در مسیر لاغری با ذهن، مراقب لغزش‌های پنهان باش! (گام ۲۵)

سلام خدمت استاد عزیز و دوستان گرامی

سخت ترین مرحله در مسیر لاغری با ذهن باور کردن توانایی لاغر شدن هست.

چرا سخته باور کنیم ؟ چون سال ها از انواع مختلف رژیم ها استفاده کردیم ولی نتیجه ی رضایت بخشی نصیبمون نشده و  توی تبلیغات افراد  زیادی دیدیم که از همان روشی که ما رفتیم و نتیجه نگرفتیم اون ها نتیجه گرفتن .حتی گاهی دیدیم که اون افراد اوضاع جسمی شون از ما بدتر بوده ولی نتیجه گرفتن .اما ما نتیجه نگرفتیم . و یک بار نشد به واقعی بودن افراد و رژیم ها شک کنیم و همیشه نا امید شدیم که مشکل از ما هست . سوخت و ساز بدنمون کمه و ما توانایی رسیدن به تناسب اندام نداریم و این اتفاق توی سال های زیادی هی برامون تکرار شده و به جایی رسیده که ذهنمون باور کرده ما ناتوانیم.

و همین یک باور اشتباه باعث شده که قدرت و توانایی واقعی خودمون توی همه ی مسائل  اعتماد به نفس و حال خوب و قدرت تکلم و شغل خوب و … نادیده بگیریم و ساز ناتوانی بزنیم .

ما الان که به لطف خدا با سایت تناسب فکری آشنا شدیم فهمیدیم که توی این همه سال ما توانمند بودیم و این روش ها بودند که مشکل داشتند که باعث شدند ما به نتیجه دلخواه نرسیم .

ناتوان کسی هست که توی هر کاری  با اولین شکست جا بزنه و دیگه ادامه نده .ما که اینقدر تلاش کردیم و جا نزدیم و به خاطر همین تلاش بوده که خدا خواسته و با لاغری با ذهن آشنا شدیم . پس هیچ شکی نیست که  ما توانمندیم و لایق بهترین ها.

همیشه فکر می کردیم لاغر شدن خیلی سخته و کاری نشد .اما از وقتی پی به باورهای اشتباه خودم بردم  و استاد گفتن لاغری آسان ترین کار دنیاست. بیشتر به قدرت و توانایی خودم ایمان آوردم و مطمئنم من توانایی رسیدن به همه ی خواسته هام دارم و لاغری هم یه دونه از خواسته هام هست که خیلی زود بهش میرسم.

در مسیر لاغری با ذهن افراد به دو دلیل انگیزه لاغر شدن رو از دست می دهند

یک + توجه به چاقی و عوارض اون : که این افراد هنوز باور ندارند که مسیر درست رو پیدا کردند و فکر می کنند از این طریق نمی توانند به لاغری برسند . برای همین مدام افکار منفی می آید سراغشون و هی توی فکر اندام چاق خودشون می روند و بیشتر دچار شک و تردید می شوند که به تناسب فکری برسند.

در صورتی که من از وقتی با سایت تناسب فکری آشنا شدم هر روز انگیزه لاغر شدنم بیشتر می شود و دیگه به یقین رسیدم که زمان نیازه برای تناسب همیشگی و تنها روشی که میتونه من رو به تناسب اندام برسونه همین روشه چون به وضوح نتیجه هاش رو دارم میبینم که نه تنها توی جسمم بلکه توی روح و روانم هم اثر مثبت گذاشته.

دو + توجه به حرف و حدیث دیگران : متاسفانه بعضی افراد دمدمی مزاجن و اینقدر که حرف دیگران براشون مهمه واقعیت امر ‌زندگی خودشون براشون مهم نیست. این ها فقط کل عمرشون دنبال راضی کردن نظر اطرافیانشون هستن .غافل از اینکه مهمترین فرد در زندگیشون خودشون هستن و عمر تنها چیزی هست که برگشت پذیر نیست و با این زمانی که برا دل مردم تلف‌ میکنن در واقع دارند زندگی خودشون نابود میکنن.

من برعکس این افراد هستم و اصلا به حرف های دیگران بها نمیدم و چون به قول بابام هیچکس بدرد انسان نمیخوره .یه حدیثی بزرگان گفتن که اونقدر با دوستت صمیمی نشو شاید یه روز دشمنت شد و کل زندگیت رو فاش‌ کرد و آبرو ت  برد و اونقدر با دشمنت دشمن نباش ‌شاید یه روز دوستت شد.

برای همین من همیشه میانه رو هستم و اون حرف هایی که به نفعم هستن و توی زندگی به کارم می آید رو‌ گوش میدم .بعد شم هیچ کدوم از اون افراد راه من رو نرفتن که بخواهند درکم  کنن و حال من رو بفهمن برای همین هیچ کس جز خودم پی به‌ تغیرات جسمی و روحی روانی ام نمی برند .

خیلی ها توی این مسیر فقط‌ شاهد لاغر شدنم هستند و  کلی ذوق کردند حتی برادر زاده ام که ۱۰ سالشه هم اون شب بهم گفت عمه  لاغر شدی خیلی خوب شدی . این حرف ها فقط من می شنوم و باعث میشه در مسیر ‌ثابت قدم بمونم. و من گوشی برای شنیدن حرف اونایی که خلاف این نظر میدهند ندارم . من روح و روانم رو درگیر آدم ها و حرف منفی گرا و نا امید کننده شون نمیکنم.

در مسیر لاغر شدن کوله باری از افکار چاقی و اضافه وزن و تبلیغات لاغری و حرف و حدیث دیگران … به همراه داریم که اگه بهشون بها بدهیم مانع رسیدن به تناسب انداممون میشوند و باید بهشون بی توجه باشیم.

زندگی من با بقیه افراد مثل اینه که همه عازم یک سفری با قطار هستیم .و همه با هم خوش و خرم شاهد یک  منطقه ای پر از باغهایی لذت بخش  هستیم به ایستگاه اول که رسیدیم همگی  پیاده میشویم تا گشت و گذاری داشته باشیم بعد از مدتی اون ها تصمیم میگیرند در آن منطقه چادر بزنن و مدت زیادی رو سپری کنن و افراد زیادی با دغدغه های روحی و روانی و شغلی و… هم اونجا هستن. من همچنان در جستجوی منطقه ای بهتر سوار قطار می شوم و عازم ایستگاه های دیگر وسط ایستگاه دوم گوشیم زنگ میخوره و دوستام از ایستگاه اول کلی تعریف میکنن و عکس سلفی میفرستن و از سفره های رنگی شون عکس میفرستند کلی منظره زیبا رو توی پیجشون میذارند. و اینقدر تعریف میکنن  که من رو راضی کنن برگردم پیش اونا .اگه من یک آدم سست عنصری باشم احتمال داره وسوسه بشم و برگردم .

اما غافل از اینکه من در ایستگاه دوم چیزهایی رو دیدم که اونا حتی آرزوی داشتنش رو توی خوابم واسه خودشون ندارند . من مزرعه هایی سراسر آرامش و خوشی و لذت  رو دیدم که با اولین قدم در آن مزرعه شش دانگ مزرعه لاغری به نامم میخوره و همه افراد اونجا حالشون خوب هست و کلی روحیه به تازه وارد ها میدهند و همه از قدرت و توانایی این منطقه در بارور شدن آرزوهاشون میگن ومن به یقین می رسم که   باید اونجا بمونم و جوونه های امیدی  که تازه سر از خاک در آوردن رو آبیاری کنم تا دو روز دیگه صاحب درخت های تنومندی بشم که هیچ باد و بارونی قادر به خراب کردنش نیست

حالا خوش گذرونی توی باغ دیگران کجا و صاحب باغ آرزوهات بودن کجا .

اونا هیچ وقت حال و حرف های من باور نمیکنن تا زمانی که قدم در مزرعه لاغری بذارند و شش دانگ‌ مزرعه به نامشون بشه.

این دقیقا حال کسانی هست که وارد مزرعه نشدن و اظهار نظر میکنند.

من توی مزرعه لاغری انواع میوه ها و بوته های مغذی کاشته ام که هر وقت میلم بکشه به اندازه نیاز میخورم و هیچ سختی به خودم راه نمیدم.

وقتی به خواسته هامون می رسیم که خودمون رو لایق اون بدونیم.

من مطمئنم همه ی ما توانمند و لایق بهترین ها هستیم چون اگر غیر از این بود این جا نبودیم.