تغییر باورهای ذهنی برای لاغری پایدار (گام ۱۳۳)

سلاااام

چندین نکته توی این یه فایل کوچولو بود که دوست دارم برداشتم رو ازشون بنویسم.

اول اینکه ما با تجربه کردن یه سری اتفاقات ، اطلاعاتی ازون اتفاق در ذهنمون ثبت میشه که مبنی بر احساس ما در اون لحظه بوده و به این اطلاعات خاطرات میگیم . حتما هم درباره ی غذا نیست ، درباره ی یه مسافرت خوب ، یه مهمونی خوب ، یه دیدار خوب ، یه ورزش خوب و.. خاطرات خوبی در ما شکل میگیره و اگه اتفاقات بدی هم برامون بیوفته خاطرات بدی در ذهن ما به جا میزاره و جالب اینجاست که خود اون خاطره و تصاویرش ممکنه از ذهنمون پاک بشن ولی امکان نداره که احساس ما از اون لحظه از یادمون بره مثلا من یه بار یکی از دوستام که خیلی دوستش دارم رو بغل کردم و احساس خیلی خوبی بهم دست داد الان اون احساس خوب یادم میاد و میتونم حسش کنم ولی اصلا یادم نیست که چی پوشیده بودم؟ یا مثلا رنگ لباسم چی بود؟ چی داشتم میگفتم؟ فقط اون احساسو یادم میاد و این باعث میشه که من بازم دلم بخواد اون احساس رو تجربه کنم چون خاطره ی خیلی خوبی ازش دارم یا بر عکسش هم پیش اومده مثلا من توی دبستان دوستای خوبی نداشتم و اونا اذیتم میکردن ولی من اصلا اسم اونا یا حتی قیافشونو به درستی یادم نیست ولی کامل میتونم احساس بدی که در طول اون زمانا داشتم رو به یاد بیارم ، برای همین دلم نمیخواد به اون روزا فکر کنم یا مثلا اون مدرسه رو ببینم . اینا همش تاثیر خاطراته و توی بحث چاقی هم به شدت تاثیر گذار بوده چرا که ما رفتار هامون رو براساس دستورات ذهنی انجام میدیدم و ذهنمون هم بر اساس خاطرات تصمیم میگیره برای همین بوده که ما روش های خیلی زیادی رو تجربه میکردیم ولی هر بار به خاطر خاطرات شکستی که از دفعه های قبلی در ذهنمون مرور میشد ، مطمعن بودیم که این روش هم جوابگو نیست چون مدام در حال یادآوری خاطرات بد گذشته بودیم و ذهنمون هم بنا بر همون خاطرات مارو هدایت میکرد.

دو: ما از خوردن غذا لذت میبریم و غذارو برای خودمون یه لذت خیلی بزرگ میدونیم پس هر بار خاطرات خوبی در ذهن ما شکل میگیره و این سبب میشه هر بار که با یه غذا و خوراکی خوشمزه که ازش خاطره داریم رو به رو میشیم بیش از نیازمون بخوریم و رفتار درستی دربرابرش نداشته باشیم. مثلا ما وقتی به یه غذای اسپانیایی که حتی اسمش رو هم نمیدونیم فکر کنیم احساس خاصی درونمون شکل نمیگیره ولی اگه به قورمه سبزی یا ماکارونی یا ته دیگ فکر کنیم درونمون یه احساس خوشی به وجود میاد چون ما ازون خوراکی ها یه خاطره ی خوب توی ذهنمون ثبت شده داریم و میتونیم درباره ی اون غذاهایی که قبلا خوردیم و احساسمون در هنگام خوردنشون عالی بوده برنامه ریزی انجام بدیم و این یکی دیگه از دلایل چاقی ماست حالا راه حل چیه؟ اینکه برای خوردن هیچ خوراکی ای برنامه ریزی نکنیم. چرا که با برنامه ریزی درباره ی یه غذا یعنی ما داریم به اون غذا توجه میکنیم و اون ماده وسیله ای برای لذت بردن ما میشه و هر چیزی که برای ذهن ما لذت بخش باشه ذهنمون هی میخواد تکرارش کنه و به ما دستور میده که دفعات بیشتر و به مقدار بیشتری تجربش کنیم، چون در واقع ذهن ما به دوپامین نیاز داره و انجام کارهای لذت بخش این هورمون رو در ذهن ما ترشح میکنه و این خیلی بده که ترشح این هورمون در ذهن به وسیله ی خوردن انجام بشه یعنی رسما میوفتیم توی ریسمان چاقی و هر بار برای اینکه لذت بیشتری ببریم غذای بیشتری میخوریم .پس چی شد؟ باید مثل یه آدم متناسب به غذا ها به دید چیزی که در این دنیا وجود داره تا یکی از نیاز های ما رو بر طرف کنه ، نگاه کنیم و براشون برنامه ریزی نکنیم ، بهشون توجه هم نکنیم. و این کار سختیه اما غیرممکن نیست ، با استمرار در این مسیر لاغزی برای ذهنمون عادی میکنیم که این رفتار درست و شادی آوره ، اینکه بدن سالمی داشته باشیم که با نهایت قدرت برای ما کار میکنه و ما باید مراقبش باشیم و بهش عشق بورزیم نه اینکه اونو با آشغال پر کنیم.

سه: اشتها چیزی نیست که دست خودمون نباشه؛ یعنی اینکه یه نفر دلیل چاقی خودش رو اشتهای زیاد میدونه و طوری دربارش حرف میزنه که انگار یه رفتار جدای از اون هست ، اشتباهه. ما خودمون این رفتار ها رو در خودمون ایجاد کردیم . مهم نیست چند سالمون بوده که چاق شدیم ، این ما بودیم که به این رفتار ها تن دادیم حتی اگه مجبورمون میکردن غذا بخوریم و بعدش چاق شدیم ، این ما بودیم که اون قاشقو توی دهانمون فرو میبردیم نه کس دیگه ای . پس اشتها یه غده ی جدا توی بدنمون نیست که مسئولیت پرخوری ما رو به عهده داشته باشه بلکه این انتخاب های ماست که ما اسمشو گذاشتیم اشتها دقیقا همون طوری که استاد توی چالش من اینو نخوردم گفتن: ما انتخاب هامون زیاده نه اشتهامون.

هر بار که بی لیل یه خوراکی رو میخوریم در صورتی که بهش هیچ نیازی نداریم ، این یعنی ما انتخاب کردیم زیاد بخوریم اسمش پرخوری عصبی نیست. تمام آدمای متناسب عصبانی میشن خیلی هاشونم خیلی بد عصبی میشن ولی من حتی یه بارم ندیدم بعد از عصبانیتشون برن سر یخچال و مثله پو بیوفتن توی یه ظرف عسل و تا تهشو بخورن. فقط ما چاقا اینطوری هستیم و این بهانه ها رو میاریم و تا وقتی هم بهانه بیارم مسئولیت چیزی رو نمیپذیریم و تا زمانی هم که مسئولیت چیزی رو نپذیریم نمیتونیم تغییرش بدیم. پس من وظیفمه درست رفتار کنم اگه نکردم نتیایج متفاوتی به دست نمیارم. من هر بار به این فکر میکنم که به خاطر یه اتفاق خاص دارم پرخوری میکنم به این فکر میکنم که خیلی ها در شرایط من بودن ولی پرخوری نکردن . مثلا همه ی ما آدما وقتی میرن ترن هوایی ، یه واکنش نشون میدن و واکنششون هیجانه و جیغ میکشن و بعضا هم میترسن . فرقی نداره آدم متناسب باشه یا چاق وقتی درباره ی واکنش به یه چیز غیر از غذا حرف میزنیم همه ی ما آدما واکنش های نسبتا شبیه به هم داریم ولی به غذا که میرسه ما کلی بهونه داریم برای پرخوری های وقت و بی وقتمون یکی میگه عصبیه ، یکی میگه بدنم نیاز داره ، یکی میندازه گردن فصل مثلا میگه من تو فصل پاییز بیشتر میخورم ، یکی میندازه گردن اینکه مامانش چیزای خوشمزه میپذه ، خلاصه ما مسئولیت چاقیمونو به عهده نگرفتیم و نباید انتظار اینو داشته باشیم که مسئولیت چیز مهم و ارزشمندی مثل تناسب اندام رو به عهده بگیریم چون اولین قدمش این بوده که ما بدونیم خودمون خودمونو چاق کردیم ولی وقتی این قدمو بر نداشته باشیم پس قدم های بعدی هم فرا نمیرسن.

خدایا شکرت بابت این آگاهی ها

ممنون استاد