جلسه هشتم: راز طلایی قدرت انتظار برای لاغری بی‌دردسر

سلام و ادب

برخی از مهم‌ترین عوامل مؤثر در ایجاد انتظارات ذهنی:

5. تصویرسازی ذهنی و خودگوییاگر فرد به طور مداوم خود را لاغر تصور کند و درباره توانایی خود در رسیدن به وزن ایده‌آل با خود صحبت کند، این انتظارات در ذهن قوی‌تر خواهند شد.خب چون قبل اومدن به این سایت روند افزایش وزن داشتیم و یه تلاش هایی هم میکردیم ولی این روند متوقف نمیشد، نتیجه گیری منطقی ش هم این بود که این روند ادامه داره دیگه، کاری هم که از من برنمیاد. یا یه دلیلی مثل ژنتیک براش می‌آوردیم یا می‌گفتیم من دلیلش رو نمی دونم، و پیداش نکردم (من این مورد بودم) و الان هم نمیدونم چکار میشه کرد.میدونید چی این مورد رو تشدید میکرد؟ ترازو. من توی طول هفته با حس و حال به نسبت خوب مراعات میکردم و ورزش و تحرک هم سر جایش بود، و انتظار این رو داشتم که حداقل یک کیلو کم کرده باشم، وقتی سر هفته میرفتم خونه خواهرم و روی ترازو، میدیم نه تنها کم نشدم که نیم کیلو هم بیشتر شدم. فکر کنید این چندین و چند بار تکرار شد (توی طول اون یک ماه که مستمر پیاده روی میکردم و با مراعات بیشتری غذا می‌خوردم) دیگه اونجا بود که انتظارم عوض شد، دیگه انتظار لاغری نداشتم واقعا. حتی مستأصل شدم و به زبان آوردم که من دیگه نمیدونم باید چکار کنم و اصلا دیگه بی خیال میشم، چون دلیلش را نمی‌فهمم.البته که نتیجه او مستأصل شدن بد نبود و واقعا به طور تصادفی به این سایت هدایت شدم.ولی می‌خوام بگم یکی از چیزهایی که باعث تصویر سازی ذهن چاق میشه و انتظار لاغری رو از ما میگیره ترازوعه.و چقدر خوبه که توی این روش، از دوستان خواسته میشه که روی ترازو نرن. ترازو غیر از احساس بد و احساس رقابت چیزی نصیب ما نمیکنه.تو میخوای متناسب شی؟ میخوای زیبا شی؟ میخوای حست به بدن خودت خوب شه؟ خب نگاه کن ببین کی از نظر خودت متناسب و زیبایی، ببین کی حست خوبه. چیکار داری به اعداد یه وسیله به اسم ترازو؟!خلاصه که توی همین دو ماه همین روی ترازو نرفتن کلی حس و حال من رو خوب کرده و انتظارم رو از چاقی برداشته و کم کم دارم به انتظار لاغری میرسم.برای گفتگوی درونی ها، تکرار و شنیدن هرباره لاغری آسان ترین کار دنیاست، یا اینکه تناسب حالت طبیعی بدنه، یا اینکه چاقی ارثی نیست و … کلی باورها و گفتگوهای درونی ما را درست کرده.خلاصه که فعلا نرم نرم، یه جوری که رهنمون مقاومت نکنه، توی همین گروه ادامه بدیم تا به انتظار لاغری از خودمون برسیم و با تغییر نگرش، رفتار و جسممون، به تناسب واقعی و حال خوب برسیم.به امید خدا

استادی می‌گفت:

«جهان نمیتونه چیزی غیر از آنچه که ما بهش توجه میکنیم برای ما بیاره»

یعنی نشسته ببینه ما به چیدتوجه میکنیم و میپردازیم، همون رو برامون ظاهر کنه. اگر به تناسب میپردازیم، مثال هایی از افرادی که متناسب شدند می‌زنیم (مثل شگفتی سازان)، تصور تناسب میکنیم، تخیل تناسب میکنیم، به خودمون و دوستامون میگیم تناسب راحت ترین کار دنیاست و … میبینم به تناسب توجه میکنیم و تناسب بیشتری برای ما بوجود میاره، نه اینکه جادو و جمبل کنه ها، ما رو به رفتاری هدایت می‌کنه که نتیجه اش تناسبه. اگر ما میخواهیم انتظار تناسب داشته باشیم باید توجهمون به تناسب باشه. 

در مقابل اگر توجه ما به چاقی باشه، درسته که از نوع نخواستنه، یعنی یا نفرت از چاقیه، یا ترس از چاقیه، یا نگاه کردن به چربی ها و گوشت های اضافه است و یا مهم تر از همه نگاه کردن به اعداد بالای ترازوست، جهان میبینه ما داریم به اضافه وزن توجه میکنیم، پس اضافه وزن بیشتری به ما میده. باز هم نه از راه جادو جنبل، با فرمان به رفتارهای چاقانه، با ریزه خواری، با انتظار چاقی از هر ماده غذایی و …

پس مهم خود توجه کردنه، ببینیم به چی توجه میکنیم، به تناسب یا به به چاقی؟!

حتی اگر هنوز به تناسب نرسیدیم، در تصور خودمون و در تخیل خودمون به تناسب توجه کنیم (سوال اول تمرین روزانه). یا اگر به میزان کمی هم تغییر مثبت داشته ایم، حتی در عادات و رفتارمون (سوال ۴ تمرین های روزانه) اونها رو به یاد بیاریم، خودمون رو تحسین کنیم و در احساس خوب قرار بدیم.