تحقق آرزوی لاغری؛ خودت رو از نو بساز (گام ۱۱)

به نام خداوند آسمان آبی 

“یا به اندازه آرزو هایت تلاش کن یا به اندازه تلاش هایت آرزو کن”  

چقدر درست گفتین ، ما فقط آرزو میکنیم و حرف می‌زنیم اما عملی در کار نیست فقط در حد حرف بعد انتظار داریم خدا یهو ما رو برسونه به آرزومون که محقق نمیشه بعد ناامید میشیم و کار خدا رو مورد قضاوت قرار میدیم . مثلا مثال مهاجرت که گفتین برای من صدق میکنه به دوستم میگم امسال باید برم ولی حتی نمیرم تحقیق کنم که چطور باید برم فقط فکر میکنم درس و زبان مهمه درسته مهمن اما چیزای دیگری هستن که مهم هستن.

لاغر شدن هم اینگونه است همه چاق ها آرزوی لاغری دارند و ما سعی داریم با استفاده از عوامل خارجی لاغر بشیم اما فقط اوایل عمل می‌کنیم بعد از مدتی دوباره برمیگردیم سر پله اول هیچ چیزی از عادات ما تغییر نمی‌کرد چیزی در افکار ما تغییر نمی‌کرد ، اما یکبار به دنبال این دلیل بودیم؟ چرا برگشتیم ؟ چرا ما که باید لاغر میموندیم ؟ ما آرزو کردیم که لاغر بمونیم تلاش هم کردیم اما چرا نشد؟ چون در مسیری اشتباه در رسیدن به هدفمون حرکت کردیم معلومه که شکست میخوریم.

من با رژیم ریزش مو شدید گرفتم و حتی منزوی تر و افسرده تر از قبل شدم بسیار عصبی و پرخاشگر تر از همیشه بودم اما یک هفته بعد از اینکه رژیمم را رها کردم مادربزرگم اولین چیزی که گفت این بود “ خوب کاری کردی ، داشتی از حال میرفتی بالاخره جون به دست و پات اومد ، خیلیم آروم تر رفتار میکنی ” من با رژیم فقط به جسم و روان خودم آسیب زدم و میخواستم خودم را لاغر کنم اما این لاغری نیست ضعیف شدن است.

• من فکر میکنم آرزو برای همه در دسترس و آزاد است ما نمی‌توانیم کسی را مجبور کنیم و به او بگوییم آرزو نکن یا فقط ۳ تا آرزو کن پس منم آزادم هر چقدر میخوام در هر زمینه از زندگیم آرزو کنم اما یک نموداری هست که میگه فقط یک درصد از یک جامعه به آرزوهایشان می رسند چرا؟ پس بقیه چی؟ قطعا چون مسیر درست پیدا کردند و در آن مسیر حرکت کردند و تلاش کردند .

من نمی‌توانم فقط آرزو کنم و بگم میخوام استقلال مالی داشته باشم من ابتدا باید مسیر صحیح پیدا کنم و بعد تلاش کنم و در آن مسیر حرکت کنم و برای رسیدن صبر داشته باشم ، من باید دنبال شغل مناسبی باشم که بتوانم استقلال مالی داشته باشم.

من اگر میخواهم لاغر بشم باید مسیر درست را پیدا کنم که برای آن درست تلاش کنم وگرنه تلاش در مسیر اشتباه بیهوده است و وقت تلف کردن است.

• در دوران کنکور من آرزو داشتم در دانشگاه هایی در شهر های بزرگ قبول شوم اما نشد الان که فکر میکنم من اندکی تلاش هم نمی‌کردم تلاشی در سطح اهدافم جمله‌ای که همیشه مادرم به من گوشزد می‌کند “یا به اندازه آرزو هایت تلاش کن یا به اندازه تلاش هایت آرزو کن”  من به اندازه آن دانشگاه ها تلاش نکردم شبانه روز مطالعه نکردم یا افکار و عادات مناسب آرزو هایم را نداشتم معلوم است نمیرسم. اگر لاغری را هم بخواهم شرح بدم همین‌گونه است اما همیشه فکر میکردم تلاش ها برای لاغری ورزش و تحرک فراوان است یا رژیم های سرسختانه است حتی تا قبل از این مسیر لاغری با ذهن فکر هم نمی‌کردم مسیر من اشتباه است فکر میکردم مشکل اراده و همت من است و اگر اضافه تر از برنامه غذایی‌ام غذا میخوردم بسیار ناراحت میشدم واقعیت این است من فقط داشتم وقت خودم را تلف میکردم تلاش های بیهوده در مسیر اشتباه معلوم است هیچ وقت نمیرسم مثل اینکه سوار ماشین بشیم و بگیم بریم سمت جنوب ولی به اشتباه بریم سمت شمال معلوم است هیچوقت نمیرسیم جنوب چون مسیر ما اشتباه است اما تلاش کردیم و با ماشین در حال حرکتیم! ماشین که مشکلی نداره درحال حرکت است پس مسیر اشتباه است! که نمی‌رسیم!
• من ابتدای سال های زندگیم هستم و به چیز های زیادی فعلا نرسیدم اما مطمئنم میرسم. اما آرزوی من از بچگی تحصیل در رشته دانشگاهی الان بود و در حال حاضر درحال تحصیل در این رشته هستم . شاید چیز های دیگری باشن اما فعلا حضور ذهن ندارم.
• بنظرم اولین گام برای هرچیزی آمادگی ذهنی است برای آن آرزو یا هدف ، من برای چاقی از قبل ذهنم آماده کرده بودم که یکسری چیزا باعث چاقی من میشن و بعد از تکرار این افکار من بیشتر چاق میشدم.

وقتی بحث چاقی پیش میومد خودم را درگیر میکردم و به آن فکر میکردم یا وقتی عادات اشتباهی را به مرور زمان تکرار کنم . یا شایعاتی را راجب چاقی می‌شنیدم و آن را الگو راهم قرار میدادم و به آن فکر میکردم همه باعث چاقی من میشدن.

منم یکی از بزرگترین آرزوهام لاغری بود که با رژیم و ورزش توانستم کمی از آن را محقق کنم اما در مسیری اشتباه که نتوانستم موفق شوم و بعد از ۶ماه یا کمتر برمیگشتم و همه هم به من می‌گفتند “آره بابا نمیتونی لاغر بشی باید همیشه رژیم داشته باشی و نه اینکه بعد از مدتی رهاش کنی یا تو ارثی چاقی معلومه نمیتونی لاغر بشی” .

یکی از بزرگترین آرزوهای درحاضر من اینه که سایز پاهام لاغر بشن و کاهش سایز شلوار بسیار زیادی داشته باشم و همه بهم میگن تو ارثی اینجوری شدی یا میگن چون کم تحرکی یا بهم میگن باید پیاده‌روی برم و هروز صبح با دوچرخه برم بیرون اما من معتقدم مسیر درست برای رسیدن به هدفم رژیم و تحرک نیست اینجاست! 

همه مردم فکر میکنن بزرگترین اقدام برای لاغری رژیم و ورزشه ولی بنظر من چیزی که از نون شب هم برای یک فرد چاق ضروری و مهمه تناسب فکری است . در ناخودآگاه من چاقی ثبت شده چطور می‌شود با رژیم و ورزش لاغر بشم وقتی ریشه در فکر من دارد وقتی فکر من مشکل دارد وقتی بدون فکری از خودآگاه به شیرینی و غذا حمله‌ور میشم ، مگه دست من مشکل داشته که همینطوری الکی و بیخود و جهت خواسته شیرینی بزاره تو دهنم؟ یا بدون فکر فقط برداشتیم و خوردیم؟!

من ایمان دارم مسیر درست اینجاست برای تحقق آرزوی لاغری(و پاهای باریک و خوش‌فرم) من!

حالا که مسیر درست پیدا کردم و یکسری علائم مثبت از آن میبینم پس مطمئنم درست است انتهای این مسیر هدف من است.