«وای، من چقدر چاق شدم!» این جمله رو سال‌ها هر بار که از جلوی آینه رد می‌شدم، توی دلم میگفتم. فکر می‌کردم فقط دارم ناراحتیم رو بیرون می‌ریزم. نمی‌دونستم هر بار که تکرارش میکنم، دارم آدرس اشتباه رو به ذهنم میدم. امروز می‌دونم لاغری با تغییر نگرش ذهنی از همین جمله‌های کوچیک و روزمره شروع میشه.
اگه تا امروز بارها رژیم گرفتی، ورزش کردی و اپلیکیشن کالری‌شمار نصب کردی، ولی هنوز از آینه فرار می‌کنی، شاید وقتشه مسیر رو عوض کنی. لاغری فقط یه هدف جسمی نیست؛ یعنی با فکرها، باورها و رفتارهای خودمون آشتی کنیم و تغییر رو از ذهن شروع کنیم.
این مقاله قسمت چهارم از «رمز و راز متناسب شدن با ذهن» هست. توی قسمت اول دلایل چاقی ذهن رو شناختیم، توی قسمت دوم هفت قدم برای موندن در مسیر رو مرور کردیم و توی قسمت سوم سراغ رابطه‌ی ذهنی با غذا و فرق گرسنگی واقعی و احساسی رفتیم. حالا وقتشه بریم سراغ یه چالش عمیق‌تر: فکرهای خرابکار؛ فکرهایی که در ظاهر بی‌خطرن، ولی یواشکی مسیر لاغری رو خراب می‌کنن. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
۱. 💡 نگاهت به خودت، نقشه‌ی مسیرته
جمله‌ی «من چقدر چاق شدم» در ظاهر فقط یه ابراز ناراحتیه، ولی در واقع مثل یه دستور وارد ذهن میشه. ذهن ما مثل یه مسیریاب عمل می‌کنه؛ هر آدرسی بهش بدی، همون رو دنبال می‌کنه. وقتی هر روز جلوی آینه خودت رو یه آدم چاق، بی‌اراده و شکست‌خورده می‌بینی، داری آدرس اشتباه رو وارد می‌کنی. ذهن هم می‌گه: «باشه، همون مسیر همیشگی رو ادامه میدم.» نتیجه‌اش همون عادتها و همون پرخوری‌های شبانه‌ست.
من سال‌ها جمله‌های خودم رو داشتم: «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم.» این جمله رو به همه میگفتم تا نتیجه نگرفتنم رو توجیه کنم. ذهنم هم با وفاداری کامل، هر روز دلیل تازه‌ای برای درست بودنش پیدا می‌کرد.
ولی اگه یه روز، حتی با همین وزن، به خودت بگی «من دارم یاد می‌گیرم نگاهم رو عوض کنم»، ذهنت متوجه میشه که قراره مسیر عوض بشه. دیگه فقط دنبال شاهد برای چاقی نمی‌گرده؛ کم‌کم شروع می‌کنه به دیدن نشونه‌های تغییر.
ذهن دنبال اجراست، نه بحث
ذهن نمیاد باهات بحث کنه که «مطمئنی؟ چرا این رو گفتی؟». فقط دستور می‌گیره و دنبال دلیل برای درست بودنش می‌گرده. وقتی می‌گی «من شکست خوردم»، ذهن دنبال دلیل‌های شکست می‌گرده. وقتی می‌گی «دارم تغییر میکنم»، ذهن دنبال نشونه‌های تغییر می‌گرده.
ولی جمله‌ی جدید باید چیزی باشه که ذهن باورش کنه. اوایل اگه میگفتم «من لاغرم»، ذهنم مسخره‌ام می‌کرد و می‌گفت «تو لاغر بشو نیستی». برای همین جوابش رو این‌طوری می‌دادم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد می‌گیرم و وقتی به اندازه‌ی کافی یاد بگیرم، روی جسمم هم اثر می‌ذاره.» این جمله دروغ نبود، برای همین ذهنم باهاش نجنگید.
۲. 🌀 مدیریت فکرها، مدیریت وزن
حتماً تجربه‌اش رو داشتی: یه روز با انگیزه از خواب بیدار می‌شی و حس می‌کنی این بار واقعاً شروع کردی. ولی چند ساعت بعد، وقتی خسته‌ای یا ذهنت درگیره، یه چیزی بیشتر از معمول می‌خوری. و درست همون لحظه صدای ذهن ظاهر میشه: «دیدی نشد؟ تو هیچ‌وقت لاغر نمی‌شی! تو همیشه خراب می‌کنی!»
من این صدا رو خیلی خوب می‌شناسم. بعد از هر پرخوری قول می‌دادم «فردا به جبران امروز هیچی نمیخورم». ولی فردا یادم می‌رفت و همون صدا می‌گفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» عذاب وجدان هیچ‌وقت من رو به کمتر خوردن نرسوند؛ همیشه برعکس بود.
صدایی که باید بشناسیش، نه دنبالش بری
ما معمولاً فکر میکنیم اون صدایی که توی ذهنمون غر می‌زنه، خودمونیم. ولی اون صدا فقط یه الگوی فکریه؛ یه برنامه‌ی قدیمی که سال‌هاست اجرا میشه. تو اون لحظه فقط خسته‌ای یا ناراحت، ولی اون فکر سعی می‌کنه یه لقمه‌ی اضافه رو به یه قضاوت کلی درباره‌ی کل زندگیت تبدیل کنه.
لاغری با تغییر نگرش ذهنی یعنی به جای یکی شدن با این صدا، باهاش حرف بزنی: «آره، یه لقمه‌ی اضافه خوردم. این آخر دنیا نیست. من هنوز در مسیرم و هنوز دارم یاد می‌گیرم.»
ذهن رو مثل یه بچه ببین، نه یه دشمن
ذهن تو دشمن نیست؛ فقط کسی بهش یاد نداده چطور با تو حرف بزنه. وقتی یه بچه موقع راه رفتن زمین می‌خوره، کسی بهش نمی‌گه «تو هیچ‌وقت راه نمی‌ری». همه می‌گن «آفرین، داری یاد می‌گیری، بلند شو». پس چرا با خودمون این‌قدر بی‌رحمیم؟
مسیر متناسب شدن یه مسابقه نیست که با یه اشتباه حذف بشی؛ یه روند یادگیریه. هر وقت از مسیر منحرف شدی، خودت رو جای یه مربی مهربون بذار که کنار یه بازیکن با استعداد ولی خطاکار ایستاده و با صدای آروم ولی محکم می‌گه: «اشکال نداره، بیا ببینیم دفعه‌ی بعد چی کار می‌تونیم بکنیم.»
امروز وقتی زیاده‌روی میکنم، دیگه به خودم عصبانی نمی‌شم. قبول میکنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنش‌هام کار میکنم. همین تغییر ساده، از هر رژیمی برای من مؤثرتر بود.
۳. ⚖️ به عددها گیر نده
تا حالا شده یه روز صبح بری روی ترازو و ببینی یکی دو کیلو بیشتر شده و همون لحظه انگار دنیا خراب بشه؟ «دیدی؟ هیچی نشده! اصلاً فایده نداره.» ولی عدد روی ترازو فقط یه علامت لحظه‌ایه که به دلیل‌های مختلف بالا و پایین می‌ره؛ از غذای شب قبل گرفته تا تغییرهای طبیعی بدن.
جالبه که برای من عدد بالاتر روی ترازو هیچ‌وقت باعث تصمیم جدی نمی‌شد؛ فقط ناراحتم می‌کرد. و هر بار که با رژیم چند کیلو کم می‌کردم، یه حس دروغین بهم دست میداد که انگار کاملاً لاغر شدم، همزمان با یه ترس دائمی که نکنه برگرده. یعنی عدد ترازو یا ناامیدم می‌کرد یا بهم حس دروغین میداد؛ هیچ‌وقت تصویر واقعی رو نشون نمی‌داد.
تو یه عدد نیستی
ما هر روز روی ترازو میریم، یه عدد می‌بینیم و بعد کل ارزش خودمون رو بر اساس اون قضاوت میکنیم. در لاغری با تغییر نگرش ذهنی باید این عادت رو کنار گذاشت. تو مجموعه‌ای از احساس‌ها، توانایی‌ها، قدرت انتخاب و یادگیری تدریجی هستی.
به جای اینکه فقط به عدد نگاه کنی، به اینها نگاه کن:
- امروز ذهنم چقدر آروم بود؟
- لباس‌هام راحت‌تر به تنم نشستن؟
- امروز با خودم مهربون‌تر بودم؟
- نسبت به هفته‌ی قبل کمتر درگیر فکر غذا بودم؟
- چند بار قبل از خوردن از خودم پرسیدم واقعاً گرسنه‌ام یا نه؟
اینها نشونه‌های واقعی تغییرن. ترازو نمی‌تونه بهت بگه امروز چقدر آگاهانه غذا خوردی یا چقدر با خودت مهربون‌تر شدی. ولی وقتی نگاهت سبک‌تر بشه، جسمت هم آروم‌آروم با اون هماهنگ میشه.
۴. 🖼️ یه تصویر روشن از خودت در حالت متناسب بساز
یکی از مهم‌ترین اصول لاغری با تغییر نگرش ذهنی اینه که ذهنت یه تصویر روشن و زنده از تو در حالت متناسب داشته باشه. اگه نتونی خودت رو در اون حالت تصور کنی، ذهن مسیر تغییر رو نمی‌شناسه و نمی‌تونه همراهت بشه.
چشم‌هات رو ببند و خودت رو ببین؛ با لباسی که همیشه دلت می‌خواست بپوشی، راحت، سبک و پرانرژی. ببین چطور بدون فشار راه می‌ری و توی جمع راحتی. من هر روز چند دقیقه خودم رو با همون رنگ‌های زرشکی و سبزی می‌دیدم که همیشه دوست داشتم، ولی سال‌ها به توصیه‌ی مادرم به جاشون تیره پوشیده بودم که لاغرتر نشون بدم.
برای ذهن فرق زیادی بین یه تجربه‌ی ذهنی واضح و یه تجربه‌ی واقعی نیست. هر چی این تصویر رو بیشتر و با احساس ببینی، ذهن بیشتر باهاش آشنا میشه و انتخاب‌هات هم کم‌کم با اون هماهنگ می‌شن. اگه دوست داری این مهارت رو عمیق‌تر تمرین کنی، دوره‌ی پیشرفته‌ی لاغری با ذهن روی همین تصویرسازی تمرکز داره.
۵. 🔁 اشتباه کردی؟ یعنی داری یاد می‌گیری
هیچ‌کس توی این مسیر بدون لغزش جلو نرفته. اینکه گاهی وسوسه بشی، از مسیر منحرف بشی یا انگیزه‌ات کم بشه، کاملاً طبیعیه. من خودم هنوز بارها لغزش دارم. هنوز بعضی وقت‌ها بعد از تموم کردن یه کار، اون صدای قدیمی بهم می‌گه برو یه چیزی بخور و گاهی هم به حرفش گوش میدم، ولی نه همیشه.
شکست واقعی وقتیه که بعد از هر لغزش، کل مسیر رو رها کنی. من سال‌ها همین کار رو می‌کردم؛ برای من همه‌چیز یا صفر بود یا صد. یه بار وسط یه رژیم سخت، یکی از فامیل یه جعبه شیرینی آورد و همون لحظه که دیدمش، حس کردم الان میخورم و رژیم رو کنار می‌ذارم؛ و دقیقاً همین کار رو کردم. بعدش هم بزرگ‌ترین حسرتم این بود: «ای کاش نخورده بودم.»
ولی در لاغری با تغییر نگرش ذهنی، هر لغزش دلیلیه برای اینکه بهتر تمرین کنی، نه برای رها کردن. به جای سرزنش، مثل یه پژوهشگر کنجکاو به رفتارت نگاه کن:
- اون لحظه چه حسی داشتم؟
- چه فکری من رو به سمت خوردن برد؟
- این حس از کجا اومده بود؛ خستگی، استرس یا بی‌حوصلگی؟
وقتی این سؤال‌ها رو بدون قضاوت جواب بدی، ذهن از اون تجربه یاد می‌گیره. دفعه‌ی بعد که لغزیدی، به جای تسلیم شدن به خودت بگو: «این هم بخشی از مسیر منه.» و ادامه بده.
۶. 💖 لاغری با مهربونی با خود شروع میشه
یکی از مهم‌ترین و کمتر شناخته‌شده‌ترین نکته‌ها اینه که تا وقتی با خودت مهربون نباشی، ذهن هم با تو همکاری نمی‌کنه. اگه مدام بدنت رو تحقیر کنی و بهش بد و بیراه بگی، ذهن حالت دفاعی می‌گیره. ولی وقتی با احترام با بدنت رفتار کنی و به نیازهاش گوش بدی، ذهن هم همراه میشه.
مهربونی با خود یعنی یاد بگیری خودت رو ببخشی. همه‌ی ما گاهی اشتباه میکنیم، ولی این دلیل نمی‌شه خودمون رو تنبیه کنیم یا از خودمون متنفر باشیم. من سال‌ها به خودم میگفتم «باید لاغر بشم» و این «باید» برای من یعنی جنگیدن و سختی. وقتی جاش رو دادم به «دوست دارم لاغری رو تجربه کنم»، حس کردم یه بار سنگین از روی دوشم برداشته شد.
درسته که من مردم و حرف دیگران روی ذهن من خیلی کمتر از خانم‌ها فشار میاره، ولی خوندن نوشته‌ها و جواب دادن به سؤال‌های هزاران خانمی که از برنامه‌هام استفاده کردن، باعث شده تا حدودی بفهمم نگاه‌های جلوی آینه و حرف‌های اطرافیان چقدر می‌تونه سنگین باشه. برای همین مهربونی با خود، برای خیلی از اعضای سایت اولین و سخت‌ترین قدمه.
توی دوره‌ی ورود به سرزمین لاغرها تمرین‌هایی برای ترمیم رابطه با خود گذاشتم که کمک می‌کنن پایه‌های یه نگرش ذهنی تازه برای لاغری ساخته بشه. با همین مسیر، من بدون رژیم و باشگاه و قرص حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم.
🕊️ صلح به جای جنگ
خیلی‌ها فکر می‌کنن برای لاغر شدن فقط کافیه غذا رو کنترل کنن. ولی تا وقتی ذهن پر از استرس، سرزنش و فکرهای منفیه، بدن هر چقدر هم تلاش کنه، سبک نمی‌شه. این ذهنه که فرمانده‌ی اصلی مسیره.
پس این بار به جای جنگیدن با خودت و بدنت، صلح رو انتخاب کن؛ یعنی پذیرفتن خودت بدون قضاوت و همراهی با ذهنت به جای مبارزه باهاش. لازم نیست یه‌شبه همه‌چیز عوض بشه. هر روز فقط یه قدم کوچیک بردار، ولی با آگاهی و مهربونی. همین قدم‌های کوچیک، با تکرار، مسیر بزرگ رو می‌سازن.
✍️ تمرین: مربی ذهن خودت باش
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق می‌کنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر می‌کنه. این سؤال‌ها رو توی دفترت جواب بده:
- وقتی جلوی آینه می‌ایستی، اولین جمله‌ای که به خودت می‌گی چیه؟ دقیقاً همون رو بنویس.
- آخرین باری که یه لقمه‌ی اضافه خوردی، ذهنت چی گفت؟ صدای قضاوت‌گر بود یا مهربون؟
- چه جمله‌ی واقعی و حمایت‌کننده‌ای می‌تونه جای اون فکر رو بگیره؟ مثل صدای یه مربی مهربون.
- وقتی ترازو عدد بالاتری نشون میده، چه حسی پیدا می‌کنی؟ سه نشونه‌ی دیگه‌ی تغییر که امروز داشتی رو بنویس.
- چند دقیقه خودت رو در حالت متناسب تصور کن و بنویس چی پوشیده بودی و چه حسی داشتی.
📝 برام بنویس
ذهن تو بیشتر شبیه یه «مربی مهربون»ه یا یه «منتقد بی‌رحم»؟ در مسیر لاغری با تغییر نگرش ذهنی، کدوم یکی از این شش قدم برات سخت‌تره؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، جمله‌ی مربی مهربونت رو هم بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
لاغری با تغییر نگرش ذهنی یعنی چی؟
یعنی به جای جنگیدن با بدن و غذا، نگاهت به خودت، جمله‌هایی که به خودت می‌گی و واکنش‌هات به لغزش‌ها رو تغییر بدی. وقتی ذهن تغییر کنه، رفتارها هم کم‌کم تغییر می‌کنن.
با صدای «تو نمی‌تونی» چی کار کنم؟
باهاش نجنگ و دنبالش هم نرو. بشناسش و با یه جمله‌ی واقعی جوابش رو بده؛ مثل «درسته، ولی دارم یاد می‌گیرم».
چرا نباید به عدد ترازو گیر بدم؟
چون عدد ترازو به دلیل‌های مختلفی بالا و پایین می‌ره و تصویر کاملی از تغییر نمی‌ده. نشونه‌هایی مثل آرامش ذهن، راحتی لباس‌ها و کمتر درگیر بودن با فکر غذا، معیارهای واقعی‌ترین.
اگه لغزش داشتم چی؟
لغزش بخشی از مسیره. به جای رها کردن، ببین چه حس و فکری تو رو به اون لغزش رسوند و از همون یاد بگیر.
امتیاز 4.36 از 55 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
سلام ،جواب سوال اول من قبلا جلوایینه میرفتم ازخودم ایرادمیگرفتم چرا هیکلم بده کی میخواداب شه چربیهام چرا اینجوریه کلی ازخودم ایرادمیگرفتم وچقدرحالم بدمیشه وهمه این رفتارها تاثیر منفی داشت ،وقتی ذهن درست نشه همینه همش درحال ایرادگرفتن هست ،وقتی یادگرفتم بااموزش ها ذهنمو درست کنم بهش یادبدم این بدن من ارزشمنده وقابل احترامه من نباید به ندای ذهن منفی بافم گوش کنم وازخودم ایرادبگیرم من باید بخودم وبدنم عشق بورزم نگاهم مهربانانتر ،وخداروشکرمیکنم دارم مسیرودرست اجرامیکنم وبه اون اندام دلخواهم میرسم بزودی سوال دوم من حقیقتش اززمان جنگ ازمسیرخارج شدم وانگار نتونستم خوب اجراکنم پرخوری کردم وحتی ترس از غذا اما الان اضاف نمیخورم وقتی موادغذایی زمانی که سیرهستیم بخوایم واردبدن کنیم همون عذاب وجدان میاره وچقدرحال ماروبدمیکنه وازبس قدرافکارزیاده همون تبدیل میشه به چاقی بیایم یادبگیریم درست بخوریم به ندای بدن گوش کنیم وطبق نیازبخوریم اگر بخوایم به ندای ذهن‌منفی باف توجه کنیم همش درحال سرزنشه وتمام اینها میشه یجورموانع ذهنی سوال سوم من یادگرفتم نجنگم باذهنم باافکارم باید کنترل ذهن روبدست گرفت وقتی من یادگرفتم طبق گرسنگی واقعی بخورم نترسم وازدوتالقمه اصاف حالم بدنشه نگم وای من الان چاق میشم اینا خوب نیست وقتی نجوا توذهن زمزمه کردبگیم من درحال تربیت ذهنم من تومسیردرست هستم من اسیر عادتها ونگرش دهن منفی باف نیستم من یک تناسب فکری پرقدرتم سوال چهارم ذهن من همش درحال انتقادبود تونمیتونی اراده نداری این روش رهاکن رژیم بگیر معلوم نیست بخوای لاغرشی امامن محل ندادم بیشترتومسیرم بیشتر نظرات دوستان میخونم واموزش هاروگوش میدم ونمیزارم ازمسیرخارج بشم ذهن ما درست تربیت نشده بود همیشه باافکارمنفی رفیق بوداما الان روش ذهنی روش تسلط داره ونمیزاره موفق بشه سوال پنجم من بخاطرپزشک رفتم روترازو تامدتها توذهنم بودهمش میگفتم چجوری میخوام کم کنم بعیدمیدونم رفتن روترازوبزرگترین اشتباهه بایدازحس وحال خوب متوجه لاغری شد بایدترازوحذف بشه اززندگی چاقی ذهن ازعددترازوبیشتره ذهن رودرست کنیم ملاک عددترازونیست وتمرکزرو بایدبرداشت از این اعداد همش برادوران رژیم هست نه روش ذهنی
نشان های دریافت شده
سلام طبق روش لاغری باذهن یادگرفتیم متناسب شدن ازذهن اغازمیشه وماازذهن به جسم فرمان میدیم ویادگرفتیم اگاهانه بخوریم بدون استرس وبدون عجله هرلقمه روباارامش بجویم طمم ومزه غذارو خوب متوجه بشیم ویادگرفتیم سراغ غداهای ناسالم نریم غذامسکن نیست غذابرارفع نیازبدن وتامین انرژی هست براهرحالتی نریم سراغ خوردن میشه ذهن رو به کارهایی مشغول کرد ذهن مایادگرفته تصویرسازی کنه قبلا تاجلوایینه میرفتیم چقدرحال مابدمیشدوای شکمم چقدربزرگه وای ران وباسن یامیگفتیم فلان جمع خانوادگی رونرم اگرم رفتم اعصابم خوردمیشه وای میخوان یجوربمن نگاه کنن یانتونم بخورم لباس گشادتنم کنم یارژیم هستم ندونن والان نه راحت میریم هیچ ترسی نداریم غدارودیگه اهرم لدت بیکاری نمیدونیم درموردچاقی خودمون یادیگران حرف نمیزنیم درموردخوردن دیگران هم چیزی نمیگیم ترازوروحذف کردیم چقدرععدترازوحال ماروبدمیکرد چقدرکالری شماری میکردیم چقدرپیاده روی رفتیم هیچ کدوم جواب ذهن چاق من وتمام افرادمثل من نبود کسی نبودبگه دهن شمای چاق باید اموزش ببینه ناخوداگاهت بایک روش که براش حالت دوست هست سازگاری پیداکنه فقط گفتن رژیم والا کم خوری بدن رومیبردتوفازقحعطی ولی دراین روش کم خوری نداریم طبق نیازمیخوریم اگرورزش هم دوست داشتیم فقط بعنوان حس وحال خوب بهش نگاه میکنیم مابایدبابدن خودمون به صلح برسیم ودوستش داشته باشیم باهاش رفیق شیم با ذهن نجنگیم ارامش کلیدموفقیت هست وقتی ذهن وجسم همسوشدن تازه متوجه میشیم چقدرداریم متناسب میشیم گاهی خطا میکنیم خودمونوببخشیم وبه مسیرروادامه بدیم من هردفعه یکم دورشدم زودیاعلی گفتم وادامه دادم پرقدرت تربه اون نجواها نبایدبها داد خیلی بی رحم هست راحت ادموبه مرزنابودی میکشه من بهش بی توجهم من طبق اموزش ها عمل میکنم
نشان های دریافت شده
سلام مادرگذشته همه روش هارو طی کردیم ازکالری شمارونصب اپلیکیشن رژیم های سخت رژیمهایی که باکلاس شده بودچراچون توش پیتزا وخیلی چیزابودوماچقدرعشق میکردیم به به عجب دکتری چه برنامیه ایی بماداده ما شروع میکردیم اجرابعدچندروزرمیرفتیم سراغ رژیم دوست وفامیل اونم رها میکردیم اگرتواجرابودیم ازخوردن لقمه اضافی حال ما بدمیشد چقدرسرزنش میکردیم خودمونوارزه نداری جلوشکمتونمیتونی بگیری هردفعه جلوایینه خودمونونگاه میکردیم حرص میخوردیم اخه تاکی بایداب بشه تاکی لباس گشادبپوشیم ازجمع ها فراری هردفعه سایزمیکردیم چقدرحال مابدمیشد صبح بایدناشتابالباس کم روترازومیرفتیم اون عددکه نشون میداد مهم بود خودترازو یکی ازعامل چاقی بود اگرعددپایین بودمیخوردیم اگربالابودحرص میخوردیم گرسنگی وسیری روتشخیص نمیدادیم میخوردیم حتی سیربودیم موقع گرسنگی درحد دردشکمی میخوردیم متوسل میشدیم به ورزش اونم جوابگونبود موقع ناراحتی وخوشحالی پناه میبردیم به غذاها تازه میگفتیم سرکه سیب میخورم چربی سوزه چایی سبزمیخورم همش نگرش اشتباه ذهن چاق مابودذهن مامثل مسیریاب هست ازهرجهتی بهش اطلاعات بدی همونوپاسخ میده دهن ماتاسالها یادگرفته بودچاقی ارث هست کم تحرکی وبیماری ولی وقتی من چاق فهمیدم یک روشی هست نه نیازداره صبح زودبرم میاده روی نه اینوبخوراونونخورهست نه همیش تحرک داشته باش هست حتما ۸لیوان اب بخورهست نه دوکف دست نون و۸قاشق برنج ومیوه محدودهست اونم لاغری باقدرت ذهن من تواین روش میام تمرین میکنم روافکارم روعادات بدم افکارپربوداز نگرش اشتباه رفتارم دراین روش اینجورنیست برم جلوایینه هی خودمونگاه کنم تاریخ تغیین کنم اصلا اگر غذایی خوردم به فرض سه تالقمه اضاف بودیادگرفتم اون غذادربدن من نمیمونه دفع میشه من باافکارم نیام اونوتبدیل کنم به چاقی ازخوردن ها نترسم غذاترس نداره قدرتی نداره قدرتی که افکارمن دلره باعث چاقی میشه ترازوبایداززندگی حذف بشه عددترازوعدد وزنی من نیست افکاردرست ولاغرمن تنظیم کننده اندام منه تصویرسازی درست تصویری ازیک جسم سالم ساختن تغییرات بایدازدرون اغازبشه قبلا میگفتیم نه مانتونستیم رژیم اجراکنیم رهاکردیم ولی دراین روش یادگرفتیم ناخوداگاه بایداموزش ببینه وباتصویرذانی هماهنگه دیگه ازجمع ها فرارنمیکنیم غذای اضاف رونمیخوریم لباس متناسب اندام میخریم ازافکارواخبارمنفی دوری میکنیم بایدحس وحال خوب باشه لاغری رودرذهن کوچیک میکنیم باذهن نباید جنگیدباید باهاش صلح کرد بایداموزش رودنبال کردهرروزیک گام برداریم بابدن خوددوست باشیم وبهش احترام بزارید حس لیاقت رودرخود ایجادکنیم درطی مسیرلیرنخوریم بدن ما مثل یک دوست وفاداره نه دشمن