تحقق آرزوی لاغری؛ خودت رو از نو بساز (گام ۱۱)

• و خدایی که در این نزدیکیست 
• نگرش تو درباره «آرزو کردن» و «رسیدن به آرزوها» چیه؟ با مثال توضیح بده.من فکر میکنم ما انسانها با آرزوی به دنیا اومدیم و تا لحظه یک مرکز هم داریم آرزو میکنیم که مثلاً یک روز یا یک ساعت بیشتر عمر کنم.انسان با آرزوی کردن زنده ست و بخش مهم و اصلی زندگی رو آرزو کردن تشکیل میده و اگر این نعمت از ما گرفته بشه فکر میکنم حس ناامیدی و فنا بهمون دست میده.پس با آرزوی کردن میشه حیات رو تداوم ببخشیم.البته که به خاطر باورهای غلط که از گذشتگانمون بهمون رسیده شاید به جرات بشه گفت تنها ده درصد ارزوهامون برآورده میشه.چون در کنار آرزو کردن بهمون نگفتن که برای رسیدن به آرزوهات باید چیکار کنی فقط گفتن تا میتونی آرزو کن.مثلا یک نمونه ساده بهمون گفته شده که میخوای خونه بخری فقط و فقط از خدا بخواه که بهت خونه بده و همین یعنی در واقع فقط ما در حال درخواست کردن هستیم و توی همون مدار هم  سالها موندیم در حالی که باید راه و چاه رو هم بشناسی مثلاً اینکه اگه میخوای خونه بخری باید پرس و جو کتی باید بگردی خونه های باب میان رو پیدا کنی.محله ای که دوست داری خونه بخری رو بری ببینی و یا اینکه تصور کنی اون خونه رو داشته باشی و از داشتنش لذت ببری و … در حالی که من خودم فقط شنیده بودم که تو بخواه خدا هم میده کاری به مابقیش نداشته باش چپ ای باید گفته می‌شد که تلاشی هم بکنید بهتره و زودتر خونه ت رو به دست میاری.

• از آرزوهایی بگو که بهشون نرسیدی و دلیلش چی بوده؟ارزو که زیاد دارم و بهشون نرسیدم.مثلا آرزو داشتم و دارم که ی دو قلو دختر و پسر داشته باشم ولی بخوام صادقانه بگم اصلا خودمو لایق نمی‌دونستم و مهم تر از اون اصلا اقدامی نکردم و به زور دارو و پول میخواستم بهش برسم ولی مدنیه یاد گرفتم که باید چیکار کنم و دارم روی اون کار میکنم تا محقق بشه به زودی
• حالا از آرزوهایی بگو که بهشون رسیدی و چه احساسی داشتی؟یادمه مدت کوتاهی بود داشتم دنبال خونه می‌گشتم و یا خورده هم افکار مزاحم داشتم ولی نمی‌دونم چطوری بود که بی اهمیت بودن نسبت به افکار مزاحم و فقط و فقط تمرکز کرده بودم که خونه مورد نظرمو پیدا کنم و به لطف شاید طی دو سه هفته به خونه مورد نظرم رسیدم و بسیار راضی بود و مدام در حال سپاسگزاری خدا بودم که من خواستم و اقدام کردم و خیلی راحت خیلی راحت چون از نظر دیگران بعید بود و محال ولی چون من در مرحله اقدام بودم و خیلی هم ریلکس بودم خدا خیلی زود منو به آرزوم رسوند الهی شکر
• اگه چاق شدن رو یه آرزو تصور کنی، چه رفتارها یا عادت‌هایی باعث تحقق اون آرزو شدن؟ من نمی‌دونم چرا جدیدا توی آینه که خودمو میبینم به خودم یادآوری میکنم که چاقم و چاق‌تر هم شدم و این فکر و از این قبیل افکار ریشه چاق شدن و لاغر نشده و در واقع من با این فکر دارم آرزوی چاق‌تر شدنمو محقق میکنم.من مدام به خودم میگم که باید چاق شد چون تصویرم اینه که من چاق هستم و این در حالیه که غذای من تغییر نکرده و مثه گذشته هستم و خیلی از رفتارهای قبلیمو ندارم ولی ….
• درباره آرزوی لاغری خودت بنویس. تا حالا چه کارهایی برای رسیدن بهش کردی؟کار زیادی کردم مثلاً رژیم گرفتم و کم خوری کردم.کالری شماری کردم.ورزش کردم .مدام در حال مراقبت کردن از خوردن و نخورده‌ام بودم و تحت نظر این دکتر و اون دکتر بودم.توی باشگاه از این و اون برنامه غذایی گرفتم و … گاهی هم نتایج شگفت انگیز بود و ده دوازده کیلو کم کردم و بسیار رضایت داشتم ولی بعد از چند هفته همه چیز عوض شد و دوباره برگشتم به وزن قبلی.

• برداشت و درک تو از تحقق آرزوی لاغری با روش لاغری با ذهن چیه؟ واقعاً بهش باور داری؟ چرا؟چون توی این مسیر یعنی لاغری با ذهن ما اول درخواست کردیم و خداوند ما رو توی مسیر قرار داد و بعد هم شروع به اقدام کردیم و هر روز تمرین و فایل و تصویر و خوندن داستان دیگران که به موفقیت رسیدن رو دنبال کردیم و هنوزم اینجا هستیم باعث شده که به تحقق آرزوهامون باور داشته باشیم و برای رسیدن به لاغری تلاش کنیم که هر روز و در طول روز آموزه هامون ورو به کار ببریم و این یعنی استمرار در محقق شدن لاغری.من به این مسیر بسیار باور دارم و می‌خوام که همچنان توی مسیر باشم.الهی شکر
• یا حق

سلام

چند ساله ک آرزوی متناسب بودن رو دارم؟؟چقدر استمرار داشتم برای متناسب بودن؟؟پایدار بوده یا مقطعی؟؟حدود بیست سال هست ک دلم میخوادمتناسب باشم و مثه خود استاد سرنماز یا سرهفت سین و یا مکان‌های زیارتی ک میرفتم دعا میکردم لاغر شم.هروقت توی مسیر لاغری قرار میگرفتم بعد دو یا سه ماه رژیم و ورزش وقتی ب وزن دلخواه می‌رسیدم کم کم و بدون کنترل کردن اوضاع به وزن قبلی برمیگشتم.همیشه مقطعی بوده،استمراری نداشتم برای پایدار بودن وزن دلخواه چون ب نظرم دوره رژیمم تموم می‌شده و من باید خودمو با رژیم تثبیت وزن ثابت نگه می‌داشتم ک متاسفانه هرگز ب این مرحله نمی‌رسید

و الان ک فکرشو میکنم میبینم ک یکی از ترمزهای ذهنیم همین رژیم تثبیت وزن بوده حالا باید ی فکر و باور محکم تر جایگزین این باور کنم ک عزیزم مهدیه جان تو باید ب مقصد فکر نکنی تو باید از مسیر لذت ببری تو باید یاد بگیری ک ب انداره و ب وقت گرسنگی غذا بخوری تو باید یاد بگیری ک وفور نعمت هست و مواد غذایی همیشه هست تو باید یاد بگیری ک در مسیر درست هستی،تو باید یاد بگیری ک هر روز روز تازه ایه برای یادگیری افکار جدید.الهی شکر