راه رسیدن به خواسته‌ها (جلسه پنجم)

سلام‌.

من امروز تصمیم گرفتم یه کم جدی‌تر به آرزوهام نگاه کنم و ببینم واقعاً چه چیزهایی می‌خوام، چرا می‌خوامشون و چطور می‌تونم مسیر رسیدن بهشون رو برای خودم روشن‌تر کنم. راستش قبلاً وقتی به یه خواسته فکر می‌کردم، بیشتر ذهنم می‌رفت سمت این سؤال که «چطوری بهش برسم؟» یا «چقدر طول می‌کشه تا اتفاق بیفته؟» و اگه می‌دیدم هنوز بهش نرسیدم، ناخودآگاه احساس می‌کردم یه جای کارم ایراد داره. اما این بار تصمیم گرفتم به جای عجله کردن برای رسیدن، کمی با خودم خلوت کنم و ببینم درونم چه خبره.

اول از همه از خودم پرسیدم واقعاً چی می‌خوام؟ نه اینکه دیگران از من چی انتظار دارن، نه اینکه جامعه چه چیزی رو موفقیت می‌دونه و نه اینکه چه چیزی از نظر بقیه ارزشمنده؛ فقط خودم، خواسته‌های خودم و چیزی که از ته دلم دوست دارم تجربه‌اش کنم.

وقتی این سؤال رو از خودم پرسیدم، فهمیدم چقدر مهمه که آدم گاهی از شلوغی‌های زندگی فاصله بگیره و به خواسته‌های خودش گوش بده. ما خیلی وقت‌ها اون‌قدر درگیر کارها، مسئولیت‌ها و انتظارات دیگران می‌شیم که حتی فرصت نمی‌کنیم از خودمون بپرسیم واقعاً دلمون چی می‌خواد. شاید سال‌ها برای چیزی تلاش کنیم، بدون اینکه یه بار از خودمون بپرسیم آیا هنوز همون چیز رو می‌خوایم یا نه.

برای همین تصمیم گرفتم آرزوهام رو بدون قضاوت بنویسم. هر چیزی که دلم می‌خواد، حتی اگه به نظرم بزرگ باشه یا هنوز ندونم چطور قراره اتفاق بیفته. به خودم اجازه دادم بخوام، بدون اینکه همون لحظه دنبال دلیل برای نشدنش بگردم.

بعد یه سؤال دیگه از خودم پرسیدم: «چرا این خواسته برام مهمه؟»

این سؤال برای من خیلی جالب بود، چون باعث شد کمی عمیق‌تر به آرزوهام نگاه کنم. مثلاً ممکنه من یه چیز مشخص رو بخوام، اما وقتی بیشتر بهش فکر می‌کنم، متوجه می‌شم چیزی که واقعاً دنبالش هستم، احساسی هست که فکر می‌کنم با رسیدن به اون خواسته تجربه می‌کنم.

شاید پول بیشتری بخوام، چون دلم می‌خواد آزادی انتخاب بیشتری داشته باشم و با خیال راحت‌تری زندگی کنم. 

شاید تناسب اندام بخوام، چون دوست دارم از جسمم لذت ببرم، لباس‌هایی رو که دوست دارم بپوشم و با خودم احساس راحتی بیشتری داشته باشم. 

شاید موفقیت تحصیلی بخوام، چون یاد گرفتن و پیشرفت کردن برام لذت‌بخشه و دوست دارم توانایی‌های خودم رو بیشتر بشناسم.

این‌طوری فهمیدم که شناختن آرزوها فقط به معنی مشخص کردن نتیجه دلخواه نیست؛ گاهی باید بفهمم پشت اون خواسته چه نیازی وجود داره و چرا این‌قدر برام مهم شده.

وقتی دلیل خواسته‌هام رو بهتر می‌فهمم، ارتباطم باهاشون هم روشن‌تر می‌شه. دیگه فقط یه تصویر مبهم از آینده ندارم، بلکه بهتر می‌فهمم دوست دارم چه تجربه‌ای رو وارد زندگی‌ام کنم.

یه نکته دیگه که امروز بهش توجه کردم، این بود که من چطور به آرزوهام فکر می‌کنم.

دیدم گاهی هنوز درست شروع نکرده، ذهنم هزار تا سؤال و نگرانی می‌سازه. از خودم می‌پرسم اگه نشد چی؟ اگه تلاش کردم و نتیجه نگرفتم چی؟ اگه زمان زیادی طول کشید چی؟ اگه شرایط اون‌طور که می‌خوام پیش نرفت چی؟

گاهی حتی ممکنه یه آرزو رو خیلی دوست داشته باشم، اما چون از نرسیدن بهش می‌ترسم، ترجیح بدم زیاد بهش فکر نکنم یا از همون اول احتمال موفقیتم رو کم بدونم تا اگه اتفاق نیفتاد، کمتر ناراحت بشم.

وقتی به این موضوع فکر کردم، متوجه شدم که ترس از نرسیدن، گاهی حتی قبل از شروع، بخش زیادی از انرژی ذهنی من رو می‌گیره. به جای اینکه به راه‌های رسیدن فکر کنم، مدام مشغول تصور کردن اتفاق‌های ناخوشایند می‌شم.

البته نمی‌خوام به خودم بگم از امروز دیگه نباید هیچ فکر منفی‌ای داشته باشم. بالاخره من هم مثل هر آدم دیگه‌ای ممکنه نگرانی و تردید داشته باشم. چیزی که می‌خوام تغییر بدم، رابطه‌ام با این فکرهاست.

می‌خوام یاد بگیرم هر فکری که به ذهنم می‌رسه، لزوماً پیش‌بینی آینده نیست. اینکه امروز می‌ترسم به خواسته‌ام نرسم، به این معنی نیست که حتماً قرار نیست برسم. اینکه قبلاً تجربه‌ای مطابق میلم نداشتم، به این معنی نیست که همه تجربه‌های بعدی هم باید شبیه همون باشن.

من می‌تونم به جای اینکه با هر فکر نگران‌کننده‌ای همراه بشم، از خودم بپرسم: «آیا واقعاً می‌دونم این اتفاق می‌افته یا فقط ازش می‌ترسم؟ آیا راه دیگه‌ای هم وجود داره که هنوز امتحانش نکردم؟»

همین سؤال‌های ساده می‌تونن کمکم کنن که با ذهن بازتری به شرایط نگاه کنم و قبل از اینکه خودم رو از رسیدن به خواسته‌ام محروم کنم، فرصت بررسی راه‌های دیگه رو به خودم بدم.

چیزی که بعد از این تمرین بیشتر از قبل متوجه شدم، اهمیت اجازه دادن به خودم برای خواستنه.

من می‌خوام بدونم چرا گاهی برای آرزو کردن هم از خودمون اجازه می‌گیریم! چرا قبل از اینکه چیزی رو بخوایم، به این فکر می‌کنیم که آیا لیاقتش رو داریم؟ آیا شرایطش رو داریم؟ آیا برای ما هم ممکنه؟ آیا اصلاً می‌تونیم بهش برسیم؟

انگار باید قبل از اینکه حتی آرزویی داشته باشیم، تمام مدارک و شواهد رسیدن بهش رو آماده کنیم!

اما من امروز تصمیم گرفتم کمی راحت‌تر با خواسته‌هام برخورد کنم. می‌تونم چیزی رو بخوام، حتی اگه هنوز راه رسیدن بهش رو نمی‌دونم.

 می‌تونم به آینده امیدوار باشم، حتی اگه تمام شرایط الان مطابق میلم نیست. می‌تونم به جای اینکه از همین امروز خودم رو با محدودیت‌های احتمالی تعریف کنم، به توانایی یاد گرفتن و پیدا کردن راه‌های تازه هم توجه کنم.

برای من این یعنی باز گذاشتن فضای ذهنم برای احتمال‌های مختلف. نه اینکه مطمئن باشم هر چیزی که می‌خوام حتماً اتفاق می‌افته، بلکه اینکه از قبل تمام درها رو به روی خودم نبندم.

بعد از این، تصمیم گرفتم یه تمرین دیگه هم انجام بدم؛ اینکه خودم رو در حال تجربه کردن آرزوم تصور کنم.

چشم‌هام رو بستم و سعی کردم فقط به اسم خواسته‌ام فکر نکنم، بلکه ببینم وقتی بهش می‌رسم، چه تجربه‌ای دارم. خودم رو در شرایطی تصور کردم که دوست دارم در آینده تجربه کنم. به جزئیات توجه کردم، به محیط، اتفاق‌ها و احساسی که ممکنه داشته باشم.

چیزی که برام جالب بود این بود که وقتی آرزوم رو واضح‌تر تصور می‌کنم، راحت‌تر می‌تونم بفهمم کدوم بخش از اون واقعاً برام مهمه.

مثلاً فقط به نتیجه نهایی فکر نمی‌کنم؛ به چیزهایی هم توجه می‌کنم که در مسیر رسیدن به اون نتیجه دوست دارم تجربه کنم. به یاد گرفتن، رشد کردن، شناختن توانایی‌هام و لحظه‌هایی که می‌تونم از پیشرفتم خوشحال باشم.

به نظرم تصویرسازی ذهنی وقتی برای من مفیدتر می‌شه که فقط در حد خیال باقی نمونه و کمکم کنه تصمیم‌های روشن‌تری بگیرم. وقتی خودم رو در موقعیت دلخواهم تصور می‌کنم، 

می‌تونم از خودم بپرسم چه مهارت‌هایی لازم دارم،

چه چیزهایی رو باید یاد بگیرم و 

چه قدم‌هایی می‌تونن من رو به اون تجربه نزدیک‌تر کنن.

این‌طوری تصویر ذهنی من تبدیل می‌شه به راهی برای شناخت بهتر خواسته‌هام و پیدا کردن مسیرهای احتمالی رسیدن بهشون.

بعد رسیدم به یکی از مهم‌ترین قسمت‌های این تمرین: اینکه برای آرزوهام چه کاری انجام می‌دم؟

گاهی ما درباره خواسته‌هامون زیاد فکر می‌کنیم، براشون خیال‌پردازی می‌کنیم، حتی ساعت‌ها درباره‌شون حرف می‌زنیم، اما وقتی از خودمون می‌پرسیم امروز برای رسیدن بهشون چه کاری انجام دادیم، جواب مشخصی نداریم.

من هم می‌خوام به این موضوع توجه کنم. دوست دارم بین چیزی که می‌خوام و کاری که در زندگی روزمره انجام می‌دم، ارتباط روشن‌تری وجود داشته باشه.

اگر آرزوی یادگیری دارم، می‌تونم برای مطالعه وقت بذارم. اگر دوست دارم از نظر مالی پیشرفت کنم، می‌تونم مهارت‌های لازم رو یاد بگیرم، فرصت‌های موجود رو بررسی کنم و برای تصمیم‌های مالی‌ام آگاهانه‌تر عمل کنم. اگر آرزوی داشتن رابطه‌ای بهتر دارم، می‌تونم به کیفیت ارتباط‌هام توجه کنم و گفت‌وگوهای صادقانه‌تری داشته باشم.

لازم نیست تمام مسیر رو از اول تا آخر بدونم. می‌تونم فقط قدم بعدی رو مشخص کنم.

از خودم می‌پرسم: «اگه بخوام امروز فقط یه کار برای نزدیک شدن به آرزوم انجام بدم، اون کار چیه؟»

این سؤال باعث می‌شه به جای گم شدن در بزرگی خواسته‌هام، روی چیزی تمرکز کنم که الان می‌تونم انجامش بدم.

بعد اون کار رو برای خودم مشخص می‌کنم و حتی زمان انجامش رو می‌نویسم. چون متوجه شدم وقتی تصمیم‌هام واضح‌تر باشن، راحت‌تر می‌تونم اون‌ها رو وارد برنامه روزانه‌ام کنم.

من نمی‌خوام تمام روز نگران این باشم که چقدر تا رسیدن فاصله دارم. ترجیح می‌دم بخشی از توجه و انرژی‌ام رو به قدمی اختصاص بدم که الان در اختیارمه.

یه موضوع دیگه هم هست که امروز بیشتر بهش فکر کردم: رابطه من با زمان رسیدن به آرزوهام.

گاهی وقتی چیزی رو خیلی دوست داریم، دلمون می‌خواد هرچه زودتر اتفاق بیفته. دوست داریم نتیجه رو ببینیم، خیالمون راحت بشه و مطمئن بشیم که تلاش‌هامون بی‌نتیجه نمونده.

اما همین عجله گاهی باعث می‌شه از مسیر خسته بشیم. هر روز دنبال نشونه‌ای می‌گردیم که ثابت کنه داریم به نتیجه نزدیک می‌شیم. اگه اون نشونه رو نبینیم، ناامید می‌شیم و ممکنه حتی تمام چیزهایی رو که تا اون روز یاد گرفتیم، نادیده بگیریم.

من می‌خوام نگاهم رو به این موضوع تغییر بدم.

می‌خوام بدونم که بعضی خواسته‌ها برای رسیدن به زمان نیاز دارن و همیشه هم همه عوامل در اختیار من نیستن. ممکنه لازم باشه بیشتر یاد بگیرم، روش دیگه‌ای رو امتحان کنم یا از کسی کمک بگیرم. گاهی هم ممکنه شرایطی پیش بیاد که نیاز داشته باشم در مورد هدفم دوباره فکر کنم.

برای همین نمی‌خوام دیر رسیدن به نتیجه رو فوراً به معنی شکست خودم بدونم.

در عوض، می‌خوام گاهی به عقب نگاه کنم و ببینم از زمانی که شروع کردم، چه چیزهایی تغییر کرده. 

شاید هنوز به مقصد نرسیده باشم، اما چیزهایی یاد گرفته باشم که قبلاً نمی‌دونستم. شاید حالا خودم رو بهتر بشناسم، تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرم یا فرصت‌هایی رو ببینم که قبلاً متوجهشون نبودم.

این‌ها هم برای من ارزشمندن.

البته صبر کردن به این معنی نیست که فقط منتظر بمونم و هیچ کاری انجام ندم. من می‌خوام در کنار صبر، حواسم به قدم‌هام هم باشه. هرجا لازم بود ادامه بدم، هرجا نیاز بود روش خودم رو اصلاح کنم و هرجا شرایط تغییر کرد، تصمیم تازه‌ای بگیرم.

به نظرم این یعنی هم به خواسته‌ام اهمیت می‌دم و هم به واقعیت زندگی‌ام توجه دارم.

یکی از قشنگ‌ترین چیزهایی که در این تمرین برای خودم کشف کردم، این بود که لازم نیست خوشحالی‌ام رو تا روز رسیدن به آرزوم عقب بندازم.

چند بار به خودم گفتم وقتی به فلان خواسته برسم، اون‌وقت خوشحال می‌شم. وقتی شرایط مالی‌ام بهتر بشه، وقتی به تناسب اندام دلخواهم برسم، وقتی به موفقیت تحصیلی برسم یا وقتی اتفاقی که منتظرشم رخ بده، یا وقتی خونه بخرم، ماشین بخرم، اون‌وقت می‌تونم با خیال راحت از زندگی لذت ببرم.

اما حالا از خودم می‌پرسم: «چرا باید تمام لحظه‌های خوب زندگی‌ام رو به آینده موکول کنم؟»

من می‌تونم آرزوهای زیادی داشته باشم و در عین حال، از امروز خودم هم لذت ببرم. می‌تونم برای آینده برنامه داشته باشم و در کنار اون، از یک گفت‌وگوی خوب، یک غذای دوست‌داشتنی، یک روز آروم یا یاد گرفتن یه چیز تازه خوشحال بشم.

می‌تونم بخوام رشد کنم، بدون اینکه از خود فعلی‌ام ناراضی باشم.

می‌تونم خواهان تغییر باشم، بدون اینکه فکر کنم زندگی الانم هیچ ارزشی نداره.

می‌تونم برای رسیدن به خواسته‌هام تلاش کنم، اما تمام ارزش خودم رو به نتیجه تلاش‌هام وابسته نکنم.

این موضوع برای من خیلی مهمه، چون نمی‌خوام سال‌های زندگی‌ام فقط در انتظار رسیدن به یک نقطه مشخص بگذره. دلم می‌خواد در تمام این مسیر، زندگی رو تجربه کنم و از لحظه‌هایی که در اختیارم هستن هم سهم داشته باشم.

بعد به موضوع مقایسه کردن خودم با دیگران فکر کردم.

واقعیت اینه که گاهی وقتی می‌بینیم کسی به خواسته‌ای رسیده که من هنوز در مسیرش هستم،  ناخودآگاه خودم رو با اون مقایسه می کنم. با خودم میگم چرا اون تونست و من هنوز نرسیدم؟ چرا مسیر اون این‌قدر راحت‌تر به نظر می‌رسه؟ چرا من باید این‌همه صبر کنم؟

اما من نمی‌خوام موفقیت دیگران رو به دلیلی برای ناراضی بودن از خودم تبدیل کنم.

می‌تونم از تجربه دیگران یاد بگیرم، از موفقیتشون خوشحال بشم و اگر چیزی برای یاد گرفتن وجود داره، ازش استفاده کنم؛ بدون اینکه مسیر زندگی خودم رو بی‌ارزش بدونم.

هرکدوم از ما شرایط، تجربه‌ها و انتخاب‌های متفاوتی داریم. من هم می‌خوام به جای اینکه مدام به مسیر دیگران نگاه کنم، بیشتر به این فکر کنم که خودم چه چیزی می‌خوام و چه راهی با شرایط زندگی من هماهنگ‌تره.

این نگاه کمکم می‌کنه انرژی کمتری رو صرف مقایسه کنم و توجه بیشتری به انتخاب‌های خودم داشته باشم.

یه نکته دیگه هم برام روشن شد؛ اینکه برای رسیدن به آرزوهام، لازم نیست همیشه احساس خوبی داشته باشم.

گاهی ممکنه امیدوار باشم و گاهی نگران. بعضی روزها انگیزه بیشتری داشته باشم و بعضی روزها خسته باشم. ممکنه یه روز به مسیرم مطمئن باشم و روز دیگه دوباره سؤال‌هایی توی ذهنم شکل بگیره.

نمی‌خوام به خودم فشار بیارم که همیشه مثبت فکر کنم یا هیچ‌وقت تردید نداشته باشم.

می‌خوام بتونم احساساتم رو بشناسم و بفهمم هرکدوم چه چیزی رو به من نشون می‌دن. اگر نگرانم، ببینم چه چیزی باعث نگرانی‌ام شده. اگر خسته‌ام، به خودم فرصت استراحت بدم. اگر نمی‌دونم قدم بعدی چیه، به جای سرزنش کردن خودم، کمی بیشتر بررسی کنم.

به نظرم داشتن ذهنی امیدوار به این معنی نیست که هیچ فکر منفی‌ای نداشته باشم؛ بلکه یعنی حتی وقتی نگرانی سراغم میاد، بتونم دوباره به خواسته‌ام نگاه کنم و ببینم چه کاری از دستم برمیاد.

من می‌تونم هم ترس داشته باشم و هم قدم بردارم. هم تردید داشته باشم و هم یاد بگیرم. هم به نتیجه دلخواهم امیدوار باشم و هم بپذیرم که همه چیز رو از قبل نمی‌دونم.

این نگاه باعث می‌شه برای حرکت کردن، منتظر یک روز کاملاً بی‌نقص نمونم.

در ادامه تمرین، از خودم پرسیدم چه چیزهایی در زندگی من وجود دارن که می‌تونم ازشون کمک بگیرم.

گاهی اون‌قدر به چیزهایی که نداریم توجه می‌کنیم که امکانات و توانایی‌های فعلی‌مون رو نمی‌بینیم. شاید هنوز به نتیجه دلخواهم نرسیده باشم، اما تجربه‌هایی دارم که می‌تونم ازشون استفاده کنم.  آدم‌هایی در زندگی‌ام هستن که می‌تونم ازشون کمک بگیرم . فرصت‌هایی وجود دارن که هنوز بهشون توجه نکردم.

برای همین تصمیم گرفتم علاوه بر نوشتن خواسته‌هام، امکانات و منابعی رو هم که در اختیار دارم ببینم.

از خودم می‌پرسم: «الان چه چیزهایی دارم که می‌تونن به من کمک کنن؟ چه چیزهایی رو بلدم؟ چه کسی می‌تونه راهنمایی‌ام کنه؟ چه فرصتی در اطرافم وجود داره که هنوز جدی نگرفتم؟»

این سؤال کمکم می‌کنه به جای تمرکز دائمی روی فاصله‌ای که تا آرزوم دارم، امکاناتی رو هم ببینم که می‌تونم ازشون استفاده کنم.

هرچقدر نگاه من به شرایطم کامل‌تر باشه، احتمال اینکه انتخاب‌های مناسب‌تری داشته باشم هم بیشتر می‌شه.

در نهایت، به این نتیجه رسیدم که رسیدن به آرزوها فقط به خواستن مربوط نیست. خواستن نقطه شروعه، اما شناخت خودم، بررسی باورها، دیدن فرصت‌ها، تصمیم گرفتن و قدم برداشتن هم اهمیت دارن.

من می‌خوام به جای اینکه فقط منتظر تغییر شرایط باشم، ببینم خودم چه نقشی در ساختن زندگی دلخواهم دارم. در عین حال، می‌پذیرم که همه اتفاق‌ها تحت کنترل من نیستن و گاهی باید به شرایط فرصت بدم تا روشن‌تر بشن.

اگر به خدا توکل دارم، می‌تونم در کنار دعا و امید، از عقل، تجربه، مشورت و فرصت‌هایی هم که در اختیارم قرار می‌گیرن استفاده کنم. برای من این دو تا در مقابل هم نیستن؛ می‌تونم هم امیدوار باشم و هم مسئولانه برای خواسته‌هام قدم بردارم.

حالا که به تمام این موضوع‌ها فکر کردم، احساس می‌کنم رابطه‌ام با آرزوهام می‌تونه شکل تازه‌ای پیدا کنه.

دیگه نمی‌خوام فقط به این فکر کنم که چقدر تا رسیدن فاصله دارم. می‌خوام ببینم امروز چه چیزی می‌تونم یاد بگیرم، چه قدمی می‌تونم بردارم و چطور می‌تونم در طول مسیر، ارتباط بهتری با خودم داشته باشم.

می‌خوام خواسته‌هام رو جدی بگیرم، اما از نرسیدن بهشون نترسم تا جایی که حتی جرئت شروع کردن رو از دست بدم.

می‌خوام امیدوار باشم، اما خوشحالی‌ام رو به نتیجه‌ای که هنوز اتفاق نیفتاده وابسته نکنم.

می‌خوام تلاش کنم، اما اگر مسیر طولانی شد، خودم رو سرزنش نکنم.

می‌خوام از دیگران یاد بگیرم، اما مسیر خودم رو با زندگی اون‌ها نسنجم.

و از همه مهم‌تر، می‌خوام در تمام این مسیر یادم بمونه که زندگی من فقط مجموعه‌ای از هدف‌هایی نیست که باید بهشون برسم؛ زندگی همین لحظه‌هایی هم هست که دارم تجربه‌شون می‌کنم.

مهم‌ترین برداشتم از این تمرین اینه که می‌تونم آرزوهام رو دوست داشته باشم، برای رسیدن بهشون قدم بردارم و در عین حال، خودم و زندگی امروزمو هم دوست داشته باشم.

لازم نیست همین امروز همه جواب‌ها رو پیدا کنم. لازم نیست بدونم دقیقاً چه زمانی به هر خواسته‌ای می‌رسم. می‌تونم از همین‌جا شروع کنم، هر روز چیز تازه‌ای یاد بگیرم و با توجه به شرایط، قدم بعدی رو انتخاب کنم.

من می‌خوام به خودم اعتماد کنم؛ نه به این معنی که مطمئن باشم همه چیز دقیقاً همون‌طور که می‌خوام پیش می‌ره، بلکه به این معنی که باور داشته باشم می‌تونم یاد بگیرم، انتخاب کنم، از تجربه‌هام استفاده کنم و در برابر تغییرات زندگی انعطاف‌پذیر باشم.

از امروز می‌خوام آرزوهام رو فقط در ذهنم نگه ندارم. می‌خوام اون‌ها رو بشناسم، براشون جا باز کنم، قدم‌های مناسب رو بردارم و در طول مسیر هم از لحظه‌های خوب زندگی لذت ببرم.

شاید نتونم تمام اتفاق‌های آینده رو پیش‌بینی کنم، اما می‌تونم با آگاهی بیشتری در مسیرم حرکت کنم.

و برای من، این خودش شروع قشنگیه؛ شروعی که در اون به جای انتظار کشیدن برای روز رسیدن، از همین امروز زندگی می‌کنم، یاد می‌گیرم و برای ساختن چیزی که دوست دارم، قدم برمی‌دارم. 🌱💚