راهنمای جامع خارج شدن از استپ وزنی با اصلاح ذهن و باورها (گام ۸۷)

به نام خداوندم که بینهایت عشق دوستش دارم 

سلام خدمت استاد ارجمند و دوستان همگام 

استپ وزنی در پروسه لاغر شدن 

اکثر افراد چاق تجربه استفاده از روش‌های مختلف لاغری را دارند ،زمانی را تصور کنیم که با کلی شوق و ذوق و انگیزه و اشتیاق روش لاغری را شروع میکردیم .

و کلی انتظار می‌کشیدیم تا زمان وزن کشی فرا برسد و ما شاهد ثمره تلاش خودمان باشیم ،هفته های اول کاهش وزن تقریبا قابل قبولی داشتیم اما هر چقدر زمان جلوتر می‌رفت این کاهش وزن کم و کمتر میشد و به جایی می‌رسیدیم که دیگر کاهش وزنی نداشتیم .

در این مرحله می‌گفتیم دچار استپ وزنی یا چسبندگی وزنی شده ایم و به گفته و سفارش پزشکان و مربیان ورزشی بدن ما به خواب می‌رفت و برای بیدار کردنش لازم بود که به بدنمان شوک بدهیم تا روند لاغری دوباره به جریان بیفتد .و ما از استپ وزنی رها شویم .

حالا شروع میکردیم به شوک دادن به بدنمان اما در اکثر اوقات خبری از رهایی از استپ وزنی نبود و سرانجام ما خسته می‌شدیم و به کل آن روش لاغری را رها میکردیم و اعتقاد داشتیم که این روش دیگر روی بدن ما جواب نمیدهد .

 و بدن ما به آن عادت کرده و رها کردن دوره لاغری همان و برگشتن ما به سمت عادت‌های اشتباه چاق کننده همان .

و به راحتی وزنی که با هزاران رنج و سختی طی ماه‌ها کم کرده بودیم در کمترین زمان برمی‌گشت و ما مجدد چاق می‌شدیم.

 و حتی گاهی چاقتر از قبل هم می‌شدیم. 

علت تصور استپ وزنی داشتن این است که ذهن ما زمانی که ما در روند لاغری هستیم این لاغر شدن را طبیعی می‌داند چون طبق اطلاعات وارد شده در ذهن ما مثلا با استفاده از فلان روش طبیعی این است که هفته ای ۵ کیلو لاغر تر شویم و زمانی که وزن ما کم کم و گرم به گرم کم می‌شود خودمان را تشویق نمیکنیم و این لاغر شدن را بزرگ جلوه نمی‌دهیم.

 اما فقط کافیست که در مسیر چاقی قرار بگیریم و چند گرمی وزنمان بالا رود آنقدر آسمان و ریسمان به هم میبافیم و چاقی را بزرگ جلوه می‌دهیم که انگار چند تن چاقتر شده ایم .

ما از سیستم پاداش برای ذهنمان استفاده نمیکنیم ؛

مدام یاد گرفته ایم خودمان را سرزنش کنیم خودمان را تخریب کنیم ولی هرگز یاد نگرفته ایم که توجهمان را به سمت تغییرات مثبت اما کوچک بدهیم .

بخاطر کمالگرایی همیشه خودمان را در بهترین حالات می‌خواهیم و به کمتر هم قانع نیستیم .

من نمی‌گویم به کم قانع باشیم می‌گویم بخواهیم زیاد هم بخواهیم و یقین داشته باشیم خداوند تمام آنچه خواسته ایم را حتی چندین برابر بیشتر روزیمان می‌کند 

بحث من این است که به تمام تغییرات ریز و درشت تمرکز کنیم و به خودمان بابت آنها ببالیم ،

من خودم را به یک لیوان چای دشلمه در هوای جذاب پاییزی دعوت میکنم .

آهنگ مورد علاقه ام را گوش می‌دهم. 

برای خودم یک گل میخرم یا حتی یک گل سر زیبا 

به جای توجه و تمرکز روی جسمم روی تغییرات ذهنی و رفتاری ام فوکوس میکنم .

مصی چقدر خوردنهایت متعادل شده 

“ الحمدلله  ”

ببین چقدر عالی نقطه سیری و گرسنگی و زبان بدنت را یاد گرفته ای “ خدایا شکرت ”

مصی دیگر برایت فرق ندارد چه چیزی میخوری خوراکی‌ها ترسناک نیستند به دسته های چاق کننده و لاغر کننده تقسیم نمی‌شوند.\” شکر خدا\”

دیگر نمی‌گویی حالا که ورزش نمیکنم فرم بدنم به هم می‌خورد و چاق میشوم آفرین دختر خوب چقدر قشنگ دوره ورزش را درک کردی” الهی شکر “

نگاه کن مصی دیگر تند تند نمیخوری و ولع و عجله نداری موقع خوردن\” شکرالله “

و هزاران تغییر جذاب که داشته ای بدون اینکه کار خاصی انجام داده باشی یا فشار و رنجی تحمل کرده باشی 

همه اینها خود به خودی در درون تو اتفاق افتاده .

پس مطمئن باش لاغری هم همینطور خودبه خود اتفاق می افتد و جسم تو دیگر چیزی بنام استپ ندارد و تا جایی که بدنت تشخیص بدهد و  کافی بداند لاغری تو ادامه پیدا می‌کند\” انشالله \”

فقط باید ماند و استمرار و انگیزه و اشتیاق داشت 

بقیه اش را خداوند جلو می‌برد و زمانبندی خداوند بی نظیر است 

و خداوند هرگز دیر نمی‌کند 

و اما بعد از استپ وزنی 

ما دوباره به سراغ ترازو و متر میرفتیم و هر چند وقت یکبار خودمان را وزن میکردیم تا مواظب باشیم که وزنمان بالاتر نرود ،غافل از اینکه خود این روی ترازو رفتن‌ها و وزن کشی ها فشار وحشتناکی را روی ذهن ما وارد می‌کند. 

ما در هر بار وزن کردن شاهد این بودیم که ۱۰۰ گرم ۱۰۰گرم وزن ما در حال افزایش است اما فشاری که ذهن ما در حال تحمل آن بود ۱۰۰ گرم نبود بلکه کل وزن نشان داده شده توسط ترازو بود .

با نگاه به آن عدد دچار خود تخریبی می‌شدیم:”خاک بر سر بی عرضه ات این همه جون کندی ،شکموی بدبخت، نتونستی وزنت و لاغری ات و حفظ کنی حقته احمق “

و کلی به خودمان بد و بیراه می‌گفتیم و خودمان را در برابر چاقی خوار و زبون می‌دیدیم و چاقی را سترگ و قوی تصور میکردیم .

و اعتماد به نفس و عزت نفس ما به شدت پایین می آمد و احساس ما نسبت به خودمان و بدنمان و خدایمان و جهان و انسانها بد میشد و جهان هستی هم این احساسات بد را به ما بازتاب می‌کرد و زندگی ما سرشار از ناراحتی و افسردگی و اضطراب میشد ؛به پوچی می‌رسیدیم و اصلا هدف آفرینش خودمان را کاملا فراموش میکردیم .

حالا زمان گول خوردنهای ما رسیده بود ؛دیگر به هر دری میزدیم تا لاغر شویم 

میچسبیدیم به خواسته لاغری و تحت هیچ شرایطی ول کن ماجرا نبودیم .

وقتی ما به خواسته لاغری میچسبیم دچار ترس و نگرانی و اضطراب می‌شویم. 

حالا این ترس و اضطراب از کجا می آید؟!

اگر بخواهم از طریق ابعاد وجودی انسان توضیح دهم باید بگویم گمان می‌کنم روح ما دوست دارد ذهن ما فقط مختص خودش باشد و به خواسته های روح توجه کند درست مثل یک کودک نوپا که اگر مادرش به بچه دیگری توجه کند دچار احساس بد و حسادت می‌شود.و دست به هر کاری می‌زند تا توجه مادرش به او معطوف شود .

وقتی ما به خواسته لاغری مان میچسبیم و تمام زندگیمان را معطوف میکنیم به برآورده شدن این خواسته مثلا مهمانی نمی‌رویم چون لاغر نیستیم .

لباس نمیخریم چون لاغر نیستیم .و غیره …

و توجهمان را به سمت خواسته لاغری جلب میکنیم بین روح و ذهن ناهماهنگی بوجود می آید و روح تلاش می‌کند توجه ذهن را جلب کند و ما دچار ترس و اضطراب و نگرانی از چاقی می‌شویم و حقیقتا کائنات هم در این زمینه بیکار نمی‌نشیند .

 و بر طبق قانون جهان هستی کائنات هم انرژی منفی ترس و اضطراب و نگرانی  برابر همان به سمت ما می‌فرستد و ما از خواسته مان دورتر میکند .

در گذشته هر کس حقارت و بدبختی ما را می‌دید میخواست از بدبختی و چاقی ما برای خودش کلاهی بدوزد و سودی ببرد 

یکی کرم لاغری پیشنهاد میداد و می‌گفت: “ برای لاغری باید سخت عرق بریزی” و چون ما چاق بودیم و توان انجام حرکات سخت عرق در آور را نداشتیم ؛پشت بندش فوری میگفت:\” خوب حالا که نمی‌توانی فعالیت کنی این کرم به تو کمک می‌کند تا حسابی عرق کنی و لاغر شوی\”

 و ما سریع و بدون فکر آن کرم را میخریدیم و مصرف میکردیم .

شخص دیگری به ما میگفت:\” تنها راه لاغر شدن کم خوردن است\”

 و چون ما نمی‌توانستیم کم بخوریم و او این نقطه ضعف ما را می‌دانست؛سریع میگفت:\” بیا این دارو را بخور تا نتوانی چیزی بخوری و اشتهایی کم شود و صد در صد لاغر میشوی \”

ما هم فورا دارو را میخریدم و مصرف میکردیم 

و نهایت نتیجه تمام آن گول خوردن‌ها انواع و اقسام بیماری‌های پوستی و معده و روده و اعصاب و روان بود.

اما لاغری نبود که نبود.

و ما فقط طعمه سودجویان شده بودیم .

و گمان میکردیم ما دچار ایراد هستیم چون آنها به ما اسنادی نمایش می‌دادند از تاثیر آن روش‌ها روی افراد مختلف ؛و این باور را در ما قویتر می‌کردند که ما مشکلی داریم و بدنمان متفاوت از دیگران است و چاقی در ذات ماست و سرنوشت ما فقط و فقط چاقی است .

خدای عزیزم سپاسگزارم که با وجود خستگی زیاد کمکم کردی تا ۴ صبح بیدار بمانم و به تعهدم برای انجام تمریناتم پایبند باشم الهی شکرت 

استاد سپاسگزارم برای هدایتی دیگر 

الهی به امید تو