اپلیکیشن تناسب فکریسایت را روی صفحه گوشی‌ات نصب کن تا با یک لمس باز شود
0

برنامه‌ریزی ذهن برای لاغری؛ اولین قدم به سمت تناسب اندام واقعی (گام ۸۵)

برنامه ریزی ذهن برای لاغری
اندازه متن

حتماً تا حالا از شهر خودت به یه شهر دیگه سفر کردی و از قبل می‌دونستی کجای راه پمپ‌بنزین هست، کجا رستوران هست و کجا می‌شه یه کم استراحت کرد. در ویدیوی این جلسه گفتم که در ذهن ما هم چنین نقشه‌ای وجود داره، فقط کاغذی و دیدنی نیست، حس‌کردنیه. برنامه‌ریزی ذهن برای لاغری یعنی همین نقشه درست و واضح ترسیم بشه؛ چون هرچی نقشه دقیق‌تر باشه، راحت‌تر به مقصد که متناسب شدنه می‌رسی.

این جلسه گام ۸۵ از «صد گام لاغری با ذهن» و ادامه‌ی گام ۸۴ هست. در این گام می‌بینی مسیری که برای چاق شدن طی کردی چه ایستگاه‌هایی داشته، چرا برگشتن به لاغری از همون مسیر می‌گذره و چرا اولین تغییری که حس می‌کنی در حال و احساسته، نه در عدد روی ترازو.

🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟

ویدیو با مثال یه سفر جاده‌ای شروع می‌شه. از شهرت راه می‌افتی و ده کیلومتر بعد به یه پمپ‌بنزین می‌رسی، ده کیلومتر بعدش یه رستوران می‌بینی، چند کیلومتر جلوتر یه پارک جنگلی هست و بعدش چند تا مغازه‌ی بین‌راهی. این جاها رو یکی‌یکی و به ترتیب می‌بینی؛ یعنی اگه رستوران مورد نظرت در کیلومتر سی باشه، قبل از رسیدن بهش چند جای دیگه رو هم پشت سر گذاشتی.

بعد گفتم که چاق شدن هم دقیقاً همین‌طوری اتفاق افتاده. در فایل‌های مختلف بارها گفتم که چاقی اول در ذهن شکل می‌گیره: یه سری فکر و حرف که شنیدیم تبدیل می‌شن به فرمول‌های ذهنی و مغز بر اساس اون‌ها دستورهای جدیدی به جسم می‌ده. خیلی ساده بگم: روزی که شروع کردی به چاق شدن، در واقع سفرت رو از تناسب به سمت چاقی شروع کردی، و مبدأ این سفر متناسب بودن بود.

برنامه‌ریزی ذهن برای لاغری با ترسیم نقشه‌ی ذهنی

🗺️ ایستگاه‌های مسیر چاقی

یه مقدار که در این مسیر جلو رفتی، اولین تغییرها رو در خودت دیدی؛ این اولین ایستگاه بود، مثل همون پمپ‌بنزین. یه کم چاق‌تر شدی، حرف دیگران رو شنیدی و حالت بد شد؛ مثلاً این شد کیلومتر بیست. بعد ترس اومد سراغت که «حالا که چاق شدم، نکنه چاق‌تر بشم؟ چیکار کنم که چاق‌تر نشم؟»؛ این هم کیلومتر سی بود.

جلوتر که رفتی، دیگه دوست نداشتی در جمع فامیل باشی و خجالت می‌کشیدی. بعد به جایی رسیدی که لباسی که دوست داشتی سایزت گیر نمیومد، بعد فقط لباس تیره می‌پوشیدی و کم‌کم خیلی از کارهای مورد علاقه‌ت رو انجام نمی‌دادی. اعتمادبه‌نفست خراب شد و حتی ممکنه رابطه‌ت هم به خاطر چاقی متزلزل شده باشه. همه‌ی این‌ها ایستگاه‌هایی بودن که مرحله‌به‌مرحله و پشت سر هم تجربه کردی.

ایستگاه آخر معمولاً برای همه یکیه: اوج حس بد و ناامیدی، گریه، و اینکه «خدایا خودت یه کاری کن، خودت راهنماییم کن». یعنی جایی که حس می‌کنی دیگه کاری از دستت برنمیاد و تسلیم شدی. بیشتر بچه‌های سایت درست در همین ایستگاه با لاغری با ذهن آشنا شدن.

این نقشه‌ی چاقیه و همه‌مون خوب بلدیمش، چون خودمون تجربه‌ش کردیم. اگه الان اضافه‌وزن دارم، یعنی این مسیر رو قدم‌به‌قدم طی کردم.

🔄 برگشت از همون مسیر، ولی برعکس

حالا فرض کن به شهر مقصد رسیدی، چند روز موندی و گشتی و حالا می‌خوای از همون جاده برگردی. آخرین ایستگاهی که در مسیر رفت دیدی، این بار اولین ایستگاه مسیر برگشته. اگه آخرین جایی که قبل از رسیدن به شهر دیدی پمپ‌بنزین بوده، اولین جای مسیر برگشت هم همون پمپ‌بنزینه. این دیگه دو دوتا چهارتاست.

در لاغری با ذهن هم همینه، فقط با یه فرق مهم. وقتی یادگیری رو شروع می‌کنی، یعنی تصمیم گرفتی از مقصدی که چاقیه برگردی به لاغری. اولین ایستگاهت همون ایستگاه آخر چاقیه، یعنی همون حس بد و ناامیدی، ولی این بار برعکسش رو تجربه می‌کنی. در نقشه‌ی جاده‌ای پمپ‌بنزین همون پمپ‌بنزینه و تغییر نمی‌کنه، چون فیزیکیه؛ ولی در نقشه‌ی ذهنی همون ایستگاه به شکل مخالفش تجربه می‌شه.

برای همینه که بچه‌هایی که لاغری با ذهن رو شروع می‌کنن، همون چند روز اول حس‌شون عوض می‌شه. اون ناامیدی و گریه و «من نمی‌تونم لاغر بشم» تبدیل می‌شه به امید و اشتیاق و «من می‌تونم لاغر بشم»، و همین تغییر نشون می‌ده که مسیرشون درسته.

بعد ایستگاه بعدی می‌رسه. در مسیر چاقی، یکی از ایستگاه‌های آخر پرخوری عصبی بود؛ سر سفره تصمیم می‌گرفتی امروز کمتر بخوری، آخرش می‌دیدی بیشتر خوردی، اعصابت خرد می‌شد و به خودت بد و بیراه می‌گفتی. در مسیر برگشت، خوردن هنوز هست، ولی با حال خوب، به اندازه و بدون جنگ و اعصاب‌خوردی. بعد اعتمادبه‌نفس برمی‌گرده؛ لباسی که تا حالا نپوشیدی رو می‌پوشی و دیگه از دیدن خودت در آینه فرار نمی‌کنی. یعنی همون ایستگاه‌ها، ولی برعکس.

نکته‌ی مهم اینه که ایستگاه‌ها قاطی نمی‌شن. این‌طور نیست که امروز شروع کنی و فردا از دیدن خودت در آینه لذت ببری؛ برای هیچ‌کدوم از بچه‌ها این‌طوری نبوده. اول حال و احساس بهتر می‌شه، بعد حرص و ولع در خوردن تغییر می‌کنه، بعد خودت رو در آینه می‌پذیری و اعتمادبه‌نفست بیشتر می‌شه، و بعد ایستگاه‌های بعدی می‌رسن. شاید در این مدت هنوز جسمت تغییر نکرده باشه، چون لاغری مبدأ این سفره و آخر مسیر بهش می‌رسی. همچنان چاقم ولی حالم داره بهتر می‌شه؛ این توهم نیست، نشونه‌ی اینه که نقشه‌ی ذهنی لاغری داره درست ترسیم می‌شه.

⏳ چرا میان‌بر جواب نمی‌ده؟

اگه مسیر چاقی در ذهنت پنجاه کیلومتر بوده، نمی‌تونی با یه کیلومتر برگردی و بگی «می‌رم عمل می‌کنم و لاغر می‌شم». نقشه‌ی ذهنی رو نه قرص پاک می‌کنه، نه آمپول، نه کرم و نه جراحی. کسی که عمل می‌کنه، چند وقتی خوشحاله که جسمش تغییر کرده، ولی نقشه‌ی ذهنی‌ش سر جاشه. چند ماه که بگذره، ذهن جسم رو با نقشه مقایسه می‌کنه و می‌گه «طبق نقشه این آدم باید ۱۳۰ کیلو باشه، پس چرا ۸۰ کیلوئه؟» و آروم‌آروم جسم رو برمی‌گردونه سر جای قبلش. نقشه‌ی ذهنی رو هیچ‌کس جز خودت نمی‌تونه تغییر بده.

درباره‌ی زمان هم گفتم که برای هر کس فرق داره. اگه چاق شدنت بیست سال طول کشیده، برگشتن شاید نهایتاً دو سال طول بکشه و شاید خیلی کمتر. من عمداً زمان رو زیاد می‌گم که کسی با عجله وارد این مسیر نشه. اینکه سه ماه دیگه عروسی داری یا برادرت داماد می‌شه، برای ذهنت مهم نیست؛ ذهن کاری به این زمان‌بندی‌ها نداره و فقط بر اساس نقشه‌ی خودش جلو می‌ره.

برای خود من اولش خیلی طول کشید. چند ماه می‌گذشت تا یه تغییر کوچیک در خودم حس کنم، چون هیچ آموزش و راهنما و سایتی نبود و تنهایی این کار رو انجام می‌دادم. از یه جایی به بعد که شروع کردم به ضبط فایل، کار کردن با دیگران، مرور تجربه‌هام و آموزش دادن، نقشه‌ی ذهنی‌م پررنگ‌تر ترسیم شد و الان خیلی راحت‌تر جلو می‌رم. بنابراین برنامه‌ریزی ذهن برای لاغری با عجله انجام نمی‌شه؛ با گوش دادن به فایل‌ها به همون ترتیبی که گذاشته شدن و انجام دادن تمرین‌ها، آروم‌آروم انجام می‌شه و جهشی نیست.

🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟

چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. در ویدیو مثال سفر و ایستگاه‌ها رو کامل‌تر توضیح دادم و گفتم که همین قانون نقشه‌ی ذهنی فقط مخصوص لاغری نیست و در موضوع‌هایی مثل ثروت هم همین‌طور کار می‌کنه. وقتی این حرف‌ها رو با صدای خودم می‌شنوی، خیلی راحت‌تر در ذهنت جا می‌افتن.

جلسه‌های «صد گام لاغری با ذهن» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرین‌های بقیه‌ی دوره‌های تکمیلی سایت هم برات باز می‌شه و می‌تونی ایستگاه‌ها رو یکی‌یکی و با سرعت خودت طی کنی.

در گام ۸۶ سراغ «لاغر می‌شی… حتی اگه نخوای!» می‌ریم.

🔒

ادامه این جلسه ویژه مشترکین است

برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.

👥 تا امروز 86 نفر در این جلسه دیدگاه ثبت کرده‌اند

اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.

یا مسیر کامل

📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.

🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت می‌کنه

توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻

با دادن ستاره به این مطلب امتیاز بگیرید.

امتیاز 4.63 از 64 رای

https://tanasobefekri.net/?p=21669

86 دیدگاه کاربران این جلسه منتظر خوانده شدن شماست

86 نظر توسط کاربران ثبت شده است.
اندازه متن بخش نوشتن دیدگاه:

دیدگاهتان را بنویسید

اندازه متن دیدگاه ها
      آواتار عطا
      ۱۴۰۲/۰۲/۱۸ ۰۷:۱۳
      امتیاز کاربر: 0
      دیدگاه فنی
      محتوای دیدگاه: 1,131 کلمه

      سلام و درود ‌ 

      من از روی عکس نقشه ی ذهنی که در بالا قرار دادید چیزی فهمیدم 

      در قسمت چاقی نوشتید پرخوری و زیرش نوشتید ترس از خوردن و در قسمت لاغری نوشتید اندازه خوردن و زیرش نوشتید لذت از خوردن . 

      در مسیر لاغری همه الگوهاش رو پذیرفتم . فهمیدم که کسی که  متناسبه متعادل میخوره . 

      و کسی که متعادل بخوره از خوردن غذا لذت میبره ولی کسی که چاقه پرخوری می کنه  و چون پرخوری می کنه از غذا می ترسه . 

      ترس از غذا یه حس منفیه و لذت از غذا یه حس مثبت . البته این لذت با ولع فرق داره . حس ولع لذت نداره همش رنجه . همش حس فقدان غذاست . 

      مطلب دیگه  من از دیروز تصمیم گرفتم نقش لاغری رو بازی کنم .

      نقشه ی ذهنی که  اول این صفحه نوشتید میخوام نقش لاغریش رو بازی کنم . 

      من تا حالا نقش چاقی رو بازی می کردم  و اونقدر بازی کردم که فکر می کنم خودم اونم در حالیکه من اون نیستم . اون فقط نقش منه . نقش لاغری بازی کردن لذتبخشه

      امید داره

      در نقش لاغری من از اندازه خوردن لذت میبرم نه رنج

      در نقش لاغری من از غذا خوردن لذت میبرم .

      در نقش لاغری من عشق به خود رو تمرین می کنم .

      این نقش اصلی منه ‌  من برای این نقش آفریده شدم . سرنوشت منه .

      لباسهام در این نقش آزاد میشن

      ادای گشاد شدن لباسارو در میارم و  مثلا روبروی آیینه  بازی می کنم میگم لباسام چقدر گشاد شدن باید برم لباسای سایز کوچیکتر بخرم . لباسام دیگه خیلی گشاد شدن . البته فعلا توشون راحتم حس خوبی دارم ولی لباسای سایز کوچکتر برازندم هستن .

      در نقش لاغری از بازی کردن نقش لاغری لذت میبرم . از لاغر شدنم لذت میبرم .

      یه فرد لاغر از اینکه لاغره لذت میبره .

      یه فرد لاغر از اینکه داره لاغر میشه لذت میبره

      یه فرد لاغر از زندگی در لاغری لذت میبره .

      من لاغر شدن رو تمرین میکنم 

      براش سناریو مینویسم .

      خودم نویسنده اش میشم 

      خودم میشم کارگردان 

      خودم میشم بازیگر برای لاغر شدن از نیروی فکر خودم کمک میگیرم .

      لاغر شدن ذهنی ربطی به بدن فعلی ما نداره .

      تصور میکنم بازیگری هستم که باید در نقش یک  انسان لاغر بازی کنم . به من نقش یک انسان لاغر پیشنهاد شده که باید خیلی طبیعی آن را بازی کنم . بازی من هم هیچ ربطی به جسم فعلی من نداره و با فتوشاپ فیلم اندامم را درست می کنم . من فقط کافیه ادای یک انسان لاغر را دراورم .

      چه می کنم ؟

      ا به من گفته اند باید کاملا طبیعی و واقعی بازی کنم . پس من تمرین لاغری را از سر صبح شروع می کنم .

      یه انسان لاغر چطور از خواب بیدار میشه ؟ چطور کار میکنه ؟ چطور خودشو تو آیینه میبینه ؟ چطور با خودش حرف میزنه ؟ چطور غذا میخوره ؟ چطور راه میره ؟ چطور با دیگران صحبت می کنه ؟ من تمام رفتارهای یک انسان لاغر را بازی می کنم . البته در نقش فعلی خودم هم هستم و نقش فعلی من ربطی به نقشی که میخوام بازی کنم نداره

      من لاغر وقتی از خواب بیدار میشم سریع و با عشق از رختخواب میام بیرون  . رختخوابمو با حال خوب جمع می کنم سر جاش میزارم .  . اندام عالی خودمو در آیینه برانداز می کنم  و حالا هر کاری که نقش لاغریم رو طبیعی تر می کنه بازی می کنم .  

      ما در این بازی همه بازیگریم نقشها هستند و ماها نیستیم

      بله اینا همه نقشن . چاقی نقشی بود که ما اونقدر بازیش کردیم تا خلق کردیمش .  اصل وجود ما نیست. اصل وجود ما متناسب بودنه ولی انقدر  این برچسبا رو به خودمون زدیم که فکر می کنیم شخصیت اصلی ما اینه .

      برای اینکه دوباره به شخصیت اصلیمون برگردیم لازمه دوباره نقش اصلیمون رو بازی کنیم و به خودمون برچسبهای خوب بزنیم . حداقل برای چند ساعت از شبانه روز :نقش یک انسان لاغر رو بگیریم ،نقش یک انسان فرز رو بگیریم ، نقش یک انسان متعادل خور رو بگیریم .

      بعد از یه مدت اگه خوب نقش بازی کنیم نقش جدید جزء شخصیتمون میشه و خودمون رو باور می کنیم که ما اینیم نه اون قبلیها

      یه شخص متناسب رو بازی میکنم .ازش حرف میزنم : باهاش در خیالم تصور می کنم . فیلم بازی می کنم . در بیرونم هم فیلم متناسب بودنمو بازی می کنم . من یه شخص متناسبم .

      متناسب به خودم عشق می ورزم

      متناسب  نکات لازم رو به خودم میگم .

      به خودم نگاه متناسب دارم

      امروز میخواستم عسل بریزم در ظرف اومدم مثل یه آدم چاق ته ظرف رو با انگشتم بمالم بزارم دهنم بعد گفتم نقش لاغریتو بازی کن .

      جالبه ذهنم مقاومت نمیکنه ازم حمایت میکنه . خودش میگه ادا در بیار . یه انسان متناسب در این وضعیت چی کار می کنه . بعد گفتم یه شخص لاغر ته ظرف رو پاک نمی کنه .

      اون به خودش ارزش قائله . اگه بخواد بخوره نون برمیداره کمی عسل میزنه روش میخوره اگه نخواد بخوره هم نمیخوره . کارای آدم چاق رو نمی کنه بعد مثل یه آدم متناسب نقش بازی کردم .

      یه انسان متناسب  وقت استراحت به خودش حق میده استراحت کنه و  با لذت و بدون اینکه برچسب تنبلی به خودش بزنه استراحت می کنه برای همین وقتی خستگیش در میره سرحال بلند میشه

      ولی یه ادم چاق موقع استراحت اونقدر به خودش برچسب تنبلی میزنه که بعد از استراحت از ناراحتی  دیگه حس نداره بلند بشه .

      به جای واژه ی تنبلی بهتره بگم استراحت کردم .بدنم به استراحت نیاز داشت و استراحت کردم . وقتی این حق رو به خودم بدم موقع بلند شدن از جا هم با انرژی خوب بلند میشم و انرژی انجام کار رو دارم.

      این تمرین دیروزم بود . تا آخر شب در نقش  لاغری بازی کردم . در سطح افکارم مثل یک انسان متناسب بازی کردم . در سطح احساسم سعی کردم حسم مثل یه شخص لاغر باشه . در سطح رفتارم هم سعی کردم رفتار یک انسان لاغر رو بازی کنم . تجربه ی خوبی بود . لذتبخش بود . امروز هم  میخوام نقش انسان متناسب رو بازی کنم . من با همین نقش دیروز  مقاومت ذهنم رو تبدیل به حمایت کردم . 

      امروزم ازش حمایت میخوام . میخوام ازش که از لاغریم حمایت کنه و کمکم کنه نقشه ی لاغری رو خوب بازی کنم . 

      یه ادم لاغر به خودش برچسب پرخوری نمیزنه . 
      اما یه انسان چاق خودشو پرخور تصور می کنه . همش فکر میکنه زیاده روی کرده . برای همین همش در رنجه میترسه .

      ولی وقتی نقش لاغری رو بازی می کنم به خودم برچسب اندازه خوردن میزنم . میگم خوب بود در نقش لاغری اندازه خوردم .
      کم کم ذهنم عادت می کنه که برچسب چاقی و پرخوری و تنبلی به خودش نزنه . 
      اینا فقط اسمه ما در ذهنمون تکرارش کردیم خلق شده وقتی دیگه این القاب رو در ذهن تکرار نکنیم خلق نمیشن .

      حداقل در زمانیکه نقش لاغری داریم برچسبهای لاغری رو بازی می کنیم و اونارو تکرار می کنیم .

      برچسب لاغری و لذت لاغری 
      برچسب اندازه خوردن و لذت خوردن 
      برچسب فرز بودن و لذت بردن از فرز بودن

      برای ثبت امتیاز ، روی ستاره موردنظر کلیک کنید.
      ★ ★ ★ ★ ★
      ثبت امتیاز
      امتیاز: 10 از 2 رأی مشاهده امتیاز دهندگان
      افزودن به علاقه مندی این دیدگاه را خواندم