مسیر لاغر شدن، جاده‌ای به سوی آزادی (گام ۱۲)

به نام خداوند آسمان آبی

من اگر یک روز یا چند روز فایل گوش ندم سعی میکنم مطالبی که نوشتم را یادآوری کنم و بخوانم یا چیز هایی که یادم است را به دیگران یاد بدم مثل امروز صبح درحال خرید کردن بودم به همراه مادرم و دیروز دوتا امتحان خراب کردم سعی داشتم بعد خرید برای تعویض روحیه ام خوراکی خوشمزه ای امتحان کنم که یاد یکی از مطالبی افتادم که از اینجا یاد گرفتم “نباید برای تعویض روحیه خودم برای خوشحال شدن خودم به خوراکی پناه ببرم و سعی کنم با غذا خوردن خوشحال بشم چیز های دیگری هستند به غیر از غذا که میتوانند مرا خوشحال کنند” و این جمله را به مادرمم گفتم و بجای خرید خوراکی های آماده روی مغازه ها و مردم رهگذر کنارم تمرکز کردم و حتی ضعفی هم که داشتم فراموش کردم . از علائمی که وقتی متوجه آنها میشم به خودم افتخار میکنم این است اگر تبلیغ لاغری در دوماه را ببینم میخندم و مسخره میکنم یا تبلیغ دمنوش لاغری ببینم یا افراد چاق را در فضای مجازی ببینم ناخودآگاه رد میکنم یا اگر افراد متناسب ببینم مثل قبل نمیگم ای کاش منم میتونستم بلکه با حالت خوشحالی میگم مطمئنم میرسم. مدت هاست از دیدن سرو غذا ها یا پخت و پز غذا ها و رستوران و هر چیز مرتبط به غذا در گوشی دوری میکنم. در خوردن افراط نمیکنم و بگم همه چی میتونم بخورم و چاق نمیشم چون میدونم باید به اندازه ای بخورم که سیر بشم نه در حد انفجار!  یکی دیگر از کارهایی که درحال عمل هستم هنگام چای نوشیدن وقتی دست میبرم به قند ، خرما ، کیک و … از خودم میپرسم آیا در حال حاضر احساس ضعف دارم؟ آیا بدن من نیازمند این است؟ وقتی متوجه میشم نیاز ندارم از آنها دوری میکنم از فنجان چای تلخ لذت میبرم .

من از وقتی مطالب میشنوم بیشتر روی غذا خوردن خودم و دیگران تمرکز میکنم پدرم کمی اضافه وزن دارد به همراه غذا که پلو است نان هم می خورد ، مادرم متناسب است از ابتدا برای خودش به اندازه ای که میل دارد غذا می ریزد خواهرم متناسب است اما دو بشقاب پر غذا می خورد و حتی می گوید هنوز میخواهم اما روی غذا خوردن خودم تمرکز کردم من قبلا به غذا حمله میکردم با عجله غذا میخوردم اما اکنون با این جمله غذا میخورم که من با نیمه بشقاب هم سیر میشوم و ممکن نیست بتوانم یک تکه ته دیگ بزرگ بخورم یا با غذایم نان بخورم یا یک بشقاب دیگر هم بخورم و بعد از گذشت غذا خوردن با نصف بشقاب کاملا احساس سیری میکنم . 

من با فست فود مشکلی ندارم چون میدانم همانند غذا های دیگر است اگر من به اندازه ظرفیتم بخورم سیر میشوم لازم نیست به مرز خفگی برسم .

کمی عجیب است برای خودم اما در این مدت به هیچ وجه به مدت زمان فکر نمیکنم تمام تلاشم را میکنم نکات را یاد بگیرم و در زندگی خودم عمل کنم مگه مهمه من کی به ۶۰ میرسم؟ درسته نباید مدت بسیار زیادی مثل ۱۰ سال طول بکشد تا برسم اما لازم هم نیست در دوماه با فشار به خودم برسم آهسته و پیوسته ، من با علاقه و اشتیاق کامل فایل ها را گوش میدم و یاد میگیرم و سعی میکنم برای خودم یادآوری کنم و عمل کنم . من انگیزه کافی دارم برای اینکه تا آخرین روز عمرم فایل ها را بشنوم و تکرار کنم و بنویسم من با این کار حالم خوب میشه مگه مهمه تا کی قراره طول بکشه این کار؟

هستی دوستم ، بهترین هیکل را در اکیپ ما دارد اما غذای ناهار او به جرات میتوانم بگم ۴برابر من غذا میخورد من با یک ساندویچ سیر میشوم اما او دوتا ساندویچ هنوز سیرش نمیکند و بعد از ناهار یک لیوان بزرگ کاپوچینو مینوشد و ورزش نمیکند و رژیم هم نمیگیرد اما هنوز متناسب است ، یکبار به شوخی گفتم فکر نمیکنی یه روز با این وضع خوردن برسی ۱۰۰ کیلوگرم ؟ بلند بلند به حرفم خندید گفت : (( دیوونه شدی؟ معلومه که نه ! من و چاقی چه حرفا.))

من دو تولد دارم یک روز چشم گشودن به این جهان هستی برای اولین بار اما تاریخ تولد دوم روزی که تصمیم گرفتم تغییر کنم روز چشم گشودن آگاهانه من به این جهان هستی برای دیدی درست برای لذت از زندگی در این جهان هستی ، من آگاهانه تغییر میکنم چون میدانم نیازمند تغییر هستم و تشخیص دادم رفتار های درحال حاضرم اشتباه هستند.

در گذشته من فقط با افکار و رفتار و عادات اشتباه چاق و چاق تر میشدم ، وقتی من از مواد غذایی به این خوشمزگی میترسیدم که نکند مرا چاق کند مرا چاق تر می کرد یا سعی میکردم از تنقلات و فست فود دوری کنم تا اضافه وزن پیدا نکنم همگی بهانه هایی بودن برای چاق تر شدن من اما متاسفانه از این موضوع غافل بودم .

اصلا به ظرفیت خودم توجه نمیکردم مهم نبود سیر شدم یا خیر فقط تلاش میکردم بیشتر غذا بخورم و طعم های جدیدی را بچشم یا بعد از غذا با احساس فشار در شکم هرطور بود باید شیرینی یا کیک میخوردم و با عذاب وجدان و احساس گناه بعدش فقط چاق تر میشدم

رژیم می گرفتم و سعی میکردم لاغر بشم از همه غذا ها دوری میکردم اما اگر چیزی بیشتر از برنامه غذایی میخوردم عذاب وجدان میگرفتم و مگفتم نکنه چاق بشم همان لحظه افکار چاقی در ذهن من تکرار و مرور میشد و چاقی تثبیت میشد پس قطعا در مسیر چاقی بودم ، وقتی میرم باشگاه اکثرا میگن اگر برای پاها از وزنه سنگین کار کنی حجم میگیرد و چاق تر میشی اما من مجبور میشدم سبک کار کنم و با خودم میگفتم نکنه همین تمرینات هم باعث چاقی پاهای من شود آنجا هم بار دیگری قدمی محکم در مسیر چاقی برمیداشتم یا میگن با ایروبیک خیلی زود میتونی لاغر بشی اما آدم هایی را میشناسم چندین سال متوالی است این ورزش را انجام میدهند بدون اندکی تغییر ، یا میکن برای اینکه پاهات لاغر بشه پیاده روی کن و دوچرخه سواری برو وقتی این حرف ها را میشنوم چاقی بیشتر مرور می شود .

تولد آگاهانه یعنی بگی من از این ورژن خودم راضی نیستم من این یاس رو دوست ندارم این یاس از غذا خوردن نفرت داره اما وقتی شروع به غذا خوردن کنه نمیتونه جلوی خودش رو بگیرد این یاس بعد از هر غذا ناراحت میشه و احساس عذاب وجدان و گناه میکنه این یاس که بخاطر رژیم فقط کابوس میبینه من یاس آزاد رو میخوام ، یاسی که کنار دوستاش با خیال راحت غذا و نوشیدنی بخوره ، عاشق غذا خوردن باشه اما به اندازه ظرفیتش ، برای خودش احترام قائل باشه و همه خوراکی پشت سر هم نخوره ، من یاسی رو میخوام که با خیال راحت بخوابه و هرشب خواب های خوب میبینه ، یاسی که بجای تمرکز روی چربی پاها و شکمش هنگام نشستن روی درس هاش تمرکز میکنه و از درس خوندن لذت میبره ، با خانواده به پیک نیک بره و هر غذایی آنها خوردند با خیال راحت بخورد . بعد از تولد آگاهانه باید مسیر درست برای لاغری را پیدا کنم و با صبر و حوصله پیش برم انتظارات غیرواقعی نداشته باشم یا نقطه پایان را شروع خودم ندانم هروز اگر نتوانستم به فایل ها گوش بدم خودم را سرزنش نکنم بلکه سعی کنم مطالبی که یاد گرفتم را به یاد بیاورم . هروز که مطلبی از اینجا یاد گرفتم سعی کنم در زندگی خودم عملی کنم باید مشتاقانه و با انگیزه پیش برم و ا زالان بدونم این راه پایانی نداره که بخوام برای مقصد تلاش کنم تا از مقصد لذت ببرم ، کل لذت در مسیر است.

خداوند را شاکرم مرا به اینجا هدایت کرد و مثل همیشه در بدترین و سخت ترین لحظات دست ما را میگیرد و هدایتمان میکند به بهترین راه ها ، خدایا متشکرم این مسیر به من نشان دادی مطمئنم این بار لاغر میشوم.