روش های لاغر شدن (قسمت سوم)

الهی به امید  تو!

سلام به استاد عزیزم ودوستان همراهم!

لازم میدونم یه اصلاحیه بنویسم در باره ی یه متنی که تو همین قسمت چند روز پیش نوشتم , که اطلاعات اشتباه منتقل نکرده باشم:

مواد غذایی که ما میخوریم بعداز اینکه در سیستم و دستگاه گوارش هضم شد از طریق دیواره ی رگهای دستگاه گوارش وارد خون میشه واز اون طریق در سراسر بدن گردش میکنه وبنا به نیاز سلول ها در هر قسمتی از بدن وطبق یه فرایندهای انتقال که اون هم داستان خودش رو داره و یکی از میلیاردها معجزه ایه که خداوند در خلقت ما انجام داده، وارد سلول ها میشه  و در داخل سلول فرایند متابولیسم و استفاده از انرژی ذرات غذایی انجام میشه و انرژی مولکول های غذایی ؛ مثل گلوکز در میتوکندری سلول تبدیل به ( ای تی پی)  و یا همون ATP معروف وحیاتی میشه و سلول در انجام واکنش های شیمیایی خودش از اون به شکل های مختلف استفاده میکنه. 

وآگاهی از این همه معجزه که هر روز در بدن ما رخ میده و حتی ما در لحظه به اون آگاه نیستیم فقط جای شکر گذاری داره برای تک تک سلول های بدنمون؛

برای تک تک واکنش هایی که هر لحظه در بدن ما اتفاق میفته که اگر حتی یکیش از نظم خارج بشه وحتی یه مرحله اون درست انجام نشه و یا یه مولکول تغییر کنه ویا حذف بشه بدن بیمار میشه وکلی تخصص باید دست به دست هم بده که بتونه یه راهی برای برگردوندن سلامتی پیدا کنه و مشکل اون یه مولکول رو حل کنه و این هم جای شکر داره.

پس هر کی بیاد بگه فلان عالم و دانشمند مشرک وکافره من قبول نمی کنم چون :

 بر سر در علم نوشته شده :” اگر ایمان نداری وارد نشو !

 کسی که علم داره خدا رو پیدا می کنه . علم لق لقه ی زبان نیست ، ادعا نیست، مدرک زورکی نیست ، به خاطر پز دادن و از کسی جا نموندن ،دانشگاه رفتن و مدرک گرفتن نیست.

با  پول مدرک گرفتن ونمره خریدن نیست.فقط از یه جا حفظ کردن ویه جای دیگه نوشتن و نمره گرفتن و قبول شدن نیست. علم حرمت داره. علم مقدسه. عالم هم حرمت داره چون شعور داره . آگاهی داره .منش داره. 

علم واقعی رفتار رو هم درست میکنه.  علم واقعی نشونه داره. علم واقعی لباس عالم رو هم متبرک می کنه همونطور که عطر فضا رو خوشبو میکنه.

ادعا نیست علم خودش رو پشت کسی یا چیزی قایم نمی کنه. 

علم واقعی برا خودش از اسم ورسم دیگرتان و شجاعت اون ها که هیچ ربطی به اون نداره استفاده نمی کنه تا برای خودش پله بسازه وبه هوس های دنیاییش برسه .

علم تقلید نیست جستجوه. علم دنبال خدا می گرده پیداش میکنه .سنگ رو از پیش پای مردم وخلق خدا بر میداره .علم دردها رو شفا میده .مرهم زخم همنوعان میشه. گره ها رو اززندگی مردم باز می کنه علم مقدسه ؛ حتی بالاترین عبادته. علم خود عشق به خداس.

وقتی می‌شنویم که محفل علم باغچه ای از باغ بهشته یعنی بالاترین نمازه. یعنی علم ، خود نمازه.نماز باعلم و آگاهی باعث افزایش درجه ی روحی من میشه.

 نه اینکه مثل کلاغ وجلوی این واون ادای آدم خوب ها رو در بیارم و نماز بخونم. دارم چیکار میکنم؟ کی رو میخوام گول بزنم؟ گیرم بقیه فکر کردن من آدم خوبیم، خب دو دقیقه بعد وقتی عملم وتصمیم هایی که گرفتم خلاف اون رو نشون داد می خوام چی بگم؟ هی با نماز رو گندهای خودم ماله بکشم که چی؟ درد کی رو درمون می کنه؟ به کجا میرسونه منو؟ چرا دارم پشت نماز  قایم میشم؟ چرا برا یکبار هم که شده به خودم نمیام ویه فکر درست ودرمون برا خودم نمیکنم؟ به خدا جایی نمیرم .هیچ پیشرفتی به من نمیده. رو به عقب دارم میرم. اون پسرفته.اون فاجعه س .اون  نماز نیست. اصلا معلوم نیست چیه ؟ در خلوت خودم هر کسی باشم غیر از اونی که در ظاهر دارم نشون میدم چه فایده ای داره؟! 

دوست دارم دیگه تموم بشه . مردمم بیدار بشن . دنبال خدا تو بيراهه نگردن. خدا همین جاست .مثل خورشیده .همه جا رو روشن میکنه .ما باید چشمامونو بازکنیم . پرده رو کنار بزنیم .ما باید ظهور کنیم خودمون باشن . خود خداییمون .حرف های قشنگ زدن همه چیز رو درست نمی کنه . عمل کردن به اون حرف هایی که میزنیم وتعهدی که در قبال حرف هامون داریم اون ها رو ارزشمند میکنه وگرنه می‌شن حرف مفت . صد من یه غاز.

میشه این که دیگه خودمون رو هم قبول نداریم .به هرجا هم می‌رسیم آرامش نداریم چون روحمون میدونه بیراه رفتیم ، ما گوش و چشممون رو بستیم.دیگه خودمون رو هم نمی‌شناسیم.سرگردون میشیم. همش دنبال اثبات اینیم که بقیه ما رو تایید کنن بگن ما خوبیم.در حالی که خودمون می دونیم خوب نیستیم .آرامش نداریم. زور میگیم . عقده هامونو تبدیل به خنجر میکنیم و به جون مردم میفتیم. زیاده خواه میشیم.قدرت طلب میشیم.

این یه تفکر اشتباهه که در طول تاریخ هزاران ساله ی بشر همیشه بوده ، وجود داشته و آسیب زده به پیکره ی بشریت ، به انسانیت لطمه زده ، خیلی جاها جبران ناپذیر. 

این همه مسائل و مصیبت های بشراز کجا سرچشمه می گیره؟ 

از یه ذهن ناآگاه ، از یه فکر بیمار، از یه روحی که رو خودش کار نکرده، خودش رو تو دنیا گم کرده؛ در نتیجه از خدا جدا شده ، بلا شده ، آوار شده رو سر مردم؛ وگرنه انسانی که با قد کشیدن جسمش رو ذهنش و فکرش هم کار کرده وخودش رو رشد داده، ارتقا داده که اینجوری رفتار نمی کنه ، به هر جا برسه، اول آدمه، انسانه، بعد میشه رئیس ومدیر و هر نقشی که در اجتماع داره.

همش منتظر معجزه از بیرونیم. منتظریم یکی بیاد همه چی رو برامون درست کنه. این جوری نیست . ما غایبیم. ما نیستیم .ما خودمون گم شدیم . اون حاضره. اون معجزه منتظر ماست تا اون رو به زندگیمون و به دنیامون دعوت کنیم .چطوری؟

 وقتی خودمون رو پیدا کنیم. وقتی خودمون باشیم. وقتی به حرف هایی که می زنیم عمل کنیم. وقتی هر خوبی که برای خودمون میخوایم برای بقیه هم بخوایم.وقتی نیت مون رو درست کنیم . وقتی شب که میخوایم بخوابیم به فکر انسان های دیگه در سراسر دنیا باشیم نه فقط به فکر گروه خاصی. وقتی انحصارطلب نباشیم.خودمون رو بالاتر از بقیه ندونیم. نژاد پرست نباشیم. آدم ها رو از روی ظاهرشون قضاوت نکنیم. دنبال درست کردن بقیه نباشیم، خودمون رو درست کنیم .

چه قدر دنیامون قشنگ میشه. اون وقت ناجی میاد .خدا ناجی رو می‌فرسته. میگه دیگه وقتشه. دیگه مردم تغییر کردن. آگاه شدن. آخه خدا خودش گفته: اوضاع مردم تغییر نمیکنه تا وقتی مردم خودشون رو تغییر ندن. این تغییر تو تک تک ماست وباید خودمون بخوایم وآگاهانه باشه. زوری نیست . با قانون وبخش نامه نیست. از بالا نیست. توی خودمونه ،تو وجودمون باید تغییر کنیم. تفاوت ها روبپذیریم. نخوایم همه مثل ما فکر کنن. به عقاید هم احترام بزاریم. برادری فقط با حرف درست نمیشه. برادری همدلیه. یه روح بزرگواریه. شنیدن حرف هایی یه که ما دوست نداریم ولی درسته وباعث بهتر شدن ما میشه اگه بهشون فکر کنیم. خودخواهی رو کنار بذاریم .اشتباهاتمون رو قبول کنیم. عارمون نشه بگیم اشتباه کردیم .سختمون نباشه بگیم ببخشید تقصیر من بود اگه واقعا مقصریم. پذیرش مسئولیت از ما آدم بهتری می‌سازه. ما رو بزرگ میکنه.

اینجوری چقدر دنیامون زیبا ودلنشین تر میشه وقتی از خوشبختی وسعادت بقیه ماهم احساس لذت بیشتری میکنیم.

این دنیاییه که دوست دارم توش زندگی کنم ، توش نفس بکشم واز بودن در کنار همنوعان آگاهم مست لذت بشم . چه سعادتی بالاتر ازاین!!!!

دوستتوندارم ! حالم عالییییه…پس بیاین با هم ادامه بدیم…

سلام به استاد عزیزم ودوستان همراهم!

من در طول ۲۳ سالی که اضافه وزن داشتم بارها برای کاهش وزن اقدام کردم .

اتفاقا امروز یکی از دفترهای قدیمی خودم رو که برنامه هامو توش می نوشتم باز کردم ودر یک صفحه نوشته بودم که وزن هدفم ۵۸ کیلو بوده و وزن اون زمانم ۶۸ و به طور هفتگی کاهش وزنم رو با تاریخ ثبت کرده بودم.

  تاریخش سال ۱۳۹۰ بود وکاهش وزن هفتگیمو نوشته بودم ودر طول ۲ماه سه کیلو کاهش وزن داشتم.

همینطور بارها کاهش وزن داشتم ولی تا کم خوری رو کنار می ذاشتم دوباره در عرض چند هفته به وزن قبلیم برمیگشتم حتی بعضی وقتها وزن قبلی رو هم رد میکردم و بيشتر چاق می شدم. از همه بدتر می دونید چی بود؟ اینکه بعد یه مدت که خودم رو منع میکردم از خوردن، بدنم حریص می شد و اونقدر ولع خوردن داشتم که حالمو بد میکرد و بعدش هم که نگم؛ اونقدر خودم رو سرزنش می کردم که از زندگی بیزار میشدم.

سال ۱۳۹۴  بعد از اینکه پسرم رو از شیر گرفتم به مدت یک سال با کم خوری تونستم ۱۰کیلو کاهش وزن داشته باشم ؛ تامدتی خوب بودم احساس سبکی داشتم ولی خیلی طول نکشید وبعداز چند ماه بازم وزنم اضافه شد.

کارهایی که برای کاهش وزنم انجام می‌دادم اسم خاصی نداشت ، هرچی رو می‌شنیدم اثر داره و هرکی از یه روشی نتیجه گرفته بود رو من انجام می‌دادم ولی موقتی بود. 

کتاب دکتر کرمانی رو خوندم ، بحث هاش برام جالب بود ، خیلی رو حرف هاش فکر کردم ولی رژیمش رو انجام ندادم.

یه بار هم سال ۱۳۹۴ پیش متخصص تغذیه رفتم ویه لیست هفتگی بهم داد ویه آنالیز رو بدنم انجام داد .

وقتی برگشتم خونه ولیست رو خوندم ، اصلا نتونستم قبولش کنم حتی یک روزشو رو هم انجام ندادم. چون اصلا نمی تونستم قبول کنم که اون روش  ؛ درست باشه. 

با این حال ؛ راه دیگه ای هم بلد نبودم ولی قانع نشدم وباز به جستجو ادامه دادم .

اما یه جای کار می لنگید . یه قطعه از پازل همیشه به نظرم کم بود ولی نمی دونستم اون قطعه چیه؟ من که اراده ی خوبی تو ادامه رژیم داشتم ؛ بارها وزن کم کرده بودم، بارها فشار رژیم رو بر خودم وارد کرده بودم، جسمم طفلکی این همه با من راه اومده بود وگوش به فرمون بود . 

الان که این جملات رو می نویسم خیلی دلم به حال جسمم می سوزه ؛ چه بی پناه بوده ، در مقابل اون همه بلایی که سرش آوردم. چه صبورانه ، ناآگاهی های منو تحمل کرده و انواع واقسام هر چیزی رو که می‌شد خورد ومی گفتن باعث لاغری میشه رو به خوردش دادم واون تحمل کرده و دم نزده. 

در نهایت هیچ کدام از روش هایی که برای کاهش وزنم استفاده کردم ماندگار نبود و نتیجه ی دائمی نداشت وبه نظرم غیر طبیعی میومد ودر نتیجه هیچ کدوم رو باور ندارم از هیچ کدوم نتیجه ی دلخواهم رو نگرفتم ونتیجه نسبی هم که به دست آوردم به خاطر فشاری بود که به جسمم وارد کردم ولی نمی دونستم که باید ذهنم و مغزم رو هم در این مسیر با جسمم همراه میکردم.

تازه جدای از این همه کاهش وزن های دوره ای چند وقت پیش به فکر افتاده بودم که پوست شکمم رو جمع کنم ولی از عوارض اون ترسیدم و بی خیالش شدم.

با وجودی که کاهش وزن هایی که داشتم خیلی سریع نبوده با این حال باعث افتادگی و شلی پوست میشه که اون هم داستان خودش رو داره.

حالا که گذشته رو مرور کردم به یقین رسیدم که هیچ روش کاهش وزنی در دنیا وجود نداره که کامل تر ، درست تر و منطقی تر از لاغری با قدرت ذهن باشه . 

کاملا منو راضی میکنه ودلایل استاد قانعم کرد .

هر جور که بهش فکر می کنم حرف های استاد درسته.

قلبم گواهی میده راه و مسیر درست رو پیدا کردم، جوینده یابنده س.

 قسم میخورم که دیگه دنبال هیچ روشی غیر از روش لاغری با ذهن نرم و همین روش رو تا آخر عمرم ادامه میدم .خسته نمی شم و از بودن در این مسیر لذت می‌برم. 

حس و حالم عالییییه …

ادامه میدم….

سلام به استاد عزیزم ودوستان همراهم!

بعداز بارهاگوش دادن فایل صوتی وخوندن متن ‌گام‌ سوم:

متوجه شدم که از وقتی که خاطره ها در ذهن من شروع به شکل گیری کرده ، یک سری حرف ها رو مدام وبه شکل های مختلف از زبان آدم های متفاوتی شنيدم و رفته تو ناخودآگاهم . فیلتر کردن بلد نبودم، مثل خونه ای که درش همیشه بازه وهر کسی می تونه وارد بشه و دربان نداره. 

طی تمام سال های عمرم با این روش خیلی مطالب وحرف ها رو به خورد ذهنم دادم به طور ناآگاهانه. اگر تجربه ی الانم رو داشتم محال بود اين کار رو بکنم. 

ولی خب زندگی خیلی چیزها به آدم نشون میده.

الان که به‌ سال های گذشته فکر می کنم ، از وقتی که اومدم بیشتر به جسمم توجه کنم وبرام مهم شد که حواسم به خودم باشه ، تاثیر حرف ها و باورهای غلط هم روی من شروع به کار کرد و جسم من از تنظیم خودکار خارج شد . با دست های خودم و بهتره بگم با افکار اشتباهم این بلا رو سر خودم آوردم.

وگرنه قبل از ازدواجم ، هم این جسم رو داشتم و غذا هم می خوردم ومتناسب هم بودم. از هیچ روش و فرمولی هم استفاده نمی کردم ، اصلا هیچی بلد نبودم . رو تنظیم کارخانه بودم . خورد و خوراکم سر جاش بود . اما از وقتی که فکر کردم باید در این مورد از دیگران یاد بگيرم و بی اطلاعی من از تشخیص حرف های درست و غلط باعث شد ذهنم تغییر کنه وسعی کردم بر اساس حرف های جدیدی که می شنیدم عمل کنم جسمم به سمت چاقی تغییر کرد.

حرف های جدیدی در این زمینه می شنیدم و در ذهنم بارها و بارها اون رو تکرار می کردم واون رو برای خودم منطقی می کردم و درنتیجه برام تبدیل به باور می شد و ذهنم و مغزم سعی می کرد بر اساس اون باور های جدید دستورات جدیدی صادر کنه وجسم من فقط از مغزم اطاعت میکرد، در نتيجه تغییر شکل داد وخودش رو شبیه باور جدید کرد. 

آخه جسم که قدرت تشخیص نداره ، مگه معده می تونه فکر کنه؟ مگه تا حالا شنیدیم بگن شکمم فکر میکنه. خنده داره،  حتی اگه به اون یه لحظه فکر کنیم. 

این حرف ها رو جدید یاد گرفتم ، از استاد یاد گرفتم.

قبلا بلد نبودم .مراحل تغییر رو این طور نمی دیدم که بخوام حواسم باشه کجا می شینم ؟ با کی میشینم ؟ به چی دارم گوش میدم؟  چی رو می بینم ؟ چه اطلاعاتی رو وارد ذهنم می کنم؟ حتی بلد نبودم تو ذهنم وبدون اینکه به طرف چیزی بگم اون حرف رو رد کنم و یا تحلیلش کنم . فکر می کردم بی احترامی میشه. چه فکر اشتباهی! فقط ورودی داشتم  چه درست و چه غلط .

خب تمام این مراحل در وجود من خییییلی آروم و بی صدا انجام شده من حتی متوجه نشدم درونم چه خبره؟  وبعد يه مدت رفتم جلوی آینه ومتوجه جسمم شدم که

 ای بابا ! چرا اینجوری شدم ؟ چرا چاق شدم و تازه اون موقع  داشتم نتیجه ی اون همه مدت تغییرات رو میدیدم واز مراحلی که قبل از نتیجه طی کردم بی اطلاع بودم  وخودم هم شوکه شدم وترسیدم، هی به چاقیم قدرت دادم وخواستم به شکل های مختلف نتیجه رو تغییر بدم، چاقی رو که نتیجه بوده از بین ببرم وتازه پناه بردم به روش های اشتباه وافراد ناآگاه تر از خودم و مدام به طور ناخواسته بیشتر به جسمم آسیب زدم.

 ناآگاهی بد دردیه . تو هر زمینه ای ناآگاهی فقط زجر و عذاب ونارضایتی میاره. از خدا میخوام و در دوره ی زندگی با طعم خدا هم ، مهمترین خواسته‌ی من دریافت آگاهی های نابه. 

آقا بلد نبودم ، هی چشمم به دهن این و اون بوده ببینم کی چکار کرده منم همون کار رو انجام بدم .واااااای الان که به‌ خودم اومدم دارم متوجه میشم تا لبه ی پرتگاه رفتم که یه دفعه خدا دست منو گرفته واستاد رو سر راهم قرار داده.

خدا یا شکرت  بازم مثل همیشه به موقع به دادم رسیدی! 

و در موقعی که شدیدا نیازمند کمکت بودم دستمو گرفتی!  ممنونم !

من می شنیدم برنج چاق میکنه، باور کردم و هر بار که برنج خوردم به خودم گفتم : من دارم چیزی میخورم که منو چاق میکنه وجسمم گفته :” تو راست میگی” و خودشو شبیه باورم کرده و خودشو تغییر داده وچاق شده.

هر وقت خواستم یه چیزی بخورم ، به ساعت نگاه کردم وچون از قبل شنیدم دیر وقت اگه چیزی بخورم ذخیره میشه و چاق میشم و باور کردم وجسم بیچاره ی من هم اطاعت کرده وچاق شده.

 ندونستم که ساعت رو آدم ها ساختن و وقت ها هم قرارداد ما آدم هاس . طبیعت ساعت نداره. من ساعت دوازده هم برای عروس هلندی دخترم غذا بزارم ، گرسنه باشه می خوره ، به ساعت کار نداره ، نمی گه نه الان نمی‌خورم، دیر وقته، چاق میشم .

استاد!  گل گفتی ، طبیعت بزرگترین معلمه،  برای منی که بخوام چشمم رو باز کنم و دنبال حقیقت باشم و از اون الگو بگیرم. ممنونم که راهشو بهم نشون دادی! 

ذهنت همچنان منور باد به نور آگاهی های زندگی ساز و چراغ مسیرت همواره روشن!  

من شنیدم غذای چرب آدمو چاق میکنه ، باورش کردم و هربار که یه غذای چرب خوردم به خودم گفتم وای این غذا چربه و منو چاق می کنه ، جسمم باور کرده ، وگفته تو راست میگی ؛ آخه جسمم گوش به فرمان ذهنم و مغزمه وهرچی اونا بگن ، براش حجته و انجام میده وشک نمی کنه….

وهمینطور ادامه پیدا کرده و دیده ها و شنیده هام تبدیل فکر وباور شده وبه شکل دستور های مغزی به جسمم صادر شده وجسم بی گناه من فقط مطیع اوامر مغز و ذهن منه و من بی خبر از همه جا ، این همه سال با جسمم دعوا داشتم ؛ جلوی آینه بد نگاهش کردم . تو اتاق پرو هر وقت لباسی که دوست داشتم ، اندازه ی من نبوده ، بهش حرف زدم. وقتی خواستم برم مهمونی قایمش می کردم ، موقع عکس گرفتن جوری می ایستادم که کسی اونو نبینه و به چشم نیاد و تازه هزار ویک جور بلا سرش آوردم که تغییر کنه و بيشتر از بقیه خودم ، مدام سرزنشش کردم.

  استاد عزیزم! تا اینجا جواب سوال اوله . امیدوارم درست متوجه سوال شده باشم و جوابم درست باشه.

منتظرم بهم بازخورد بدین که درسته یا نه ، که بعد برم سراغ سوال دوم.

حس وحالم عالیه …ادامه میدم….