با اینکه فرهنگی بودم در باره  تربیت چیز زیادی نمی‌دانستم بنابر اطلاعاتی که توسط پدر و مادرم داشتم و اندک اطلاعات تربیتی که در آموزش و پروش آموختم  مشغول کار برای سه فرزندم شدم 

حالا که این مطالب رو میخونم طبق منطق و منیت م شروع به فعالیت کردم 

فقط خود خدا می‌داند که من با چه مشکلاتی دست وپنجه نرم میکردم  چون فکر میکردم خودم به تنهایی از پس همه این مشکلات برمیام

 تا حدی هم موفق شدم اما حالا فهمیدم این دست وپا زدنها خیلی کمک کننده نیست

طبق آموزش‌های گام جدید ما با دست و پا زدنها در منطق یا منیت راهی به جایی نمیریم 

من هم با استاد هم عقیده هستم بخش زیادی از مشکلات خود رو پذیرفته ایم براساس اینکه برای خودمون اینطور تفسیر میکنیم این سرنوشته منه سرنوشت برای هرکس از قبل تعیین شده و ما کاری از دستمون برنمیاد و اگه این سرنوشت رو تحمل کنیم در جهان آخرت به ما پاداش می‌دهند

همه این افکار در ذهنم بالا وپایین میشد حال با حرف جدیدی روبرو شدم 

چرا این عقاید رو پذیرفته ایم ؟

چرا دنبال راه چاره نیستیم؟

همش با خودمون گفتیم من آدم با اراده ای هستم 

همش تلاش کردیم اونم با چه درجه ای از سعی و تلاش ولی آنچه که دریافت کردیم اصلا به اندازه تلاش ما نبود 

در این مبحث استاد به همسو شدن با اراده خداوند اشاره کردند 

حقیقتش میترسم اما ترسی توام با امیدواری دارم

همیشه اراده خداوند با من بوده و من توجهی به این نیروی لایتناهی نداشتم 

خب معلومه وقتی یک نیرو بسیار بزرگ همیشه همراه من بوده و من اعتنایی بهش نمیکردم طبیعی هست که من چیز زیادی دریافت نمیکردم 

فقط چسبیده بود به منطق یا منیت خودم 

خدایا منو ببخش اینقدر غافل بودم واقعا شرمنده ام خدای خوب من 

تو همیشه کنارم بودی و من تورا ندیدم و همچنان به گمراهی ادامه میدادم 

خدایا اکنون که دریافتم اراده تو همیشه همراهم بوده حالت ترس توام با امیدواری دارم

 من از این مبحث آموختم که  باید دست بردارم از این اراده خودم اینقدر به اراده خودم بال و پر ندم 

خدایا بابت اشتباهاتم شرمنده ام چقدر با این اراده خودم یا به اصطلاح منطق خودم چه زحماتی که نکشیدم و چه بلاهایی بر سر خودم وفرزندان نیاوردم 

خدایا از هم اکنون که در سن ۶۴ سالگی هستم خودم رو به دریای بیکران اراده تو می سپارم دست از منطق خودم برداشتم و رو به تو اوردم خدایا بی پناهان را پناه بده

خدایا حالا آروم هستم وفقط توکلم به تو هست دستم رابگیر که بینهایت نیازمندم 

این بدان معنی نیست که حالا ما کلا هدفمون رو رها کنیم نه دراین اهداف همسو میشوم با خدای بزرگ و لایتناهی 

در اینجا لازم می‌دانم از استاد عزیز سپاسگزاری کنم بابت در اختیار گذاشتن اینهمه اطلاعات که به تنهایی بدست آوردند واین گنجها رو در اختیار ما جویندگان قرار میدهند