در این چند سال شاید بیشتر از هزار بار در نوشتههای بچهها این سؤال رو خوندم: «استاد، چرا اگه به یه چیز بد فکر کنم زود در زندگیم رخ میده، ولی هرچی به چیزهای خوب فکر میکنم اتفاق نمیافته؟» این سؤال اولش برای خود من هم بود. در لاغری هم دقیقاً همین رو میبینیم؛ خیلی از ما که اضافهوزن داریم باور داریم راحتتر از آب خوردن چاق میشیم، ولی هرچی تلاش میکنیم لاغر نمیشیم. جواب این سؤال همون چیزیه که اسمش رو گذاشتم قدرت باور در لاغری.
این جلسه گام ۳۷ از «صد گام لاغری با ذهن» و ادامهی گام ۳۶ هست. در این گام میبینی چرا مهم نیست چقدر به یه چیز فکر کنی، چرا ترس و پیشگیری گاهی دقیقاً همون اتفاق رو به زندگیمون میاره، و باور «منم میتونم لاغر بشم» چطور در ذهن ساخته میشه.
🎬 در ویدیوی این جلسه چی میشنوی؟
اول از شروع مسیر خودم گفتم. سال ۱۳۹۳ با قانون جذب آشنا شدم و هدف اولم بهتر شدن شرایط مالیم بود. حدود یه سال بعد به مسیر لاغری با ذهن هدایت شدم و فهمیدم قانونها یکی هستن؛ همون قانونی که در موضوع پول کار میکنه، در تناسب اندام و سلامتی و رابطهها هم کار میکنه، فقط شکلش فرق داره. در فیلم «راز» یه جمله بود که حسابی در ذهنم موند: «افکار به اجسام تبدیل میشن.» در یکی دو سال بعد واقعاً تجربهش کردم؛ مثلاً فکرم دربارهی کسبوکار اینترنتی اول با تلگرام شروع شد و بعد با سایت تناسب فکری ادامه پیدا کرد، و خونهی کاملاً مبلهای که اون روزها حتی فکرش برام خندهدار بود، در زندگیم واقعی شد.
ولی بعدش این سؤال برام پیش اومد که چرا خیلی وقتها چیزی که نمیخوایم رخ میده و چیزی که میخوایم نه. بعد جواب این سؤال رو با چند مثال از زندگی خودم و اطرافیانم توضیح دادم و آخرش گفتم چطور این باور رو به نفع لاغری تغییر بدیم.
🧠 فکر مهم نیست؛ اطمینانت مهمه
جواب اون سؤال اینه که اصلاً مهم نیست چقدر به یه موضوع فکر میکنی؛ مهم اینه که چقدر مطمئنی رخ میده. ممکنه ده یا پونزده سال به یه ماشین فکر کنی و حتی رنگ و امکاناتش رو تصور کنی، ولی اگه در ذهنت بگی «اصلاً امکان نداره همچین ماشینی مال من بشه»، اون فکر هیچوقت به واقعیت تبدیل نمیشه.
از اون طرف، فرض کن خبری میشنوی که برای بچهی کسی در یه جای دیگه از دنیا اتفاقی افتاده. ناخودآگاه نگران میشی که نکنه برای بچهی منم پیش بیاد و یه سری مراقبت اضافه شروع میکنی. چرا شروع کردی به مراقبت؟ چون مطمئنی که میتونه رخ بده. یا میشنوی که در پنجاه سالگی احتمال فلان بیماری خیلی زیاد میشه و از بیست یا سی سالگی شروع میکنی به پیشگیری. من بارها در اطرافیانم دیدم کسایی که سی سال برای جلوگیری از یه بیماری غذاهای خاصی خوردن یا نخوردن و مرتب چکاپ رفتن، آخر به همون بیماری مبتلا شدن. دلیلش کمکاری اونها نبود؛ دلیلش اطمینانشون بود به اینکه این بیماری میتونه برای اونها هم پیش بیاد.
در چاقی و لاغری هم دقیقاً همینه. من اون زمان هر چیزی رو که شکل ساندویچ داشت چاقکننده میدونستم؛ مهم نبود توش چی گذاشتن. وقتی با دوستام میرفتیم ساندویچی، میخوردم ولی مطمئن بودم چاقتر میشم و چاقتر هم میشدم. هر کسی که اضافهوزن داره چند تا فرمول در ذهنش داره که مطمئنه بهخاطر اونها چاق میشه؛ یکی میگه کار پشتمیزی، یکی خواب بعد از ناهار، یکی شکلات. ولی همین غذاها و همین عادتها رو خیلیها دارن و هیچوقت چاق نشدن. پس چیزی که نتیجه رو رقم میزنه، اطمینان ماست، نه اون غذا یا اون عادت.
👛 ماجرای کیف پولی که مدام گم میشد
یه مثال ساده از زندگی خودم هم گفتم. حدود سال ۹۱ یا ۹۲، قبل از آشنایی با این مباحث، یه مدت ماهی یکی دو بار کیف پولم رو گم میکردم؛ یا خونهی کسی جا میذاشتم، یا در یه مغازه، یا کارت ملیم از جایی که همیشه میذاشتم غیب میشد. وقتی نشستم و فکر کردم، یادم اومد که قبلش چند بار دیده بودم کسایی کیف مدارکشون رو گم کردن و برای گرفتن المثنی چقدر از این اداره به اون اداره دویدن. نگران شده بودم که نکنه منم گم کنم، و چون برام منطقی بود که «آره، برای منم پیش میاد»، کمکم برای منم پیش اومد.
اینجا یه قاعده گفتم: هر چیزی که در زندگیت مدام تکرار میشه، مثلاً هفتهای چند بار یادت میره کلید ماشین رو برداری، فرمولش در ذهنت ثبت شده و خودت رو مستحقش میدونی. کافیه اون فرمول رو پیدا کنی و اصلاحش کنی؛ مثلاً به خودت بگی «همونطور که خیلی چیزها از بچگی همیشه یادم مونده، این هم یادم میمونه».
برای لاغری هم همینه. اگه دوست داری لاغر بشی ولی نمیشی، دلیلش این نیست که بدنت توانایی نداره یا ژنتیک و ساختار بدنت با بقیه فرق داره. دلیلش اینه که در ذهنت شانس چاق موندن مثلاً هشتاد درصده و شانس لاغر شدن بیست درصد. هر آدم چاقی کلی دلیل برای چاقیش داره، ارث، کار، کمتحرکی، سوختوساز، و چون این دلیلها رو قبول داره، دیگه مهم نیست چقدر رژیم بگیره یا ورزش کنه. اطمینانش به چاق موندن نتیجه رو تعیین میکنه.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصهی حرفهای این جلسهست. در ویدیو مثالها رو با جزئیات بیشتری تعریف کردم و گفتم چرا ازتون میخوام هر روز چند لحظه به آلبوم شگفتیسازان نگاه کنید و اون لحظه در ذهنتون چی رو مرور کنید. شنیدن این توضیحها با صدای خودم کمک میکنه قدرت باور در لاغری رو بهتر درک کنی و ببینی ذهن خودت به کدوم طرف مطمئنتره.
جلسههای «صد گام لاغری با ذهن» جزو دورههای تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همهی گامها باید اشتراک ویژهی تناسب فکری رو فعال کنی. در ویدیو گفتم که مبنای آموزشهای دورهی اصلی «ورود به سرزمین لاغرها» از روز اول ساختن همین باوره، و برای همینه که خیلی از بچهها برام نوشتن اولین باره که یه دوره رو تا روز آخر با اشتیاق ادامه دادن.
در گام ۳۸ سراغ «راهنمای کامل آموزش لاغر شدن» میریم.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.52 از 67 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

نشان های دریافت شده
سلام
من پدرم اینجوریه ک همش موقع غذا خوردن میگه این ضرر داره وبعد خودش برمیداره اونو میخوره کوکو نوشابه این از چی میاد اگه تو مطمئنی ک این ضرر داره پس چرا میخوری
چرا ما ب صلح با رفتارمون نرسیم ک من کداینو دوس دارم میخورمش چرا ی برچسب بهش بزنم پس من همیشه از ی اطمینان ب ما میگه این ضرر داره این فلانه بهمانه ک واقعامن باور کردم
ولی وقتی اومدم تو خونه مادرشوهرم دیدم اینها از غذاهاشون روغن میچکه و تموم ازمایشتاشون سالمه
یا در زمان کرونا همه مریض شدن الا اینها
چرا
چن اصلاباور نداشتن ک مریض میشن ب این چیزها اصلا اهمیت نمیدن
اما پدر من همیشه از ی اطمینان میگه وهمش فرکانس ترس دارم
نمیدونم چندیدن بار من شنیدم ک روغن ضرر داره نباید استفاده بشه کم استفاده بشه واینا خب این نقش باور بیشتر ب من نشون میده ب هرچی باور کنی اون برات میشه
خواهر شوهر من بالای ۱۰۰ وزنشه اما میگه تموم ازمایشاتم نرماله ن قند دارم ن چربی چن باوری نداره نسبت ب این ک این غذاهه باعث چربی یا قند میشه در اون
ولی باور داره ک چاقش میکنه
پدر من حتی ی بچه بیرون بازی کنه میگه الان ک دزد بیاد بگیرتش ببرتش همش بخاطر ورودی های منفی هس مدام با اخبار ب ذهنش میده
ومن قبلا ک مثل پدرم فک میکردم همش در احساس استرس وفشار بودم اما الان مثل پدرم نگا نمیکنم ب قضیه واون چیزی ک دوس دارم میل میکنم وازش لذت میبرم من ک اونو خواهم خورد پس چرا با ی برچسب بهش اینکارو بکنم
پدر من همیشه میگفت ورزش کن تحرک داشته باش والا چاق میشی ومن اینو باور کرده بودم
کافی بود چن روز مریض بشم ورزش نکنم قشنگ چاق میشدم چرا چن مطمئن بودم ک ورزش نکنم چاق میشم
من خودم دیدم ک مادر وپدرها از لاغری یا چاقی فرزندشون خجالت میکشن انگار ک این بچه ی وسیله هس ی لبای هس ک بخاطر نظر دیگران بچه هارو تو فشار خوردن ونخوردن میزارن
و اونقدر ب خاطر جسمشون اونهارو تحقیر وسرزنش میکنند حد نداره پدر من محال تو ی سفره ب برادرم نگه اینو نخور اینو کم بخور این ضرر داره محال نگه ته دیگ ضرر داره نخور
اونقدر با لحن بد باهاش حرف میزنه ک نگو
ب نظرم اون انتظاری ک خودش از خودش داره رونمیتونه انجام بده انتظار داره ک بچش این کارو نکنه چن در ذهنش باور ب این داره ک این مضره وما اینجوری تربیت شدیم وچاق شدیم
والان میبینم ک افرادی هستند ک همین کارهاو میکنه و متناسبه پس چی شد اگه مشکل غذاها بودند ک باید تموم افراد چاق میشدن پس چرا ی عده ای متناسبند چن مشکل غذا نیس
مشکل طرز فکر واطمینان و باوری ک من ب اون غذاها دارم واون موقع دستاورد اولش اینک حس عذاب وجدان تنبیه سرزنش بعدش نخواهد بود واین باعث حس خوب من خواهد بود
من در اطرافم زنهایی رو میبینم ک اونقدر با تنفر از شکمشون حرف میزنند ک حد نداره
کاری ک خودمم قبلا داشتم
جوری حرف میزنن ک انگار این شکم از اول اینجوری بوده جوری میگند ک این بدنه ی مشکلی داره
ک انگار از اول شکم اینجوری بوده
اما من فهمیدم اینجوری نیس بدن من اینه افکار وباورهای من هس والان شکم من از اول اینجوری نبود ومشکل از بدن من نیس بدن از من اطاعت میکنه
من میبینم اونها حتی بدن فعلی ک بالاخره چندین ساله باهاشن حتی اون شکم رو نپذیرفتن وهی سرکوفت میزنند و کاری هم نمیکنند فک میکنند با این حرفها اون خوب میشه
اما چرا فک نمیکنیم ک اگه با این حرفها کاری میشد کرد تا حالا شده بود
یا میبینم در افرادی باوردارند ک باید ورزش کنند چن نمیتونند پاهاشون درد میکنه با کمرشون
پس این شکم حق اونهاست و پذیرفتن و کاری نمیکنند
درحالی ک من میبینم ک افرادی ک بالاخره با رژیم یا بدون رزپژیم با این روش ذهنی شکمشون رفته مثل استاد پس بالاخره میره پس اینک بپذیرم ک ن این شکم با من هس چن من زایمان کردم یا ورزش نمیکنم ی چیز کاملا اشتباه هست من نمیپذیرمش ومیبینم کسایی رو ک شکمش صاف صافه زایمانم کردند ورزشم نمیکنند شکم هم نمیرند
چقدر من این باور رو داشتم ک ب ای اینک شکم صاف بشه بره باید شکم بره ۵۰۰ تا ولی این هنه ادم گ اصلا نمیدونستن شکم رفتن چجوریه ومتاسب بودن مثل نه نه جون خودم پس برای داشتن شکم صاف لازم ب شکم رفتن نیس میتونی بدون شکم رفتن هم شکمت صاف باشه کوچک باشه
پس برا من هم میشه پس من میام دیدگاهمو عوض میکنم و جور دیگه قضیه رو میکنم
من کسی ور دیدم ک میگفت پاهام عمل کردم ودکتر گفته راه برو ولی من نمیتونم خب تو میتونی ک دکتر میگه چن در ذهنت قبول نکردی ک میتونی ترس باعث میشه اقدام نکنی
یا من کسایی ور میبینم ک عمل کردند ومشکلی نیس مشکل حل شده
اما تو اون ترس تو اون فضای ذهنی موندن واصلا با طرز فکرشون نمیزارند ک ترمیم صورت بگیره بعد میگند بدن من مشکل داره یا اونقدر مشکل رو برای خودشون بزرگ میکنند بیماری رو بزرگ میکنند ک بدن نمیتونی اون کاری ک باید رو بکنه
بالای صد بار شنیدم ک جاریم میگه معده من تنبله
اما من هم این باور داشتم ولی با درست رفتار کردن دیدم خوب شد و مشکل معده من نبوده طرز باور رفتار وافکار مم بوده ک این شرایط ور برای من ساخته بود
پس هر شرایطی داری قابل تغییر هس وحی منزل نیس
میشه تغییر پیدا کنه پس نپذیر موندن تو درد رو چاقی هم ی رنج هس ک میشه تغییر پیدا کنه مثل همه تغییراتی ک ما انجام دادیم و کلی لذت بردیم چاقی هم هیچ فرقی با اونها نداره میشه تغییر پیدا کنه فقط تو باید مسئولیتشو قبول کنی و بدونی همه چیز خودتی ن دیگران