جلسه اول: انتخاب تصویر ذهنی، آغاز مسیر لاغری ذهنی

■چرا فکر میکنی می تونی به تناسب اندام تصویری که انتخاب کردی برسی؟!

چرا فکر نکنم ؟ مگه چند بار نرسیدم ؟ مگه لاغر و متناسب نشده بودم ؟ اصلا مگه تو همون بچگی یه دختر بچه ی ترکه ای و بلند قد نبودم ؟ میرسم ، بله ،  چون اصل من همونه که بودم . خودم خرابش کردم ، خودم هم درستش میکنم . لاغر شدن کاری نداره که . تازه این حرف مال اون رژیم های کشنده ی مدل اعتصاب غذایی بود که میگرفتم ! حتی اونا هم با اون همه مشقتی که بهمون میدادن آخرش میگفتن ؛ لاغر شدن کاری نداره که ، نگه داشتنش هست که مهمه ! 

الانم همونو میگم با یه تغییر بزرگ : لاغر شدن کاری نداره که هیچ ، نگه داشتنش هم کاری نداره ! اصلا مگه نگه داشتن میخواد ؟ خود بخود تو همون تناسب و تعادل و لاغری میمونی اگر … 

آها ، این مهمه ! اگر چی ؟

 اگر به آموزه های این درس ها عمل کنی ، اگر استمرار داشته باشی ، اگر با تکرار هر روزه ی تمریناتت ، دستوری که توی درس اونروز گرفتی رو به ذهن ناخودآگاهت بدی و هر روز پر رنگش کنی ، اولش مثل اینه که با یه مداد سفید جعبه مداد رنگی نوشتیش ،ذهنت یه قلقلکی میخوره که ؛ عه ؟ چی بود ؟ نگاه میکنه میبینه چیزی نیست . پس میگه ؛ بیخیال ، فکر کنم خیالاتی شدم … و همون کارهای قبلی اش رو ادامه میده . بعد تو ادامه میدی ، با تمرین بیشتر انگار با مداد سیاه معمولی روی اون دستور رو پررنگ کردی ، ذهن میبینه یه نوشته های محوی ظاهر شده ، ولی بازم محلی نمیزاره ، میگه ؛ بیخیال بابا ، خوراکش یه پاک کنه ! پاک کنه چیه ؟ اینکه همینجا دست نگه داری و دیگه ادامه ندی . خودبخود پاکش کردی . بعد با تکرار انگار با مداد سیاه جعبه مداد رنگی روش رو پر رنگ تر کردی . الان دیگه ثبت شده ، ولی امکان اینه پاک بشه هست ؟ بله . حالا بازم تمریناتت رو ادامه میدی ، ادامه میدی و باز هم ادامه میدی … اینقدری که انگار با خودنویسی که سند خونه و ماشین یا قباله ازدواجت رو امضا کردی دستور جدید رو برای ذهنت نوشتی . مگه جوهر اون امضا و قول و قرار از سند و قباله ازدواجت پاک میشه ؟ نه . به هیچ وجه . ولی این خودنویس جادویی دستور جدید ذهنی ات ، یه کم بازیگوشه ! هر روز باید بهش سربزنی ، هر روز ببینیش ، هر روز باید چک اش کنی تا همونطور پررنگ و مستحکم باقی بمونه . استمرار و تکرار و تکرار … یه جا دیگه میبینی تو یادت نیست کی و چطور این دستور رو دادی  ، ولی ذهنت خودش عین همون دستور جوهری پررنگ وحک شده رو داره برای تمام زندگیت صادر میکنه .

آهای اندام متناسب و لاغر و زیبای من  ، که همیشه مال من بودی و هستی ، تو قراره از زیر پوشش این جسم فعلی بیرون بیایی و خودنمایی کنی . نگران نباش ، کارهای اداری اش رو همه رو من قبلا انجام دادم . اینقدر رفتم و اومدم ، اینقدر یه ذهنم گفتم ، اینقدر براش نوشتم ،  اینقدر از تو گفتم و براش توضیح دادم ، اینقدر عکست رو نشونش دادم که دیگه ازم گرفته و گذاشته رو میز کارش که دیگه یادش نره تو رو . خلاصه که همه چیز برای حضورت کاملا آماده اس . ذهنم تمام درخواست های منو ثبت و ضبط کرده ، پروگرام های جدید اجرایی اش رو هم نوشته . خودش میدونه باید چیکار کنه . بهش اطمینان کامل دارم که بهترین عملکرد رو انجام میده . نمیدونی چقدر مشتاق اومدنت و دیدنت ام . زودتر بیا . بیا که میدونم اینبار که بیای قراره برای همیشه بمونی . بیا و همیشه برام بمون .🤗🥰

 ■ احساس شما از بودن در تناسب اندام تصویری که انتخاب کردی چیست؟

احساس که دیگه نگم برات … پر از شور و شوق زندگی ، سلامتی ، اعتماد و اطمینان به خودم و توانمندی هایم ،  پر از حس پیروزی و رسیدن ، آکنده از حس طراوت و اشتیاق ، سبکبالی ، سرزندگی ، لبخندی که همیشه نه تنها روی صورتم که توی قلبم هم تصویرش رو میبینم . تحسین از هر باری که خودم رو توآینه میبینم  . احساس غرور ، احساس افتخار برای بدست آوردن اونچه حق من بود و مدتی بود در اختیار نداشتم اش ولی الان دیگه همیشه دارمش .. احساس زیبایی ، احساس تناسب و تعادل ،  رضایت قلبی و از همه مهمتر از عمق وجود احساس شکر گزاری و سپاس از قدرت بی نهایتی که همه وقت و همه جا پشتیبان من بود  .احساس ورزشکار رشته ی تیر و کمانی رو دارم که چند دوره پشت هم قهرمان دنیا شده و تیرهایی که به سیبل و هدف زده اینقدر زیاد شده که دیگه هر تیر رو انتهای تیر قبلی تو مرکز هدف نشسته ، (رابین هود کی بودی تو ! )🤣

■ بازخورد اطرافیان وقتی شما رو با تناسب اندام تصویر انتخابی مشاهده‌ می کنند چیست؟

تعجب ، شگفتی ، باور نکردن حقیقتی که می‌بینند ، شاید گاهی کمی حسادت … نه نه ، بزار بهش بگیم غبطه خوردن 😉

تحسین ،  تشویق ، شادی ، خدا رو شکر گفتن های مکرر ، آفرین شنیدن های پشت سر هم ، انگشتانی که با اشاره منو به دیگری نشون میدن ، چشمهایی که از دیدن تغییرات من خیره شده اند ، بهت زدگی ، نشناختن من در نگاه اول و کمی درنگ در چهره ام و یکدفعه فریادی با بهت و ناباوری و در ادامه این سوال که  ؛ الهه ؟؟! خودتی ! آره ؟ تو الهه ای ؟ و من با لبخندی که دیگر جزئی از صورتم شده با تکان دادن آرام سر تائید میکنم و ادامه ، سوال هایی که تند تند پشت سر هم از من می‌پرسند ؛  نشانی دکتر تغذیه ای که ندارم را می‌خواهند وو رژیمی که نگرفته‌ام را می پرسند وو دارویی که نخورده ام را پرس و جو می‌کنند وو از جزئیات جراحی که نکرده ام می‌خواهند بدانند وو … من …

من در این فکر که امروز کدام یک از تمرینات ذهنی بی نظیر چند وقت اخیرم را امروز هم برای خودم تکرار کنم …

برقرار باشید . 

یا حق .