یه روز رفته بودم سایت شرکتی که سرورهای سایتم رو ازش گرفتم تا ببینم موعد تمدید کیه. پایین صفحه یه تصویر دیدم که همونجا میخکوبم کرد: مطلبی درباره‌ی امنیت سایت بود و برای نشون دادن هکری که می‌خواد وارد سایت بقیه بشه، تصویر یه آدم چاق رو پشت لپ‌تاپ گذاشته بودن. اولش ناراحت شدم، ولی وقتی بیشتر فکر کردم، به چیزهایی رسیدم که درباره‌ی امنیت جسمی و چاقی خیلی به کارم اومد.
این جلسه گام ۲۹ از «صد گام لاغری با ذهن» و ادامه‌ی گام ۲۸ هست. در این گام می‌بینی چرا نگاهی که به خودمون داریم به بقیه هم منتقل می‌شه، چرا کسی که اضافه‌وزن داره امنیت جسم خودش رو جدی نگرفته، و سه چیزی که برای شروع مسیر لازمه.
🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟
اول گفتم که از وقتی وارد مسیر آموزش شدم، ذهنم مدام دنبال اینه که لاغری با ذهن رو آسون‌تر کنم و فرمول‌های ذهن آدم‌های چاق رو بهتر بشناسم. برای همین هر تصویر یا حرفی که به چاقی ربط داشته باشه، ذهنم روش می‌مونه. بعد ماجرای همین تصویر رو تعریف کردم. مطمئنم طراحش خودش اضافه‌وزن نداشته، وگرنه چنین تصویری نمی‌کشید. قبلاً هکرها رو با چشم‌بند و نقاب و هیکلی چابک نشون می‌دادن، ولی این اولین بار بود که می‌دیدم یه آدم چاق نماد ناامنی شده.
بعد گفتم این‌جور انتخاب‌ها بی‌دلیل نیست. مثلاً در خیلی از سریال‌های ایرانی برای آدم‌های ثروتمند و برای آدم‌های فقیر یا مذهبی اسم‌های متفاوتی انتخاب می‌کنن. یعنی پشت هر تصویری یه فکری هست، و من دنبال این بودم که در ذهن این طراح چی می‌گذشته.
📡 نگاهی که به خودمون داریم، به بقیه هم می‌رسه
اولین نکته این بود که ما که اضافه‌وزن داریم، درباره‌ی خودمون یه سری فکر و برداشت داریم و این‌ها رو مثل فرکانس به بیرون می‌فرستیم؛ بعد آدم‌های دیگه هم، حتی اگه خودشون چاق نباشن، همین نگاه رو درباره‌ی ما پیدا می‌کنن. حتماً تجربه کردی که کسی درباره‌ی چاقیت حرفی زده و خیلی بهت برخورده. چرا این‌قدر بهت برخورده؟ چون قبلش بارها خودت به همین موضوع فکر کرده بودی و نگران بودی که نکنه بقیه هم بگن.
این تصویر یکی از باورهای ما رو هم نشون می‌داد: «چون کارم پشت‌میزیه چاقم». من سال‌ها همین رو فکر میکردم، چون از بچگی عاشق کامپیوتر بودم. الان هم شاید روزی بیشتر از ده ساعت پای کامپیوترم و فقط ادیت یه فایل دو سه ساعت طول می‌کشه، ولی دیگه اون باور رو ندارم. یه خاطره هم یادم اومد: در مدرسه بعضی از بچه‌ها خوراکی‌هاشون رو از کشوی میز کنار من برمی‌داشتن، چون فکر می‌کردن چون چاقم ممکنه خوراکیشون رو بخورم؛ در حالی که هیچوقت در مدرسه چنین کاری نکرده بودم. یعنی اون‌ها هم کنار من احساس ناامنی می‌کردن.
🛡️ امنیت جسم خودت باید مهم‌ترین چیز باشه
وقتی بیشتر فکر کردم، دیدم طراح بیراه هم نگفته. کسی که اضافه‌وزن پیدا کرده، در درجه‌ی اول برای امنیت جسم خودش ارزش قائل نبوده. منم اون زمان هر کاری کرده بودم؛ رژیم، ورزش، دمنوش، قرص، گن لاغری. فقط جراحی نکرده بودم، چون هم پولش رو نداشتم و هم می‌ترسیدم. ولی مسیرم اشتباه بود. خیلی ساده بگم: آدم از خودش مهم‌تر چیزی در دنیا نداره، و کسی که جسم و روحش به این وضعیت رسیده، امنیت خودش رو جدی نگرفته.
حرفم با کسایی که هنوز با لاغری با ذهن آشنا نشدن نیست. حرفم با توئه که این فایل رو می‌بینی، احساس کردی این درست‌ترین مسیریه که تا حالا شنیدی، ولی هنوز اقدام نکردی و فقط فایل‌های بیشتری نگاه می‌کنی و با خودت میگی «می‌شه یا نمی‌شه؟». یکی از چیزهایی که جلوی شروع رو می‌گیره، بزرگ بودن چاقی در ذهنه؛ کسی که در دو سال بیست کیلو اضافه کرده، اون‌قدر این اتفاق براش دردناکه که توان حرکت نداره. مهم نیست چند کیلو اضافه‌وزن داری یا تقصیر کی بوده؛ من یه روز گفتم این شرایط رو می‌پذیرم و حالا می‌خوام عوضش کنم. به گذشته فقط از این زاویه نگاه کن که کسی که تونسته چاق بشه، می‌تونه لاغر هم بشه.
برای این مسیر سه چیز لازمه: اطمینان، یعنی باور کنی که می‌تونی لاغر بشی؛ اشتیاق، یعنی اون‌قدر علاقه داشته باشی که بعد از باور کردن زمین ننشینی؛ و استمرار، تا فرمول‌های جدید کم‌کم جای فرمول‌های قبلی رو بگیرن. اینکه من بعد از سه چهار سال با دیدن اون تصویر اول ناراحت شدم هم نشون می‌ده فرمول‌های چاقی هنوز یه گوشه از ذهن آدم هست و استمرار چقدر مهمه. امنیت جسمی و چاقی دقیقاً به همین ادامه دادن گره خورده.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. در ویدیو خود اون تصویر رو هم نشون دادم و با جزئیات بیشتری گفتم چه فکرهایی از ذهنم گذشت. دیدن تصویر و شنیدن این توضیح‌ها با صدای خودم کمک می‌کنه رابطه‌ی امنیت جسمی و چاقی رو در زندگی خودت هم ببینی.
جلسه‌های «صد گام لاغری با ذهن» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. اگه هنوز برای شروع اصلی مردد هستی، دوره‌ی «ورود به سرزمین لاغرها» همون جاییه که اطمینان و اشتیاق و استمرار قدم‌به‌قدم در تو ساخته می‌شه.
در گام ۳۰ سراغ «لاغری با باور ذهنی» می‌ریم.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت می‌کنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.25 از 77 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
سلام به همه
والا من خودم هکر یخچالمونم، یعنی من تو حالت پرخوری باشم هیچی از دستم در امان نیست، در این حد که کل مربا انجیر هامم خالی خوردم و چیزی واسه صبحانه شوهرم نموند،اگه شیرینی یا پیتزایی تو یخچال باشه نمیزارم به شوهرم چیزی برسه، شوهرخواهرم چاقه اگه شیرینی یا غذایی تو یخچال بود من همیشه تو دلم میگفتم تا این هست چیزی به ادم نمیزسه همه رو میخورد، لابد نظر بقیه در مورد منم همین بود، البته من هیچوقت جایی اینکارو نکردم فقط خونه خودم یخچال و خالی میکردم، حالا فکر میکنم میبینم وقتی جلوی کسی پرخوری میکردم در نگاه اون ادم چقد رفتارم زشت بود، یبار رفته بودیم خونه برادرشوهرم من انقد هی الویه کشیدم برا خودم و خوردم که متوجه نگاه بقیه شدم و همونجا انقد خجالت کشیدم چون بقیه فقط دوتا قاشق گرفتن و همونو خوردن، خیلی آروم ولی من با عجله، ازین مدل رفتارا داشتم ولی یاداوریش برام خجالت آوره
سالهاست مواظب جسمم نیستم، سالهاست رهاش کردم، سالهاست برای رفع خستگی برای شادی برای جشن ها و…. از جسمم مایه میذارم، سالهاست به حرفش که میگه بس کن انقدر وجودم و پر از غذا نکن من لازمش ندارم داره بهم سخت میگذره داره بهم فشار میاد گوش نمیدم، سالهاست نگهبان خوبی برای جسم زیبام نبودم، سالهاست اونو از حالت تناسبش خارج کردم و باهاش بد رفتار کردم، چیکار میتونم بکنم منو ببخشی جز اینکه بقیه عمرم رو فقط به صدای تو گوش کنم و انقدری بهت غذا برسونم که بهت آسیب نرسه، همونقدری که تو میگی نه ذهنم، غذا مال توعه تو باهاش انرژی میگیری نه ذهن، فقط میتونم اینجوری این همه سال و جبران کنم و زمان بدم تا دوباره خودتو بازسازی کنی به شکلی که باید باشی، باید از سر راهت برم کنار تو کارتو خوب بلدی، دیگه حواسم بهت هست، مطمین باش به قول استاد نمیشینم تا لاغر بشم، انقدر ادامه میدم تا عوض بشه شخصیتم، تا جسمم احساس امنیت کنه با من، تا روحم اروم بشه، از امروز باز همه تعهد میدم عمل کنم عمل کنم و عمل کنم و همونی بشم که باید باشم