موانع ذهنی کاهش وزن | دشمن خاموشی که نمی‌گذارد لاغر شوی! (گام ۲۶)

بنام حق❤️

گام 👣2️⃣6️⃣ موانع ذهنی لاغر شدن چیست؟

🏸🏀🏓⛹🏻‍♀️🏋🏻‍♀️🧘🏻‍♀️🚴🏻‍♀️🏊🏻‍♀️🤽🏻‍♀️🤸🏻‍♀️🏑⚽ بدلیل اینکه موضوع ورزش کردن یکی از باورهای قوی در ذهن افرادی است که اضافه وزن دارند درباره این موضوع مهم و نتایج و تجربیاتی که خودم بعد از مدت ها ورزش کردن تا به اینجا کسب کردم با دوستانم به اشتراک میگذارم… 

همه ی انسان ها در جنبه های مختلف زندگی خود، اهدافی را دنبال می‌کنند و برای رسیدن به آن اهداف هم راه ها و مسیرهایی را مشخص و امتحان میکند اما همیشه یک راه می‌تواند موثرترین،آسان ترین،بهترین،مطلوب ترین و کم ریسک ترین راه ها باشد برای لاغر شدن نیز مسیرهای زیادی ایجاد شده است که هر فرد چاقی به قصد لاغر شدن تعدادی از آنها را طی کرده است اما به هدف خود که لاغری است نرسیده است. یکی از شایع ترین روش های لاغری که افرادی زیادی حتی پزشکان توصیه می‌کنند 🔅ورزش کردن🔅 است تمام افراد چاق و دارای اضافه وزن برای یک بار هم شده در طول زندگی خود این روش را امتحان کردند، اما هیچوقت نتیجه مدنظر و ماندگاری کسب نکردند من هم همانند خیلی از دوستان در سی و چند سال چاقی مسیرهای پیشنهادی زیادی از جمله ورزش کردن را برای لاغری طی کردم که همه بی نتیجه بودند البته در برخی مسیرها موفقیت نسبی به دست می آمد اما به سختی و از آن سخت تر رنج از دست دادن نتیجه زودگذر آن بود. از دوران کودکی بچه چاق و تپلی بودم و این اضافه وزن سالها همراه من بود، به دنبال مشکلاتی که همیشه به همراه داشت… در دوران کودکی هیچوقت نمی‌توانستم همپای همبازی هایم بدوم، زنگ های ورزش و موقع رفتن از پله و مسیرهای سربالایی و کوهنوردی به نفس نفس می افتادم در دوران ابتدایی و راهنمایی توسط خانواده به پزشک تغذیه ارجاع داده شدم و از آنجایی که همیشه یکی از توصیه های خانواده ، دوستان، اطرافیان، پزشکان، دیگران و… ورزش کردن بود و عقیده داشتند که من باید کمتر بخورم و بیشتر فعالیت داشته باشم تا لاغر شوم،اینکه من را به پیاده روی، ورزش،باشگاه رفتن، افزایش تحرک و فعالیت بدنی، با اصطلاح بالا بردن سوخت و ساز بدن و کنترل و میزان کالری دریافتی با کالری خروجی یا کالری که در روز مصرف میکنم و میسوزنم ترغیب میکردند… پزشک تغذیه اکیدا به پدرم همین توصیه رو کرد، و بعدش پدرم با پسرعمه ام که مربی باشگاه و رشته تربیت بدنی خوانده بود صحبت کرد که چند ماه تابستان هفته ای ۳ روز برای ورزش دادن من و خواهرانم به منزل ما بیاید، تابستان بود و هوای گرم و شرجی شمال، هر روز که میگذشت کار برایم سخت تر میشد، پسر عمه با یه چوب ورزشی بالای سرمون 😅 و تهدید که اگه حرکات رو اشتباه و کم انجام بدید چوبِ میاد پایین😁 اجازه آب خوردن هم حین ورزش به ما نمی‌داد…فکر می‌کنم روزهای تابستان برای همه ی بچه ها جزو روزهای لذت بخش و شیرینی باشه که برای اومدنش لحظه شماری می‌کنند اما یادم هست آن تابستان برای تمام شدنش لحظه شماری میکردم… بعدها در دوران راهنمایی به باشگاه رفتم، کوچکترین فرد باشگاه برای قسمت آمادگی جسمانی من بودم، و پرسش ها و نگاه های ترحم آمیز افراد باشگاه، آخی مگه چند سالته، وزنت چقدره، چند وقت میای باشگاه،چیزی هم وزن کم کردی و… یه مدت همراه یکی از آقایون همسایه به اتفاق خانمشون و چند تا از خانم های چاق همسایه عصرها میرفتیم در مراتع و کوهپایه ها و جنگل های شمال برای پیاده روی، من بیشتر از اینکه از اون همه زیبایی های خداوند لذت ببرم، لحظه شماری میکردم اون ساعات تمام بشه… بعدها با اینکه از اندامم خجالت میکشیدم با اینحال میرفتم استخر، باشگاه و انواع ورزش ها مثل ایروبیک، دوچرخه،TRX، آمادگی جسمانی، وزنه و دستگاه های ورزشی،کلاس رقص، پلاتس و… رفتم طناب و چرخونک خریدم یه مدت زدم کمردرد شدید گرفتم دکتر گفت چون دیسک کمر داری به هیچ وجه نباید استفاده کنی حلقه لاغری خریدم وقتی میزدم اوایل دو طرف پهلوم کاملا سیاه شد به همراه درد و بعدش هم تردمیل تهیه کردم همیشه طی این سالهای چاقی مدتی در حال ورزش کردن و مدتی که نتیجه ایده آل نمیگرفتم و خسته میشدم در نهایت بی خیال و رهاش میکردم شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد که حتی گاهی بعد از اینکه ورزش را رها میکردم حتی چاق تر از قبل هم میشدم هیچوقت ورزش کردن رو با لذت و شادی و احساس خوب انجام ندادم چون باور قوی من این بود که ورزش کردن = لاغری و تناسب اندام و برای اینکه وجدانم راحت باشه که منم یه کاری کردم به زور و اکراه و رنج و سختی انجامش میدادم، همیشه چند ساعت قبل از رفتن به باشگاه، یا پیاده روی و زمان ورزش، ناراحت میشدم و غصه ام میگرفت، چون همیشه با رنج و سختی همراه بود و خیلی اوقات هم بهانه هایی می اوردم که ازش فرار کنم، وقتی مهمان می آمد، یه کلاس و برنامه ای دیگه پیش میومد، یا مربی نمی اومد، یا باشگاه یه علت تعمیرات تعطیل میشد، خوشحال میشدم که بهانه ای پیدا شد که من نرم گاهی هم میگفتم من میخوام ورزش کنم ولی فلان مسئله و مشکل نمیگذاره(بهانه) و خودم رو مبرا میکردم… با آن همه تلاشی که برای لاغر شدن متحمل می شدم نتیجه ای که به دست می آمد به آن مقدار پایدار نبود و هنوز خستگی مسیر را از خود بیرون نکرده بودم که نتیجه به مرور از دست می رفت. در همه مسیرهایی که طی کرده بودم با سختی و رنج مقدای به نتیجه نزدیک می شدم اما به راحتی نتیجه از من دور می شد. چون در تمام این سال ها این من بودم که تصمیم میگرفتم و برنامه ریزی میکردم و اقدام میکردم برای ورزش کردن، در صورتیکه ذهن من هیچوقت این تصمیم رو نگرفته بود و ذهن من برای ورزش کردن برنامه ریزی نشده بود و با من همسو و هم جهت نبود و نتیجه تمام تلاش های من با شکست مواجه میشد. بعد از اینکه با روش لاغری با ذهن آشنا شدم، اول اینکه تمام روش های لاغری رو کنار گذاشتم حتی دمنوش ها و قرص هایی که تهیه کردم و تردمیل و حلقه ای هم که در منزل داشتم… پس از مدتی که گذشت سعی کردم فرمول ها و باورهای ذهنی ام را نسبت به این موضوع تغییر دهم پس از گذشت چند ماه یکی از روزهای بهاری که بعد از بارش باران الهی، حسی من شکوفا شد و من را به پیاده روی در هوای دلپذیر و مطبوع بعد از باران و بوی بهار نارنج شیراز ترغیب کرد واقعااااااااا حسی عالی و سرشار از آرامش، برای خودم باورکردنی نبود چون بعد از تمام خاطرات تلخ ورزش کردن ها، یکجورایی دیگه از ورزش کردن متفر شده بودم، در من چه معجزه و اتفاقی رخ داد که حدودا یک ماه هر روز با احساس شادی و مشتاقانه پیاده روی انجام می دهم البته در فضای باز و بیرون هنوز ذهنم پذیرای تردمیل نیست و منم اصراری ندارم و به نظرش احترام میگذارم… 

و نکته طلایی اینکه، اگر در ذهن ناخودآگاه ما “لاغر شدن با ورزش کردن به دست می آید” ثبت شده باشد تلاش ما برای لاغری از هر روش دیگری نتیجه مطلوب و دائمی نخواهد داشت. 

با آرزوی تناسب افکار و اندام برای تمامی دوستانم🧠💪🏻🫀