تحقق آرزوی لاغری؛ خودت رو از نو بساز (گام ۱۱)

تمرینات

سوال ۱: نگرش من درباره «آرزو کردن» و «رسیدن به آرزوها»

برای من آرزو کردن یعنی با خودم صادق بودن. یعنی اینکه بشینم و بگم: «من واقعاً چی می‌خوام؟ چه حسی می‌خوام تجربه کنم؟ چه تصویری از خودم خوشحالم می‌کنه؟» نه اینکه بخوام خودمو قانع کنم یا حرف دیگران رو تکرار کنم. وقتی آرزو می‌کنم، در واقع دارم با عمق وجودم حرف می‌زنم و به بخش‌هایی از خودم که مدت‌ها نادیده گرفته شدن، اجازه بیان می‌دم.

مثلاً توی مسیر لاغری، همیشه فکر می‌کردم آرزو کردن برای وزن کمتر یعنی فقط عدد روی ترازو. اما کم‌کم فهمیدم آرزو کردن واقعاً درباره احساسه؛ درباره سبک شدن، راحت بودن توی بدنم، احساس قدرت و آزادی در تصمیم‌ها و انتخاب‌ها. وقتی این رو درک کردم، دیگه حس عجله یا فشار نداشتم. دیگه نمی‌خواستم یک شبه لاغر شم، چون فهمیدم آرزو باید با زمان و جریان طبیعی من هماهنگ باشه.

برای من رسیدن به آرزوها یعنی سفر درونی. یعنی وقتی آرزویی تو ذهنم شکل می‌گیره، اولین قدمش اینه که اون رو باور کنم، بهش حس خوب بدم و تصویرش رو نگه دارم، نه اینکه صرفاً منتظر نتیجه بیرونی باشم. هر قدمی که با آرامش، با عشق به خودم و بدون فشار برداشته می‌شه، خودش بخشی از رسیدن به آرزوست. حتی وقتی جسمم هنوز تغییر نکرده، ذهن و قلبم دارند خودشون رو هماهنگ می‌کنن و این حس سبکی و آزادی واقعی رو بهم می‌ده.

یه مثال واقعی که همیشه تو ذهنم هست، وقتی یه روز تصمیم گرفتم بدون اینکه بدنم کامل مطابق تصورم باشه، خودمو دوست داشته باشم و باهاش مهربون باشم. همون حس پذیرش و آرامش باعث شد رفتارهای من هم تغییر کنه.

 بیشتر مراقب خودم شدم، انتخاب‌های طبیعی و هماهنگ انجام دادم و کم کم جسمم هم به تدریج با همین جریان هماهنگ شد. یعنی رسیدن به آرزوها فقط نتیجه زور و اجبار نیست، بلکه نتیجه هماهنگی درونی ذهن، احساس و بدن است.

برای من آرزو کردن و رسیدن به آرزوها یه بازی ملایم ولی قدرتمنده. وقتی با فشار چیزی رو بخواهیم، ذهن مقاومت می‌کنه و آرزو به واقعیت تبدیل نمی‌شه. اما وقتی آرزو با آرامش، با تصویرسازی ذهنی و با احساس خوب همراه باشه، خودش به سمت تحقق حرکت می‌کنه. هر بار که با خودم حرف می‌زنم، به خودم یادآوری می‌کنم که لایقش هستم، که می‌تونم قدم‌های کوچک و واقعی بردارم، حس اعتماد و قدرت عمیق میاد و انگیزه طبیعی ایجاد می‌کنه.

پس نگرش من اینه: آرزو کردن، صداقت با خودمه و رسیدن به آرزوها، هماهنگی درونی ذهن، قلب و بدنمه. وقتی این مسیر رو با عشق و آرامش طی می‌کنم، حتی کوچک‌ترین قدم‌ها خودشون بخشی از تحقق آرزوه و حس موفقیت و سبکی واقعی رو بهم هدیه می‌کنن. آرزو کردن نه اجباریه و نه دست نیافتنی؛ بلکه یه جریان ملایم و باورنکردنیه که وقتی ذهنم آماده باشه، بدن و احساساتم هم باهاش همراه می‌شن و نتیجه طبیعی و واقعی ایجاد می‌کنه.

سوال ۲: از آرزوهایی بگو که بهشون نرسیدی و دلیلش چی بوده؟

من همیشه آرزوهای زیادی داشتم، اما خیلی از اون‌ها هیچ وقت تحقق پیدا نکردن. اول فکر می‌کردم مشکل از جهان یا شرایط بیرونه، اما کم‌کم فهمیدم مشکل اصلی درون خودمه. بیشتر آرزوهایی که بهشون نرسیدم، مربوط می‌شدن به عجله، فشار و توقع از خودم بدون هماهنگی با احساسات و ذهنم.

مثلاً یادمه یه زمانی آرزو داشتم وزنم خیلی سریع کم بشه. می‌گفتم: «اگه همین الان تغییر کنم، همه چیز درست می‌شه.» اما وقتی سعی می‌کردم با رژیم سخت و اجبار ذهنمو وادار کنم، یه حس مقاومت عجیب توی وجودم شکل می‌گرفت. انگار بدنم می‌گفت: «صبر کن، هنوز آماده نیستم.» اون زمان نمی‌فهمیدم که آرزو فقط گفتن و خواستن نیست، باید با جریان درونی هماهنگ باشه.

یه آرزوی دیگه‌ام این بود که همیشه بدون ترس و تردید اعتماد به نفس داشته باشم. بارها تلاش کردم خودمو مجبور کنم، خودمو قانع کنم و فکر کنم دارم پیشرفت می‌کنم. اما وقتی فشار می‌آوردم، احساس گناه، شک و کمبود بیشتر می‌شد. درواقع، همون رفتارها و نگرش‌ها مانع از رسیدن من به آرزوهام می‌شدن. فهمیدم که دلیل نرسیدن به آرزوها، نه شرایط بیرونی، بلکه عدم هماهنگی ذهن، احساس و رفتارهای واقعی بوده.

یه چیز دیگه هم هست: آرزوهایی که بهشون نرسیدم اغلب عجولانه بودن. می‌خواستم یه شبه تغییر کنم یا یه نتیجه سریع ببینم، بدون اینکه قدم‌های کوچک و هماهنگ بردارم. یادم میاد که بارها برنامه‌های بلندپروازانه ریختم، ولی خیلی زود ناامید شدم یا متوقف شدم. این باعث شد بفهمم آرزو باید با صبر، ملایمت و احترام به روند طبیعی بدن و ذهن همراه باشه.

و گاهی هم آرزوهایی داشتم که واقعاً برای خودم نبودن، بلکه برای دیگران بودن یا بر اساس قضاوت‌ها شکل گرفته بودن. مثلاً می‌خواستم چیزی داشته باشم که دیگران خوشحال بشن یا تاییدم کنن، نه اینکه واقعا خودم بخوام. طبیعتاً هیچ وقت اون آرزوها تحقق پیدا نکردن، چون من از درون باهاشون هماهنگ نبودم. این بهم یاد داد که برای هر آرزویی، اول باید از عمق وجودم بیاد، نه از ترس، فشار یا کمبود.

به این ترتیب، فهمیدم همه آرزوهایی که نرسیدم، یه پیام داشتن: باید صبور باشم، باید هماهنگ با جریان خودم قدم بردارم، باید با عشق و احترام به خودم مسیر رو طی کنم و نه با اجبار یا فشار. آرزوهای ناکام، در واقع معلم‌های من بودن، به من نشون دادن کجا مقاومت و فشار، مسیر رو می‌بنده و کجا آرامش و هماهنگی، نتیجه واقعی میاره.

من همیشه آرزوهای زیادی داشتم، اما خیلی از اون‌ها هیچ وقت تحقق پیدا نکردن. اول فکر می‌کردم مشکل از جهان یا شرایط بیرونه، اما کم‌کم فهمیدم مشکل اصلی درون خودمه. بیشتر آرزوهایی که بهشون نرسیدم، مربوط می‌شدن به عجله، فشار و توقع از خودم بدون هماهنگی با احساسات و ذهنم.

مثلاً یادمه یه زمانی آرزو داشتم وزنم خیلی سریع کم بشه. می‌گفتم: «اگه همین الان تغییر کنم، همه چیز درست می‌شه.» اما وقتی سعی می‌کردم با رژیم سخت و اجبار ذهنمو وادار کنم، یه حس مقاومت عجیب توی وجودم شکل می‌گرفت. انگار بدنم می‌گفت: «صبر کن، هنوز آماده نیستم.» اون زمان نمی‌فهمیدم که آرزو فقط گفتن و خواستن نیست، باید با جریان درونی هماهنگ باشه.

یه آرزوی دیگه‌ام این بود که همیشه بدون ترس و تردید اعتماد به نفس داشته باشم. بارها تلاش کردم خودمو مجبور کنم، خودمو قانع کنم و فکر کنم دارم پیشرفت می‌کنم. اما وقتی فشار می‌آوردم، احساس گناه، شک و کمبود بیشتر می‌شد. درواقع، همون رفتارها و نگرش‌ها مانع از رسیدن من به آرزوهام می‌شدن. فهمیدم که دلیل نرسیدن به آرزوها، نه شرایط بیرونی، بلکه عدم هماهنگی ذهن، احساس و رفتارهای واقعی بوده.

یه چیز دیگه هم هست: آرزوهایی که بهشون نرسیدم اغلب عجولانه بودن. می‌خواستم یه شبه تغییر کنم یا یه نتیجه سریع ببینم، بدون اینکه قدم‌های کوچک و هماهنگ بردارم. یادم میاد که بارها برنامه‌های بلندپروازانه ریختم، ولی خیلی زود ناامید شدم یا متوقف شدم. این باعث شد بفهمم آرزو باید با صبر، ملایمت و احترام به روند طبیعی بدن و ذهن همراه باشه.

و گاهی هم آرزوهایی داشتم که واقعاً برای خودم نبودن، بلکه برای دیگران بودن یا بر اساس قضاوت‌ها شکل گرفته بودن. مثلاً می‌خواستم چیزی داشته باشم که دیگران خوشحال بشن یا تاییدم کنن، نه اینکه واقعا خودم بخوام. طبیعتاً هیچ وقت اون آرزوها تحقق پیدا نکردن، چون من از درون باهاشون هماهنگ نبودم. این بهم یاد داد که برای هر آرزویی، اول باید از عمق وجودم بیاد، نه از ترس، فشار یا کمبود.

به این ترتیب، فهمیدم همه آرزوهایی که نرسیدم، یه پیام داشتن: باید صبور باشم، باید هماهنگ با جریان خودم قدم بردارم، باید با عشق و احترام به خودم مسیر رو طی کنم و نه با اجبار یا فشار. آرزوهای ناکام، در واقع معلم‌های من بودن، به من نشون دادن کجا مقاومت و فشار، مسیر رو می‌بنده و کجا آرامش و هماهنگی، نتیجه واقعی میاره.

سوال ۳: حالا از آرزوهایی بگو که بهشون رسیدی و چه احساسی داشتی؟

وقتی به آرزوهایی فکر می‌کنم که بهشون رسیدم، یه حس شیرین و سبک توی وجودم زنده می‌شه. برخلاف آرزوهایی که نرسیدن و باعث ناامیدی شدن، این‌ها انگار بهم نشون دادن که مسیر درست وجود داره و وقتی با خودم هماهنگ باشم، همه چیز طبیعی و آرام پیش می‌ره.

یکی از آرزوهایی که بهش رسیدم، اعتماد به نفس بیشتر بود. یادم میاد روزهایی که جلوی جمع حرف می‌زدم، یه حس ترس و تردید همیشه باهام بود. اما وقتی تصمیم گرفتم به خودم گوش کنم و به آرامی تمرین کنم، با قدم‌های کوچک اعتماد به نفس رو ساختم. اون لحظه که می‌دیدم می‌تونم حرفم رو راحت و بدون استرس بزنم، یه حس آزادی و سبکی عمیق بهم دست داد. انگار یه بار سنگین از روی شونه‌هام برداشته شد و من سبک و راحت شدم.

یه آرزوی دیگه‌ام این بود که احساس بهتری نسبت به بدنم داشته باشم، بدون اینکه تمرکزم فقط روی وزن باشه. وقتی شروع کردم با ذهنم گفتگو کنم، تصویرسازی کنم و به بدنم احترام بذارم، حس کردم که بدنم هم همراه می‌شه. هر بار که یه حرکت ساده یا انتخاب  دلخواه انجام می‌دادم، بدنم لبخند می‌زد، سلول‌هام آرام می‌شدن و یه حس هماهنگی در کل وجودم ایجاد می‌شد. این حس باعث شد بفهمم رسیدن به آرزو، فقط به نتیجه جسمی نیست، بلکه هماهنگی ذهن، احساس و جسم خودش نتیجه رو شکل می‌ده.

همچنین رسیدن به آرزوهایی مثل آرامش درونی و کمتر شدن استرس، بهم یاد داد که مسیر هر آرزو یه تجربه ارزشمنده. وقتی احساس می‌کنم درونیتم آرام و متمرکز شده، حتی رفتارها و انتخاب‌های کوچیکم هم تغییر می‌کنه. اون حس، انگار یه جرقه کوچیکه که کل زندگی منو روشن می‌کنه و بهم انرژی می‌ده ادامه بدم.

یکی از مهم‌ترین حس‌هایی که بعد از رسیدن به آرزوها تجربه کردم، قدرت و خودباوری بود. فهمیدم وقتی قدم‌ها کوچک ولی پیوسته و با هماهنگی برداشته می‌شن، مسیر خودش شکل می‌گیره و نتیجه هم طبیعی و پایدار می‌شه. یعنی رسیدن به آرزوها، نه یه شانس یا معجزه، بلکه حاصل تلاش آرام، توجه به ذهن و احساس و باور به خودمه.

و مهم‌تر از همه، اینه که رسیدن به آرزوها بهم یاد داد قدرت لذت بردن از مسیر رو یاد بگیرم. قبل از اینکه به هدف برسم، می‌تونم حس خوب، شادی، آرامش و سبک شدن رو تجربه کنم. این خودش یه موفقیت بزرگه، حتی قبل از اینکه جسمم کاملاً تغییر کنه.

پس وقتی به آرزوهایی که بهشون رسیدم نگاه می‌کنم، حس می‌کنم سبکی، آزادی، اعتماد به خود و هماهنگی با وجودم حاصل شد. و این حس، انگیزه‌ی منو برای ادامه مسیر بیشتر می‌کنه، چون می‌دونم وقتی با درونم هماهنگ باشم، هر آرزویی که واقعا از قلبم بیاد، می‌تونه تحقق پیدا کنه.

سوال ۴ـ اگه چاق شدن رو یه آرزو تصور کنی، چه رفتارها یا عادت‌هایی باعث تحقق اون آرزو شدن؟

اگه بخوام تصور کنم که چاق شدن یه آرزوئه، خیلی راحت می‌تونم ببینم چه رفتارها و عاداتی باعثش شدن. اول از همه، بی‌توجهی به خودم و بدنم. وقتی به بدنم گوش نمی‌دم و بدون فکر غذا می‌خورم، انگار دارم بهش پیام می‌دم که «تو ارزش توجه منو نداری.» این رفتارها خودشون راه رسیدن به چاقی رو باز می‌کنن.

یه چیز دیگه هم هست: مقاومت ذهنی و فشار آوردن به خودم. وقتی به خودم می‌گم باید وزن کم کنم یا نباید چیزی بخورم، ذهنم واکنش نشون می‌ده و می‌گه: «خب پس چرا من الان نکنم؟» این مخالفت، ناخودآگاه باعث می‌شه رفتارهای متضاد شکل بگیره و من دقیقا خلاف چیزی که می‌خوام، انجام بدم.

ترس، اضطراب و نگرانی هم نقش بزرگی دارن. وقتی دائم نگرانم که چاق شم یا نتیجه نگیرم، ذهنم پر از تنش و استرس می‌شه و این تنش خودش رو توی بدن و انتخاب‌ها نشون می‌ده. عادت به افسردگی و بی انگیزگی که موجب کم‌تحرکی میشن، بی‌توجهی به حس سیری و ادامه دادن به رفتارهایی که حس خوبی بهم نمی‌دن هم همون مسیر رو تکمیل می‌کنن.

در واقع، چاق شدن نتیجه طبیعی رفتارها، احساسات و افکار ناسازگار با بدن و ذهنه. وقتی این‌ها با هم باشن، حتی بدون اینکه قصد داشته باشم، مسیرش شکل می‌گیره. این بهم نشون می‌ده که هر آرزو، چه برای سبک شدن و چه چاق شدن، ابتدا با افکار، احساسات و رفتارهای روزانه‌ی ما ایجاد می‌شه، بعد جسم و محیط بیرونی خودشون رو هماهنگ می‌کنن.

سوال ۵: درباره آرزوی لاغری خودت بنویس. تا حالا چه کارهایی برای رسیدن بهش کردی؟

آرزوی لاغری برای من، دیگه فقط یه عدد روی ترازو نیست. یه زمانی بود که فکر می‌کردم اگه فقط وزنم کم بشه، همه‌چیز درست می‌شه؛ اما حالا می‌فهمم لاغری یعنی آرامش در بدنم، سبک بودن در ذهنم و رضایت از خودم.برای من این آرزو یه سفر درونی بوده، نه یه هدف بیرونی.

اوایل راه، خیلی تلاش کردم با رژیم و محدودیت بهش برسم. خودمو از غذاهایی که دوست داشتم محروم می‌کردم، با احساس گناه غذا می‌خوردم و هر بار که نتیجه نمی‌گرفتم، ناامید می‌شدم. اون موقع نمی‌دونستم لاغری از درون شروع می‌شه، نه از حذف کردن و زور زدن. هر بار که بدنم مقاومت می‌کرد، من بیشتر گیج می‌شدم، چون هنوز نمی‌فهمیدم که ذهنم با این مسیر همراه نیست.

تا اینکه یه روز با خودم صادق شدم. از خودم پرسیدم: «واقعا چرا می‌خوام لاغر شم؟ برای آرامش؟ برای آزادی؟ یا برای اینکه دیگران تأییدم کنن؟»اون لحظه نقطه‌ی تغییرم بود. چون فهمیدم لاغری من، یعنی بازگشت به خودم. یعنی انتخاب آرامش، عشق و ارتباط دوباره با بدنم.

از اون روز تصمیم گرفتم به جای جنگیدن با بدنم، باهاش دوست بشم. شروع کردم باهاش حرف زدن، تشکر کردن ازش، و گوش دادن به نیازهاش. هر بار که از چیزی لذت می‌برم یا احساس خوبی دارم، حس می‌کنم یه قدم به لاغری واقعی نزدیک‌تر شدم. چون دیگه هدفم فقط تغییر ظاهر نیست، هدفم هماهنگی درون و بیرونه.

یکی از کارهایی که خیلی کمکم کرده، نوشتن احساساتم بوده. هر روز چند خط درباره حالم و افکارم می‌نویسم. گاهی تصویرسازی می‌کنم و خودمو در وزن و حالت دلخواهم می‌بینم. حس می‌کنم بدنم با اون تصویر یکی می‌شه. ذهنم باور می‌کنه که من در مسیر درست‌ام، و همون باور باعث می‌شه رفتارها و انتخاب‌هام خودشون به‌صورت طبیعی تغییر کنن.

الان دیگه به جای تلاش افراطی، به باور و احساس خوب تکیه می‌کنم. وقتی ذهنم آرومه، بدنم هم همکاری می‌کنه. حتی اگر تغییری در ظاهر هنوز کامل نباشه، درونم سبکه، و این حس سبکی برای من همون معنای واقعی لاغریه.

پس تا الان هر کاری که برای رسیدن به این آرزو کردم، بیشتر از جنس درک، آشتی، و هماهنگی درونی بوده. یاد گرفتم لاغری یعنی بازگشت به اصل خودم، نه فرار از چیزی. و الان حس می‌کنم در مسیر درستم، چون ذهنم، احساسم و جسمم دارن کم‌کم با هم یکی می‌شن.

سؤال ۶: برداشت و درک من از تحقق آرزوی لاغری با روش لاغری با ذهن چیه؟ واقعاً بهش باور دارم؟ چرا؟

آره، واقعاً بهش باور دارم. چون توی این مسیر با چشم خودم دیدم که بدن فقط دنبال ذهن می‌ره. هر تغییری که توی ذهنم ایجاد می‌کنم، کم‌کم توی احساساتم، رفتارم و حتی فرم بدنم هم دیده می‌شه. قبلاً فکر می‌کردم لاغری یعنی تغییر در غذا، ورزش یا سبک زندگی؛ ولی الان می‌دونم ریشه‌ی همه‌چی توی ذهنه.

وقتی ذهنم پر از ترس و عجله بود، بدنم هم همیشه توی حالت دفاعی بود. انگار مدام در برابر من مقاومت می‌کرد. هر کاری می‌کردم، باز یه جایی همه چی به هم می‌ریخت. اما از وقتی شروع کردم ذهنم رو آروم کنم، بهش یاد بدم که امنه، که قرار نیست با گرسنگی یا اجبار به چیزی برسه، یه اتفاق عجیب افتاد: بدنم شروع کرد گوش دادن.

برای من لاغری با ذهن یعنی اینکه اول ذهنم رو از باورهای اشتباه پاک کنم. اون باورهایی که سال‌ها تکرار شده بودن مثل «سخته»، «من نمی‌تونم»، «بدنم کند شده»، یا «هر چی می‌خورم چاق می‌شم». اینا مثل دیوارهایی بودن بین من و آرزوم. وقتی کم‌کم شروع کردم به تغییرشون، و گفتم: «آسونه» «من می تونم»، «بدنم خیلی راحت با لاغر شدنم همراه و هماهنگه» ، «هر چی می خورم هضم و تجزیه می شه». « مواد زائد به راحتی دفع می شن» «چربیهام خیلی راحت آب می شن» و … همه چی راحتتر شد. ذهنم آرومتر شد. از لج و لجبازی بیرون اومده. 

یه چیزی که توی این مسیر خیلی برام روشن شده، اینه که بدنم دشمنم نیست. فقط داره با ذهنم هماهنگ عمل می‌کنه. اگه ذهنم در ترس و استرس باشه، بدنم هم توی حالت نگهداری می‌مونه. ولی وقتی ذهنم بهش پیام آرامش، اعتماد و عشق می‌فرسته، بدنم خودش رها می‌شه و به سمت تعادل طبیعی می‌ره.

من الان باور دارم که هیچ تغییر پایداری بدون تغییر ذهن ممکن نیست. حتی اگه کسی با رژیم یا ورزش وزن کم کنه، تا وقتی ذهنش هنوز در حالت ترس و کنترل باشه، نتیجه برنمی‌گرده. اما وقتی ذهن یاد بگیره که احساس لاغری، حس آزادی و سبک بودن رو همین حالا تجربه کنه، بدن هم کم‌کم خودش رو با اون حس هماهنگ می‌کنه.

تحقق آرزوی لاغری با ذهن برای من یعنی یاد گرفتنِ «اعتماد به درون». یعنی بدون عجله، بدون ترس، با عشق و توجه به خودم جلو برم. این روش یه مسیر بیرونی نیست، یه تحول درونیه. یه نوع بیداری که باعث می‌شه دیگه دنبال نتیجه نباشم، بلکه خودم تبدیل به همون نتیجه بشم.

برای همین، بله… من نه فقط بهش باور دارم، بلکه دارم زندگی‌ش می‌کنم. هر روز که احساس آرامش بیشتری توی بدنم دارم، هر لحظه‌ای که سبک‌تر فکر می‌کنم، می‌فهمم دارم به آرزوم نزدیک‌تر می‌شم — نه با تلاش، بلکه با هماهنگی، با عشق، و با باور عمیق به قدرت ذهنم.

سؤال ۷:چطور بفهمم واقعاً در مسیر دریافت آرزوی لاغری‌ام هستم یا فقط دارم وانمود می‌کنم که ایمان دارم؟

وقتی واقعاً در مسیر دریافت آرزوی لاغریم باشم، یه نشونه خیلی واضح داره: آرامش درونم.یعنی دیگه مدام به این فکر نمی‌کنم که «پس کی لاغر می‌شم؟»، یا خودمو تو آینه قضاوت نمی‌کنم. رفتارهامو سرزنش نمی کنم. چون در عمق وجودم حس می‌کنم که تموم شده، فقط هنوز در ظاهرش آشکار نشده. این احساس، همون حس اطمینانه. حس رسیدن بدون نیاز به دیدن.

اما اگه هنوز خودمو چک کنم، وزن کنم و بعد از دیدن عدد ترازو حالم خوب یا بد بشه، یعنی هنوز دارم وانمود می‌کنم به ایمان. یعنی ذهنم داره بازی می‌کنه تا بهم ثابت کنه که باور دارم، در حالی که قلبم هنوز مطمئن نیست.

زمانی واقعاً در مسیر دریافت هستم که دیگه عجله ندارم. چون مطمئنم لاغرم، مثل بقیه چیزهای خوب زندگیم، سر وقت خودش می‌رسه. وقتی با خیال راحت غذا می‌خورم، بدون ترس از چاق شدن، یعنی دارم از مسیر لذت می‌برم. وقتی با بدنم مهربونم و حرف‌های قدیمی مثل «باز چاق شدم» از ذهنم پاک می‌شن، یعنی دارم نزدیک‌تر می‌شم.

وانمود کردن یعنی هنوز دارم تلاش می‌کنم “باور بسازم”، اما ایمان واقعی یعنی دیگه نیازی به تلاش ندارم. اون حس از درون می‌جوشه، بدون دلیل، بدون اثبات.

اگه بخوام ساده بگم،وقتی وانمود می‌کنم، ذهن فعاله؛وقتی واقعاً در مسیر دریافت هستم، دل فعاله.

ذهن می‌پرسه: «چقدر مونده تا برسم؟»ولی دل می‌گه: «من همین حالا رسیده‌ام.»

پس فقط کافیه ببینم این روزها با خودم چطوری برخورد می‌کنم؟آیا هنوز دارم خودمو قضاوت می‌کنم یا دارم در آرامش زندگی می‌کنم؟جواب هرچی باشه، خودش نشون می‌ده در کجای مسیر ایستادم.