چرا چاق می‌شویم؟ 5 علت اصلی افزایش وزن! (گام ۸)

تمرینات 

۱) چه مهارت‌هایی رو تا حالا تو زندگیت یاد گرفتی؟

من تا حالا مهارت‌های زیادی یاد گرفتم، مهارت‌هایی که بعضی‌هاشون ساده به نظر میان ولی هر کدوم یه مسیر طولانی و پر از تجربه و تمرین بودن. از اول زندگیم یاد گرفتم راه برم، حرف بزنم، بازی کنم، جدول حل کنم، وسایل اطرافم رو کشف کنم، سوادآموزی کنم، درس بخونم، به دانشگاه برم و بعد سر کار برم. 

بعدتر مهارت‌های عملی‌تر و هنری مثل رانندگی، خیاطی، بافتنی، آشپزی، خانه‌داری، خطاطی و کار با ابزارهای دیجیتال (کامپیوتر، گوشی، لب‌تاب) رو یاد گرفتم.

هر کدوم از این مهارت‌ها با یه مرحله شروع شد؛ اول نمی‌دونستم چطور باید انجامش بدم، اشتباه می‌کردم، زمین می‌خوردم یا به نتیجه دلخواهم نمی‌رسیدم. اما با هر بار تمرین و تکرار، بهتر شدم. با هر تجربه، اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم و فهمیدم مسیر یادگیری یه مسیر پیوسته‌ست، نه یه اتفاق ناگهانی.

برای مثال، رانندگی اولش ترسناک بود، هر چراغ و هر تقاطع برام چالش بود، ولی با تکرار و تمرین، مهارت رانندگی برام اتوماتیک شد. 

آشپزی اولش با سوختن یا شور شدن یا بی مزه بودن غذا یا شل شدن و زنده بودن پلو همراه بود، ولی هر بار که تجربه کردم، دقت و صبرم بیشتر شد و حالا می‌تونم بدون فکر کردن زیاد، یه غذای خوشمزه درست کنم.

 حتی مهارت‌هایی که کمتر بهشون فکر می‌کنم، مثل خانه‌داری یا کار با گوشی، نتیجه سال‌ها تمرین و آموختن مداوم هستن.

این‌ها بهم یاد دادن که یادگیری یه مهارت نیاز به زمان، تمرین، صبر و تکراره. حتی اشتباه‌ها و شکست‌ها، بخشی از یادگیری هستن و باعث قوی‌تر شدن مهارت می‌شن. وقتی یه مهارت رو بارها تمرین می‌کنم، ناخودآگاه ذهنم اون مسیر رو می‌شناسه و انجامش راحت و طبیعی می‌شه.

حالا وقتی به این مهارت‌ها نگاه می‌کنم، می‌بینم چاقی هم یه مهارت بوده. درست مثل رانندگی یا آشپزی، با تکرار و تمرین ایجاد شده، ولی چون آگاهانه نبوده، بهش فکر نکردم و همیشه فکر کردم مشکل چیزای دیگه‌ست. مثل اینکه من همیشه با غذا و عادت‌های خوردن برخورد می‌کنم بدون اینکه یاد بگیرم ذهنم و بدنم چطور با هم کار کنن.

۲) بعد از یادگیری، چطوری با تمرین کردن مهارتت بهتر شد؟

هر مهارت جدید، اولش سخت و ناآشناست. وقتی رانندگی یاد می‌گرفتم، هر بار باید تمرکز می‌کردم روی پدال‌ها، دنده، ترمز و نگاه به مسیر.

 وقتی آشپزی یاد می‌گرفتم، هر اشتباه باعث می‌شد دوباره امتحان کنم و دفعه بعد بهتر باشه. هر بار که اشتباه می‌کردم، ذهنم یاد می‌گرفت که دفعه بعد چیکار کنه و چیکار نکنه.

این تمرین‌های مداوم باعث شدن ذهن و بدن با هم هماهنگ بشن. حرکت‌ها اتوماتیک شدن، فکر کردن کمتر شد، و نتیجه بهتر و سریع‌تر ظاهر شد. مهارت فقط از طریق تکرار و تجربه حاصل می‌شه، نه از طریق انتظار یا امید به معجزه.

حتی مهارت‌های ذهنی، مثل درس خواندن، حل مسئله، یا یادگیری زبان، هم با تمرین مداوم بهتر شدن. ذهن من هر بار که اطلاعات جدید می‌گرفت و تمرین می‌کرد، مسیر عصبی جدیدی می‌ساخت و فهم من عمیق‌تر می‌شد. بدون تمرین، هیچ مهارتی تثبیت نمی‌شد، حتی اگر اولش خوب یاد گرفته باشم.

همین الان که به این موضوع فکر می‌کنم، می‌بینم چاقی هم با تکرار شکل گرفته. ذهن من یاد گرفته در موقعیت‌های خاص غذا بخوره، یا برای آرام شدن، برای جایزه دادن به خودم، برای رفع خستگی یا استرس، به غذا پناه ببره. این مسیر بارها و بارها تکرار شده و به مهارتی ناخودآگاه تبدیل شده. درست مثل رانندگی یا آشپزی، که با تمرین مداوم اتوماتیک شدن.

حالا فهمیدن این نکته برام مهمه: اگه می‌خوام مهارت لاغر شدن رو یاد بگیرم، باید همون روش تمرین و تکرار رو روی ذهن و بدنم پیاده کنم.

باید تمرین‌های کوچک روزانه داشته باشم، ذهنم رو آموزش بدم، و تجربه کنم تا مسیر عصبی جدید ساخته بشه و رفتار جدید اتوماتیک بشه.

۳) چاق شدن چه شباهتی با اون مهارت‌ها داره؟

حالا که به مهارت‌هایی که یاد گرفتم نگاه می‌کنم، تازه می‌فهمم چاقی هم دقیقاً مثل یه مهارته. همونطور که اول رانندگی برام سخت بود و هر حرکت نیاز به فکر و دقت داشت، اول تجربه‌های خوردن احساسی هم با انتخاب‌ها و عادت‌های جدید همراه بود.

 مغزم یاد گرفت چه زمانی، چه چیزی و چه مقداری بخوره. اولش شاید هیچ آگاهی نداشتم، ولی با تکرار و تجربه، مسیرهای عصبی در ذهنم شکل گرفت.

هر بار که برای آرام شدن غذا خوردم، مغزم پاداش گرفت و این مسیر قوی‌تر شد. درست مثل زمانی که در آشپزی اشتباه می‌کردم و دوباره امتحان می‌کردم، یا وقتی رانندگی یاد می‌گرفتم و اشتباه‌ها باعث می‌شدن دفعه بعد بهتر باشم. 

فرقش اینه که در چاقی، تمرین‌ها آگاهانه نبودن. من فکر می‌کردم فقط اتفاق افتاده یا یه چیز بیرونی باعث شده، در صورتی که همه‌اش مهارت ذهنی بود که ناخودآگاه شکل گرفته بود.

چاقی یعنی یادگیری عادت‌های غذایی و احساسی که بارها و بارها تکرار شدن. ذهن و بدن من بدون اینکه خودم متوجه باشم، هماهنگ شدن تا این رفتارها تثبیت بشن. مثل یادگیری زبان، هر بار که یه کلمه جدید رو می‌آموزیم و تکرار می‌کنیم، مسیر عصبی جدیدی ساخته می‌شه. در چاقی هم ذهن مسیرهایی ساخته که اتوماتیک غذا خوردن یا پاسخ به احساسات رو تقویت می‌کنه.

این شباهت بهم کمک می‌کنه درک کنم که تغییر هم ممکنه. 

هر مهارت رو می‌شه دوباره یاد گرفت و مسیرهای عصبی رو بازسازی کرد. دقیقاً مثل رانندگی، آشپزی یا بافتنی، چاقی هم می‌تونه با تمرین و تکرار آگاهانه جایگزین بشه و تبدیل به مهارت سبک شدن بشه.

۴) چطور مهارتت در چاق شدن بیشتر و بیشتر شده؟

حالا نگاه می‌کنم می‌بینم چطور ذهن و بدنم این مهارت رو تقویت کردن. اولش شاید فقط برای آرام شدن، جایزه دادن یا تجربه خوشی کوتاه غذا خوردم. 

اما هر بار که تکرار شد، مسیر عصبی در مغزم قوی‌تر شد. با هر تجربه، مغزم یاد گرفت: «این روش جواب می‌ده». و همین باعث شد رفتار خودکار بشه.

عوامل محیطی هم نقش داشتن. خانواده، دوستان، غذاهای آماده، تبلیغات و فرهنگ اطرافم همه مسیرهای چاقی رو تقویت کردن. ذهن من بدون اینکه متوجه باشم، این مسیرها رو امن می‌دونست و مقاومت می‌کرد که ازش خارج بشه.

 حتی شکست‌های قبلی و رژیم‌های ناموفق هم باعث شدن مسیر قدیمی قوی‌تر بشه؛ چون ذهن یاد گرفت که «هر بار که تلاش می‌کنم، نتیجه نمی‌گیرم، پس بهتره همون مسیر قبلی ادامه پیدا کنه».

این یعنی چاق شدن نتیجه‌ی تکرار مداوم، تجربه‌های احساسی و محیطی و باورهای ناهوشیار بوده. درست مثل یادگیری رانندگی: اولش هر بار باید فکر می‌کردم، ولی با تکرار، مسیرها اتوماتیک شدن. چاقی هم اتوماتیک شده،  ناخودآگاه و بدون آگاهی من. چون اصلا نمیدونستم چاقی ام یک مهارته که یادش گرفتم و تکرارش کردم که اینقدر توش ماهر شدم که آبم می خوردم چاق می‌شدم . 

۵) نظرت درباره یادگیری مهارت لاغری چیه؟

به نظرم لاغر شدن یه مهارته، درست مثل یاد گرفتن هر کار دیگه‌ای تو زندگی. یه چیزی نیست که یه‌شبه بیاد یا با زور و فشار درست بشه. یه فرآینده، یه یادگیریِ درونی. باید مثل همون موقع که رانندگی یاد می‌گرفتم، یا اولین بار آشپزی می‌کردم، صبور باشم و بپذیرم که اشتباه هم بخشی از مسیر یادگیریه.برای من لاغری فقط تغییر بدن نیست، تغییر نگاهه. یعنی یاد بگیرم بدنم دشمنم نیست، بلکه دوستم، هم‌راهم، و فقط منتظره من دوباره باهاش ارتباط بگیرم.یادگیری مهارت لاغری یعنی بازگشت به صدای بدن، یعنی گوش دادن به احساس گرسنگی واقعی، یعنی تمایز قائل شدن بین نیاز احساسی و نیاز جسمی. یعنی بفهمم هر لقمه‌ای که می‌خورم فقط یه عمل فیزیکی نیست، یه پیام درونی هم داره.وقتی یاد بگیرم چطور با ذهن و بدنم هماهنگ بشم، لاغری خودش میاد، بی‌درد، بی‌زور، بدون جنگ. همون‌طور که مهارت رانندگی با تمرین و تکرار برام طبیعی شد، این مهارت هم می‌تونه طبیعی بشه.مهارت لاغری یعنی انتخابِ آگاهانه، نه اجبار. یعنی عشق، نه محرومیت. یعنی بدون ترس از غذا زندگی کردن، بدون اضطرابِ کالری و رژیم.می‌دونم یادگیری این مهارت زمان می‌بره، اما ارزشش رو داره، چون قراره توی مسیرش به آرامش برسم، نه فقط به عددی روی ترازو. قراره خودم رو دوباره کشف کنم، خودم رو در آینه ببینم و بگم: «من همونم که همیشه می‌خواستم باشم، فقط یادم رفته بود.»لاغری برای من یعنی یاد گرفتنِ دوباره‌ی عشق ورزیدن به بدنم. یعنی هر روز یه قدم کوچیک، یه تمرین جدید، یه آگاهی تازه. مثل بافتنی که دونه‌دونه ساخته می‌شه، یا خطاطی که با هر بار تمرین زیباتر می‌شه.همه‌چیز از درون شروع می‌شه، از تغییر باور، از یاد گرفتن اینکه بدنم به من گوش می‌ده وقتی من بهش گوش بدم.

حالا می‌فهمم یادگیری مهارت لاغری کاملاً ممکنه، ولی فقط با تمرین آگاهانه و ذهنی. مثل هر مهارت دیگه‌ای، نیاز به تکرار، تجربه و صبر داره. باید ذهن و بدنم رو دوباره آموزش بدم، مسیرهای عصبی جدید بسازم و رفتارهای سالم و سبک رو تکرار کنم تا اتوماتیک بشن.

لاغری یعنی درک احساسات، شنیدن بدن، خوردن با آگاهی و مدیریت احساسات بدون غذا. وقتی تمرین‌های کوچک و روزانه داشته باشم، ذهنم مسیر جدید رو امن می‌دونه و بدنم کم‌کم همراه می‌شه. این مهارت نه با محدودسازی و سرزنش، بلکه با عشق، صبر و تکرار ساخته می‌شه.

۶) آیا با روش‌های قبلی، واقعاً لاغر شدن رو یاد گرفته بودی؟

اگه بخوام صادق باشم، نه… هیچ‌وقت واقعاً لاغر شدن رو یاد نگرفته بودم. فقط یاد گرفته بودم با خودم بجنگم. هر بار رژیم گرفتم، بدنم رو سرزنش کردم، گرسنگی کشیدم، از خودم خجالت کشیدم و منتظر معجزه موندم.اما اون چیزی که اتفاق می‌افتاد این بود که یه مدت کوتاه وزن کم می‌کردم و بعد، با شدت بیشتری برمی‌گشتم به همون نقطه‌ی اول. چون فقط رفتار بیرونی رو تغییر داده بودم، نه باور درونی رو. ذهنم هنوز همون مسیرهای قدیمی رو داشت؛ هنوز وقتی ناراحت یا خسته می‌شدم، دلم می‌خواست غذا بخورم، چون اون حسِ موقتیِ آرامش، تنها مهارتی بود که یاد گرفته بودم.روش‌های قبلی به من یاد نداده بودن چطور با احساساتم روبه‌رو بشم، فقط یادم داده بودن فرار کنم. رژیم یعنی محرومیت، یعنی مقاومت، یعنی سرکوب. اما ذهن من به‌جای لاغر شدن، فقط یاد گرفت چطور مقاومت کنه و بعد دوباره به سمت پرخوری برگرده.من هیچ‌وقت یاد نگرفتم چطور از درون سبک بشم. فقط دنبال راه میانبر بودم، دنبال نتیجه‌ی سریع. اما لاغری واقعی یه مسیر درونیه، یه یادگیری احساسی و ذهنی. باید باور کنم که من می‌تونم سبک باشم، حتی قبل از اینکه وزنم تغییر کنه.وقتی فکر می‌کنم، می‌بینم روش‌های قبلی فقط تلاش برای حذف نتیجه بودن، نه ریشه. مثل اینکه بخوام با دست برگ‌ها رو بکنم اما ریشه‌ی درخت سر جاش باشه.حالا فهمیدم لاغر شدن یه مهارت یادگرفتنیه، نه یه پاداشِ موقتی. باید با ذهنم کار کنم، با باور‌هام، با احساساتم. باید یاد بگیرم بدنم چطور با عشق جواب می‌ده وقتی ازش حمایت می‌کنم.

من حالا دیگه دنبال رژیم نیستم، دنبال رابطه‌م با خودمم. دنبال یادگیریِ مسیر جدیدی‌ام که نه با زور، بلکه با آگاهی ساخته می‌شه.می‌خوام این بار یاد بگیرم چطور از درون سبک شم، بدون عجله، بدون ترس، با عشق. چون حالا می‌دونم هر مهارتی که بارها تمرین بشه، بالاخره در من جا می‌افته… حتی مهارتِ لاغر بودن. 

۷) چطوری با تمرین‌کردن می‌تونی مهارت لاغر شدنت رو قوی‌تر کنی؟

به عنوان مثال:

بالا بردن ارتعاشم واقعا بخوام که تغییر کنم . 

حالا مصداقش هر چیزی می تونه باشه . 

با تمرین‌های نوشتاری روزانه در سایت

تصویرسازی سبک بودن و آرامش بدن

۳ نفس عمیق قبل از هر وعده

جایگزینی فعالیت لذت‌بخش یا نوشتن در سایت خوابیدن و …  به جای خوردن احساسی ( این مورد خیلی مهمه چون بیشتر خوردنهام اینطوری اتفاق می افته)

ثبت احساسات قبل و بعد از خوردن

جملات حمایتی روزانه

پرورش حس شکرگزاری و افکار و توجهات مثبت 

همنشین شدن با افرادی که سطح ارتعاشم رو بالا می برن . 

پذیرش لغزش‌ها بدون سرزنش و برگشتن به تمرین

هر روز که تکرار کنم، ذهن مسیر جدید رو امن می‌شماره و رفتار سالم اتوماتیک می‌شه. 

۸) تمرین مخصوص خودت از ویدئو

تمرینات برای من فعلا که اوایل تغییرم هستم تمریناتیه که در طول روز حالمو خوب کنه. چون وقتی حالم خوبه کارهای خوب رو خوبتر انجام میدم. وقتی حالم بد میشه زورم میاد کار خوب انجام بدم یا اگه انجام بدم اون قدرت تاثیر رو برام نداره و از طرفی اصلا نمی تونم ادامه اش بدم . پس بزرگترین تمرین برای من حفظ حال خوبمه به وسیله‌ی بالا نگهداشتن ارتعاشم . 

همه ی تمرینات ذهنی رو دوست دارم ارتعاشم رو بالا نگه میداره و باعث میشه کارهای خوب انجام بدم . 

اما تمرینی که برای خودم با عشق ساختم :

اسم تمرین: «هفت روز بازآموزی ذهن»

روز ۱: شناسایی موقعیت‌های خوردن احساسی، نوشتن در سایت، شکرگزاری

روز ۲: جملات حمایتی جایگزین، نوشتن در سایت، شکرگزاری

روز ۳: تصویرسازی خودم با احساس سبک، نوشتن در سایت، شکرگزاری

روز ۴: تنفس قبل از خوردن، نوشتن در سایت، شکرگزاری

روز ۵: جایگزینی فعالیت ۵ دقیقه‌ای، نوشتن در سایت، شکرگزاری

روز ۶: ثبت موفقیت‌ها، نوشتن در سایت، شکرگزاری 

روز ۷: مرور و برنامه‌ریزی برای هفته بعد، نوشتن در سایت، شکرگزاری .

بزرگترین تمرین من فعلا نوشتن در سایت و شکرگزاری هست و برای تنوع هر روز یه فعالیت دلخواه کوچک بهش اضافه می کنم ‌.