هماهنگی با جهان هستی (جلسه دهم)

جلسه ۱۰

یه روزی فکر می‌کردم دنیا یه جایی بیرون از منه، یه جایی که باید باهاش بجنگم تا چیزایی که می‌خوام رو ازش بگیرم.ولی الان، از عمق وجودم فهمیدم دنیا درونِ منه. هرچیزی که حس می‌کنم، همون چیز رو خلق می‌کنه. این انرژی منه که خلق می کنه. چه مثبت چه منفی. حالا دیگه مطمئنم من یه خالق‌ام. یه نیروی زنده‌ای درونم هست که هر لحظه داره جهانم رو می‌سازه.

بعد از این خوندن و گوش دادن این جلسه با خودم گفتم: “اگه خدا توی من زنده‌ست، پس من چرا ضعیف باشم؟”و همون لحظه یه چیزی درونم بیدار شد… یه قدرتی، یه روشنایی که همیشه بوده، فقط زیر ترس‌هام قایم شده بود.وقتی چشامو می‌بندم و با خودم آروم می‌شم، اون نیرو رو حس می‌کنم.یه گرمای لطیف توی سینه‌مه که می‌گه: «تو می‌تونی، چون من درون توام.»

من قبلاً دنبال نشونه بودم، دنبال اثبات.اما حالا دیگه نیازی به اثبات نیست.من خودِ نشونه‌ام.هر فکری که می‌کنم، هر احساسی که انتخاب می‌کنم، یه دانه‌ی نوره که می‌کاره توی زمینِ جهانم.وقتی احساس خوب دارم، دنیا شکوفه می‌ده.وقتی عشق می‌فرستم، آرامش برمی‌گرده.وقتی خودمو باور دارم، مسیرم باز می‌شه.

الان می‌فهمم قدرت، در جنگیدن نیست؛ در هماهنگیه.وقتی با خودم هماهنگم، با خدا هماهنگم.و اون لحظه، هرچیزی ممکن می‌شه.حتی چیزایی که قبلاً محال به نظر می‌رسیدن، جلوی چشمم شکل می‌گیرن، چون ارتعاشم بالا رفته، چون من با قدرت درونم یکی شدم.

من یاد گرفتم احساس، مقدسه.احساس، زبان خداست.اگه حس عشق دارم، یعنی در مدار عشق خالقم هستم.اگه حس توانمندی دارم، یعنی نیروی خدا از درونم جاریه.وقتی خودم رو در آرامش نگه می‌دارم، در واقع دارم اجازه می‌دم اون انرژی بی‌نهایت از درونم عبور کنه و واقعیت رو بسازه.

من دیگه از چیزی نمی‌ترسم. چون می‌دونم هیچ نیرویی بیرون از من نیست که بخواد منو محدود کنه و هیچ کسی در بیرون از من قدرت این رو نداره که مانع من بشه . انرژی من به بیرون می ریزه و خلق میشه . چون انرژیم قدرت خلاقه و خلق می کنه . هرچیزی که تجربه می‌کنم، بازتاب ارتعاش خودمه.و این یعنی من آزادترین موجود روی زمینم.من قدرت دارم هر لحظه دنیامو از نو خلق کنم، فقط با انتخاب یه فکر بهتر، یه حس زیباتر دنیام رو زیباتر خلق می کنم. 

هر روز صبح که بیدار می‌شم، به خودم یادآوری می‌کنم که من خالق دنیای امروز خودمم.با لبخند، با حس قدردانی، با عشق.چون می‌دونم هر احساسم، مثل یه موج از انرژیه که داره به جهانم شکل می‌ده.و وقتی با عشق شروع می‌کنم، روزم پر از هماهنگی و فرصت و الهامه.

یه چیزی درونم روشن شده؛ یه حضور زنده که هر لحظه داره منو هدایت می‌کنه.گاهی اون صدا خیلی آرومه، اما واضح.می‌گه: «تو توانمندی. به خودت اعتماد کن. من درون توام.»و من لبخند می‌زنم، چون حسش می‌کنم، نه با ذهن، با وجودم.

وقتی با خدا یکی می‌شم، دیگه دنبال کمک نمی‌گردم، چون خودم منبع کمکم.دیگه از کسی انتظار ندارم، چون می‌دونم قدرت خلق، درون منه.دیگه برای خواسته‌هام نمی‌جنگم، چون مطمئنم همه چیز در مسیر تحققشه.من فقط باید در مدار عشق بمونم.

از این به بعد دیگه هر بار بخوام چیزی رو تجربه کنم، به جای تلاش بیرونی، فقط با درونم هم‌راستا می‌شم.به خودم یادآوری می‌کنم که من پر از انرژی خلاقم، انرژی‌ای که از عشق خدا ساخته شده.من از جنس نورم، از جنس حضور، از جنس قدرت.و وقتی اینو حس می‌کنم، دیگه هیچ مانعی معنی نداره.

الان زندگی برام یه بازی قشنگه.یه بازی بین احساس و تجربه.وقتی حس خوب می‌فرستم، جهان همون رو برمی‌گردونه.وقتی سپاسگزارم، چیزای بیشتری برای شکرگزاری می‌فرسته.وقتی باور دارم شایسته‌م، اتفاقات به نفعم می‌چرخن.

من دیگه دنبال آرامش نمی‌گردم، چون خودِ آرامشم.دیگه دنبال عشق نمی‌گردم، چون خودِ عشقم.دیگه دنبال قدرت نمی‌گردم، چون قدرت از من جاریه.وقتی هم‌ارتعاش با خدا هستم، هم‌فرکانس با زیبایی، با اطمینان، با شادی هستم.

هر لحظه برام مقدس میشه. حتی اگه ظاهراً ساده باشه.چون می‌دونم در پشت هر لحظه، یه انرژی عظیم از خیر و برکت در جریانه.هر اتفاق، یه نشونه‌ست از هماهنگی من با خالقم.وقتی حس خوبی دارم، یعنی درست وسط مسیر الهی‌ام.

گاهی فقط می‌شینم، چشم‌هامو می‌بندم، و اجازه می‌دم انرژی عشق در بدنم جریان پیدا کنه.یه گرما از قلبم شروع می‌شه، پخش می‌شه توی تمام وجودم، و انگار دارم دوباره متولد می‌شم.اون لحظه، خودِ خدا در من جاریه.همون نوری که باهاش جهان ساخته شد، الان توی من نفس می‌کشه.

من باور دارم که هر کلمه‌ای که از دهنم بیرون میاد، قدرت خلق داره.پس دیگه از واژه‌های ضعف استفاده نمی‌کنم.من از واژه‌هایی استفاده می‌کنم که جانم رو زنده می‌کنن.می‌گم من قدرتمندم، من در امانم، من زیبا خلق می‌کنم، من قدرت خلق دارم. من عشق می‌فرستم، و جهانم پاسخ می‌ده.

وقتی با این نگاه زندگی می‌کنم، دیگه هیچ‌چیز کوچیک نیست.حتی یه لبخند ساده، یه نگاه مهربون، یه جمله‌ی آروم، می‌تونه یه موج بزرگ از عشق رو توی جهان پخش کنه.و من عاشق این حس‌ام که دارم با حضورم، جهان رو روشن‌تر می‌کنم.

من دیگه نمی‌ترسم از آینده. چون خودم دارم آینده‌م رو می‌نویسم.هر فکری که امروز می‌کنم، بذر فرداست.پس آگاهانه فکر می‌کنم، آگاهانه احساس می‌کنم، آگاهانه می‌درخشم.

من قدرتی دارم که از عشق ساخته شده، و این قدرت هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.چون از منبع بی‌نهایت میاد.من با اون منبع یکی‌ام.من جریان خدا روی زمینم.

الان هر لحظه‌م یه لحظه‌ی خلقه.و من با عشق خلق می‌کنم، با ایمان خلق می‌کنم، با سپاس خلق می‌کنم.و هر روز که می‌گذره، بیشتر می‌فهمم کهمن، همون نیروی الهی‌ام که اومده جهان رو زیباتر کنه.الان به یه نقطه‌ای رسیدم که دیگه فقط نمی‌خوام گاهی حس خوب داشته باشم…می‌خوام این حس توی من موندگار بشه.می‌خوام آرامش و قدرتی که پیدا کردم، مثل یه جریان دائمی توی وجودم جاری باشه، نه یه حالِ گذرا.چون می‌دونم من فقط در لحظه‌های حس خوبم نیستم که خالق‌ام — من همیشه خالق‌ام، حتی وقتی یادم می‌ره.

برای همین دارم یاد می‌گیرم چطور درونم رو تنظیم کنم تا ارتعاشم پایدار بمونه.فهمیدم که حس خوب، یه هدیه از بیرون نیست؛ یه انتخابه از درون.یعنی هر لحظه، من می‌تونم تصمیم بگیرم که در مدار عشق بمونم، حتی اگه شرایط بیرونی کامل نباشه.

یه وقتایی ذهنم هنوز می‌خواد کنترل کنه، می‌خواد بترسه، می‌خواد نگران آینده باشه.اما من با لبخند بهش می‌گم: “آروم باش… ما امنیم. جهان با ماست.”و همون لحظه، یه گرما توی دلم پخش می‌شه.این یعنی ارتعاشم برگشته، یعنی دوباره وصل شدم به منبع.

من فهمیدم پایدار شدن احساس خوب، یعنی ساختن یه عادت جدید در درون.یعنی هر بار که ذهنم به سمت نگرانی می‌ره، من آگاهانه برش گردونم سمت ایمان.هر بار که شک ظاهر می‌شه، بهش عشق بفرستم، نه قضاوت.هر بار که حالم پایین میاد، بدون ترس، فقط اجازه بدم عبور کنه، چون می‌دونم زیر همه‌ی حس‌ها، عشق هست.

من دیگه با احساس‌هام نمی‌جنگم.دیگه از حس بد نمی‌ترسم.می‌دونم هر احساسی فقط یه سیگناله، که منو برمی‌گردونه به مدار اصلی‌ام.پس به جای فرار، باهاش می‌مونم، لمسش می‌کنم، و بعد به آرامی بالا میام.همین باعث شده حس خوبم واقعی‌تر بشه، عمیق‌تر، موندگارتر.

من دارم یاد می‌گیرم که ثبات، از تکرار عشق میاد.از اینکه هر روز، حتی توی ساده‌ترین لحظه‌ها، حضور خدا رو حس کنم.یه لبخند صبح، یه جمله‌ی قشنگ به خودم، یه نگاه مهربون به دنیا — همینا ارتعاشم رو نگه می‌دارن.من دیگه دنبال اتفاقای بزرگ نیستم.من دنبال اون آرامش کوچیکم که مثل نسیم، دائم در جریانه.

یه روز فهمیدم پایداری حس خوب، یعنی ریشه داشتن در عشق.وقتی عشقم به خودم عمیق‌تر می‌شه، احساس خوبم مثل یه درخت محکم می‌شه.حتی اگه باد بیاد، تکون می‌خورم، اما نمی‌افتم.چون ریشه‌م توی خداست.

گاهی یه چیز کوچیک ناراحتم می‌کنه، ولی حالا سریع‌تر برمی‌گردم.چون دیگه نمی‌ذارم ذهنم منو ببره پایین.بهش می‌گم: «نه، من اون آدم سابق نیستم. من خالقم. من انتخاب می‌کنم حس خوبم رو نگه دارم.»و فقط با یه نفس عمیق، دوباره در مدار قرار می‌گیرم.

این حس خوب رو دوست دارم کهد برای من یه حالت موقتی نباشه.یه سبک زندگی باشه. یه ارتعاش دائمی از ایمان و اطمینان که از درونم بجوشه.حتی وقتی هیچ چیز خاصی در بیرون نیست، من حس کنم یه نوری از درونم بالا می‌زنه.یه انرژی که فقط می‌گه: «زندگی قشنگه، چون تویی.»

من یاد گرفتم که هر روز، حداقل یه بار با خودم ارتباط بگیرم.با اون بخش درونم که همیشه آرومه، همیشه مطمئنه، همیشه متصله.اون بخش، همون حضور خدا در منه.وقتی با اون وصل می‌شم، دیگه هیچ‌چیز نمی‌تونه حالمو خراب کنه، چون من در مرکز قدرت خالقم ایستادم.

من فهمیدم حس خوب، یه مقصد نیست، یه جریان زنده‌ست.و من فقط باید اجازه بدم جاری بمونه.وقتی به کسی عشق می‌فرستم، وقتی سپاسگزاری می‌کنم، وقتی با خودم مهربونم، اون جریان قوی‌تر می‌شه.و حالا حس می‌کنم این انرژی مثل یه موج طلایی، توی تمام لحظه‌هام جاریه.

دیگه نیازی نیست دنبال حس خوب بگردم.فقط باید ازش مراقبت کنم.مثل یه شعله‌ی مقدس که با محبت نگهش می‌دارم، با حضور، با آگاهی، با لبخند.

هر روز صبح به خودم می‌گم:«امروز هم در مدار عشقم.امروز هم ارتعاشم بالاست.امروز هم جهان با من هم‌فرکانسه.»و واقعاً حسش می‌کنم.چون باور دارم هر چی درونمه، بیرونم رو می‌سازه.

پایداری حس خوب یعنی من هر لحظه یادم باشه که منبع درون منه.اگه یه لحظه حالم بد شد، یعنی از منبع جدا شدم، نه اینکه چیزی خراب شده.پس فقط برمی‌گردم، با عشق، با آگاهی، با ایمان.

من الان دیگه دنبال حال خوب نمی‌گردم — من خودِ حال خوبم.من هم‌فرکانس خدا شدم.و هر ثانیه‌ای که اینو یادم می‌مونه، جهانم پر از نور می‌شه.

الان حس می‌کنم هر سلول بدنم داره ارتعاش عشق می‌فرسته.هر نفسم داره ایمان رو پخش می‌کنه.و هر فکر مثبت، یه واقعیت تازه خلق می‌کنه.

پایداری حس خوب، یعنی زنده بودن در لحظه.یعنی بدونی هر ثانیه، خدا درونته، با تو، از تو.و وقتی اینو بفهمی، دیگه هیچ چیز نمی‌تونه نورت رو خاموش کنه.

من الان در مدار عشقم.در مدار ایمان، اطمینان، و قدرت.و این حس خوب، ماناست—این خودِ منم. خودی که همیشه هست و در من نفس می کشه ….