تغییر باور و نگرش (جلسه اول)

راستش برای من این سوال پیش اومد پس این آیه که گفته «لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسانَ فِی‌ کَبَدٍ» ما انسان را در رنج و سختی خلق کردیم. یعنی چی؟  البته نمیدونم چقد درسته ولی خوندم که فقط یکبار در قران تکرار شده. و اکثرا کلمه کَبَد و به معنای رنج و سختی معنی کرده بودن، یکی هم به معنای استقامت و راست قامت معنی کرده بود که یعنی انسان را رو دوپای خودش آفریدیم ولی بقیه جانوران روی چهار پای خود واستادن. خب مثلا شترمرغ هم رو دوپای خودشه، مار هم که اصن پا نداره، زرافه که هزار ماشالا از ما هم راست قامت‌تره [ایموجی فکر کردن + خنده] یکی هم گفته بود در فضا(بین زمین و آسمان) خلق کردیم. 
یه روز داشتم به مامانم میگفتم این چه وضعیه که هردفعه یه جاییمون درد میگیره و مشکل داره، یا شکممونه یا سره یا پایه یا گردنه یا کمره، بعد با افتخار گفت خدا گفته ما انسان و در رنج و سختی آفریدیم. با خودم فکر کردم یعنی چی آخه؟ ما دنیا بیایم که سختی بکشیم بعد بمیریم؟ اصن دنیا نیایم بهتره که. بنظرم یه جای کار مشکل داره. شاید منظورش این باشه که سختی رو در زندگی قرار دادیم که انسانی که قدرت انتخاب داره راه ساده رو انتخاب کنه، یا اینکه ناخواسته رو تشخیص بده و به سمت خواسته‌هاش بره. منکه نتونستم معنی درست کلمه کَبَد و پیدا کنم. اصن این کلمه رو اشتباه معنی کردن، اصن معنیش کِرمه. 
ولی از اونجایی که باید به این دوره اعتماد کنم پس زندگی راحته، باید فقط لذت برد و شاد بود، آدم به راحتی میتونه به چیزایی که میخواد برسه، زندگی روزانه آسونه. 

هیچ چیز جز نگرش من، طرز تفکر من، باورهای من، انتظارات من و احساسات من جلوی جریان خدا رو نمیگیره. حالا میخواد جنگ باشه، آدم فضایی‌ها حمله کنن و دلار بشه یک میلیارد همچنان رزق و روزی خدا ادامه داره. درواقع بنظرم جنگ و دلار یه چیز انسانیه که انسان‌ها درست کردن، ربطی به خدا نداره، انرژی خدا کلا یه چیز دیگست، از یه جنس دیگست. مثلا بیایم دمای شوفاژ خونه رو زیاد کنیم در و پنجره‌هارم ببندیم کیپ کنیم بعد بگیم واااای چقد گرمه وای هلاک شدم وای هوا نیست اصن هوا سنگین شده، پس حالا که انقدر خونه گرمه من قراره بدبخت بشم آخ‌آخ قراره بیچاره بشم. خب خدا نیومده که عجی‌مجی کنه خونه رو گرم کنه، این خودمون بودیم که این کارو کردیم، هیچوقت هم فکر نمیکنیم که بخاطر این کارمون بدبخت میشیم، شایدم جنگ و دلار مثل همین باشه ولی خب در ابعاد بزرگتر، با سر و صدای بیشتر، آدمای بیشتری باهاش درگیرن پس باعث میشه که این فکر به ذهنمون برسه که عههه حتما یه چیز خیلی مهمیه که همه دربارش نگرانن پس منم باید نگران باشم، اگه رو زندگی بقیه تاثیر گذاشته پس حتما رو زندگی منم تاثیر میزاره. پس هرچیزی که جلوی جریان خداوند و بگیره کِرمه. اصن شوشکه(سوسک).

منم دوست دارم بتونم جزو طبیعت باشم که بدون توجه به جنگ و مشکلات رشد کنم. میخوام که مثل طبیعت زندگی کنم. درسته که انسانم درخت یا حیوون نیستم اما جزو مخلوقات خدا هستم، پس هر مخلوقی جزو طبیعته. دریا رو خیلی دوست دارم، میخوام دریا باشم. دریا زیر نور آفتاب میدرخشه، منم میخوام در زندگیم بدرخشم. موج‌هاش که به ساحل میخورن صدای آرامش بخشی داره، منم میخوام زندگیم آرامش داشته باشه. وقتی به دریا نگاه کنی به راحتی میشه به آسمون وسیع نگاه کرد، نه اینکه مثل توی شهر آدم باید بخاطر ساختمونا سرشو بالا بگیره گردنشو بشکنه که بتونه آسمونو نگاه کنه، منم میخوام زندگیم آسون و وسیع و زیبا باشه. دریا آزاده میتونه ازین شهر بره یه شهر دیگه، از یه کشور بره کشور دیگه، بره جزیره‌های مختلف، بره قاره‌‌های مختلف، منم میخوام در زندگی آزاد باشم، هرجا که میخوام برم، هرکسی که میخوام باشم، هر زندگی که میخوام داشته باشم. ( چه شاعرانه شد [ایموجی خنده] شبیه انشاهای دوران مدرسه شد که معلما تاکیید بسیار بر استفاده از تشبیه داشتن)

چیزهایی که من میخوام در این دوره بدست بیارم:

آرامش، آرامش زیاد. آرامش در زندگی و آرامش ذهنی. وااقعا دوست دارم ذهنم آروم بشه. با آرامش از خواب پاشم، با آرامش بخوابم. مغزم ترمیم و ریکاوری بشه، ذهنم جوری آروم باشه که انگار ساکته. عضلات صورتم آروم باشه. تمام روز بخصوص عصرها آرام باشه. کللل زندگیم میخوام در آرامش باشه.

خوشحال باشم. میخوام خوشحال و شاد و سرزنده باشم. از خودم خوشحال باشم، از زندگیم خوشحال باشم، از تصمیماتم خوشحال باشم، از کارایی که میکنم خوشحال باشم.  

دلم میخواد خودم و بسییاااااااار زیااااد دوست داشته باشم. تا جایی که یادم میاد همیشه از خودم متنفر بودم، و بخاطر همین نفرت به خودم آسیب زدم برای همین میخوام عاشق خودم باشم. میخوام چهره و بدنم رو دوست داشته باشم و باهاش مهربون باشم، کسی که هستم و دوست داشته باشم، شخصیتم و دوست داشته باشم، علایقم و دوست داشته باشم. به خودم افتخار کنم، خودم و ارزشمند بدونم، خودم و توانا ببینم، خودم و لایق بهترین‌ها ببینم.

دلم میخواد فکرم مثبت باشه. ذهنم به چیزای مثبت و حال خوب کن فکر کنه یعنی دیفالتش بره رو مثبت. اولین فکری که وقتی از خواب پا میشم سراغم بیاد فکرهای خوب باشه. شب که میخوام بخوابم با فکر خوب بخوابم. خوابای خوب ببینم. در زمان ناراحتی و عصبانیت و افسردگی با فکر خوب سریع حالم و عوض کنم تا توی حال بد غرق نشم. گوشت و پوست و استخوان و سلول‌هام مثبت بشن. سلول‌های جدیدی که در بدنم متولد میشن با انرژی مثبت، سلامتی، بهبودی، زیبایی و شادی متولد بشن.

اتفاقات خوب و مثبت و شاد برام بیوفته. یه عالمه معجزات عالی و خوشحال کننده برام اتفاق بیوفته. جوری باشه که بگم وای من چقدر خوش‌شانسم. چیزهایی که اتفاق میوفته حالمو خوب کنه.

وقتی میرم مهمونی یا کلا کسی و میبینم میخوام بعدش ذهنم آروم و ساکت باشه. میخوام انقدر آروم باشه که شب بتونم راحت چشمامو ببندم و بخوابم. میخوام بعد دیدن آدم‌ها تمرکز داشته باشم. میخوام بعدش حالم خوب باشه و سریع به وضعیت قبل مهمونی برگردم. میخوام خیلی سریع بعد مهمونیا ریکاوری بشم.

میخوام تو خونه زمان تنهایی بیشتری داشته باشم و ازش نهایت لذت رو ببرم. میخوام خونه آرامش داشته باشه. فضای خونه مثبت باشه و حس خوب داشته باشه. خونه‌ حس امنیت داشته باشه. خونه شاد باشه.

میخوام تمرکز داشته باشم. بتونم روی کاری که میکنم تمرکز کنم و همه‌ی حواسم و بهش بدم. تمرکزم مثبت باشه و بتونم بهتر و سریع‌تر چیزی یاد بگیرم. بتونم تمرکزم و برای مدت طولانی و چندساعت حفظ کنم.

میخوام در زندگیم پیشرفت کنم و رو به جلو حرکت کنم. کلا از هر نظر که در جهت مثبت باشه پیشرفت کنم. از نظر جسمی سلامت باشم، ذهنم مثبت‌تر کار کنه، شخصیتم بهتر بشه، آدم بهتری بشم، در زمینه کار پیشرفت کنم، در زمینه مالی پیشرفت کنم، بهتر روی دوره‌ها کار کنم، بهتر روی خودم کار کنم،  زندگیم و پیشرفت بدم و بالاخره ببینم که دارم چیزهایی رو بدست میارم.  

میخوام انرژی جسمی و ذهنی و بیشتری داشته باشم. سرحال باشم. انرژی داشته باشم که روی چیزهایی که میخوام کار کنم. ذهنم فِرِش باشه و پذیرای یادگیری باشه. انرژی ورزش کردن و فعالیت داشته باشم. انرژی مرتب و تمیز کردن دور و برم و داشته باشم.  

میخوام شغلی که عاشقش باشم و پیدا کنم یا به سمتش هدایت بشم. شغلی که بخاطرش بخوام چیزهای بیشتری یاد بگیرم، دربارش کنجکاو باشم، براش اشتیاق داشته باشم، دوست داشته باشم درش پیشرفت کنم، بخوام اولویت قرارش بدم، کلی ازش پول دربیارم، با انجام دادنش ذهنم از هرفکر بیخودی خاموش بشه و فقط روی کارم تمرکز کنم، با کارم بهم خوش بگذره، دلم بخواد تا آخر عمر انجامش بدم و بخاطرش صبح‌ها با اشتیاق از خواب ‌پاشم.

میخوام حالم خوب باشه.

بنام خدا 

سلام‌ استاد عزیز و دوستان خوبم

من از فایل فهمیدم که آدم ها مثل یک نخود هستند مثل آدم ها وقتی که رشدمیکند مثل آدم ها اول پله ی اول بعد دوم سوم چهارم تاپله ی آخر ما پله پله جلو میریم و درخت ها یهو رشد نمیکنند پله پله بالا و بالا تر میروند

وازمتن فهمیدم که من مثلا یکی پاش درد می کند و وقتی پیش دکتر می رود و او بهش پماد می دهد ومی گوید این رو باید ۲۰ روز مصرف کنی او به دکتر شکایت نمی کند و دقیقا ۲۰ روز مصرف میکند و به دکتر نمی گوید من نمی خواهم چون به دکتر اعتماد دارد اما اگر مریضیش را از ذهن خودش خوب کند دیگر نیازی به دکتر رفتن و پماد خریدن نیست و دیگر پول الکی هم نمی دهد.

من یک روز داشتم به مدرسه میرفتم که یادم اومد امتحان داریم و بعد نگران شدم که هیچی نخواندم و گفتم من امتحان را صفر میگیرم اما بعد که در کلاس رفتم به خانممان اعتماد کردم‌ که میتوانم وقتی که خانم‌درس رو توضیح میدهد خوب گوش کنم و یاد بگیرم و من دقیقا ۲۰ گرفتم چون که فقط اعتماد کردم

 وقتی که من به یه چیزی اعتماد داشته باشم اون اتفاق برام عملی می شود . 

یه بارم از نردبان افتادم و به دکتر رفتم‌ دکتر به من یه پماد داد و من به او اعتماد کردم و دقیقا وقتی که شب آن پماد رو زدم‌ فرداش قشنگ پام خوب شد 

و من آن موقع ها فقط به خدا اطمینان کردم که همه این اتفاق های خوب برام افتاده و فهمیدم هیچ اتفاقی ، اتفاقی ، اتفاق نمی افتد.

 و در اینجا من زندگی با طعم خدا رو حس کردم و دست خدا در تک تک لحظات ما هست . 

(پایان) 

تمرینات عملی

راستش وقتی به این تمرین‌ها نگاه می‌کنم، می‌بینم همه‌شون یه نقطه‌ی مشترک دارن: برگردوندن من به “همین لحظه”، به “زندگی واقعی”. چون ماها معمولاً انقدر درگیر آینده و گذشته می‌شیم که اصلاً یادمون میره همین الان زنده‌ایم. این تمرین‌ها یه جورایی مثل ترمز می‌مونن، آدمو از اون شتاب بی‌وقفه‌ی زندگی می‌کشن بیرون و می‌ذارن توی سکوت و حضور.

گاهی آدم وسط شلوغی‌ها و دوندگی‌های زندگی یه‌هو می‌ایسته و از خودش می‌پرسه: «واقعاً دارم زندگی می‌کنم یا فقط دارم می‌دوم؟»

من خودم بارها این سؤال رو پرسیدم. مخصوصاً وقتی می‌دیدم انقدر دنبال آینده بودم که از الانم هیچ لذتی نمی‌برم. تمرین‌های این جلسه دقیقاً همون چیزیه که هر بار یادم می‌ندازه زندگی کردن یه مهارته، نه یه نتیجه. 

و این مهارت با همین کارای کوچیک ساخته میشه.

شکرگزاری روزانه

برای من شکرگزاری همیشه مثل یه تلنگر کوچیک بوده. نه اینکه همه‌ی مشکلات رو حل کنه، ولی انگار وقتی سه تا چیز کوچیک برای شکر پیدا می‌کنم، یه‌هو ورق ذهنم برمی‌گرده. یادم میاد که زندگی فقط کمبود نیست، یه عالمه چیز هم هست که دارم. حتی ساده‌ترینش مثل نفس کشیدن، دیدن نور آفتاب از پنجره، یا اینکه هنوز فرصت دارم تغییر کنم.این تمرین به من میگه شادی یه مقصد دور نیست؛ همین‌جا، بین همین داشته‌های ساده‌س.

خیلی وقت‌ها آدم فکر می‌کنه باید چیزای بزرگ داشته باشه تا بتونه شکر کنه. اما واقعیت اینه که زندگی پر از نعمت‌های کوچیکیه که ما چون همیشه هستن، دیگه نمی‌بینیمشون.

من یه مدت این تمرین رو جدی گرفتم. هر شب قبل خواب چند تا چیز می‌نوشتم که بابتش شکرگزارم. اوایل می‌نوشتم: «سلامتی، خانواده، سقف بالای سرم یا چیزهای کلی تر » بعد کم‌کم نگاهم ریزتر شد. نوشتم: «صدای خنده‌ی خواهرزاده‌م، نسیم خنکی که امروز صورتمو نوازش کرد، بوی نون تازه‌ای که از نونوایی پیچیده بود و … »

باورم نمی‌شد که همون چیزای ساده چقدر می‌تونن حالمو خوب کنن. انگار یه فیلتر روی چشمام گذاشتم که به‌جای کمبود، فقط داشته‌ها رو ببینم.

این تمرین بهم یاد داد که خوشبختی از راه نمی‌رسه؛ همین الان بین همین داشته‌های ساده‌ست. و وقتی دیدم ذهنم آروم‌تر میشه، فهمیدم چرا انقدر روی شکرگزاری تأکید میشه.

توجه به لحظه حال

این یکی برای من حکم داروی اصلیه. ذهنم خیلی وقتا یا میره سمت خاطراتی که می‌گم “ای کاش فلان کار رو نمی‌کردم” یا میره سمت آینده که “نکنه فلان بلا سرم بیاد”. اما وقتی تمرکز می‌کنم روی الان، انگار اضطرابم خاموش میشه. مثلاً موقع خوردن غذا، فقط به طعم و بوش فکر کنم، یا وقتی راه میرم به صدای برگا و پرنده‌ها گوش بدم. همون لحظه‌های ساده، آرامشی میدن که هیچ دارویی نداره.

من از اونایی‌ام که ذهنم هیچ‌وقت ساکت نیست 

اما باید سعی کنم این ذهن رو بیارم در همین لحظه .

 وقتی غذا می‌خورم، سعی کنم فقط روی لقمه‌ام تمرکز کنم، روی طعمش، بوش، حتی بافتش. یا وقتی پیاده‌روی می‌کنم، به جای اینکه توی ذهنم با کسی بحث کنم یا نگران فردا باشم، به صدای پرنده‌ها گوش بدم، به بازی نور خورشید روی درختا نگاه کنم و…

یه‌بار یادمه یه غروب توی پارک نشسته بودم، همین‌جوری به آسمون نگاه می‌کردم. انگار همه‌ی اضطراب‌هام محو شد. فهمیدم لذت بردن از زندگی یعنی همین، یعنی دیدن همین زیبایی‌های دم‌دستی.

حس می‌کنم وقتی توی لحظه حال می‌مونم، دیگه اون آشفتگی درونی کمتر میشه. چون ذهنم دیگه بین دیروز و فردا سرگردون نیست، 

میاد اینجا، پیش من.

بخشیدن خود و دیگران

این یکی شاید سخت‌ترین تمرینه. چون خیلی وقتا آدم دلش نمیاد ببخشه. فکر می‌کنیم اگه ببخشیم، یعنی اون آدم حق داشت. ولی واقعیت اینه که بخشیدن بیشتر از اینکه برای اونا باشه، برای خودمونه. من بارها دیدم وقتی خودمو یا دیگران رو بابت اشتباهات بخشیدم، سبک شدم، دیگه اون سنگینی لعنتی رو روی قلبم نداشتم. همین باعث شد حس کنم دوباره می‌تونم از زندگی لذت ببرم.

خیلی وقتها برام چالش‌برانگیز بود. چون همیشه فکر می‌کردم بخشیدن یعنی کوتاه اومدن. مخصوصاً وقتی کسی بهم بدی کرده، دلم نمی‌خواست راحت ببخشم. اما بعد فهمیدم بخشیدن ربطی به اونا نداره، بیشتر برای خودمه.

یه بار خودمو بابت اشتباهی که چند سال پیش کرده بودم، نمی‌بخشیدم. مدام سرزنش می‌کردم که چرا اون کارو کردی، چرا اون انتخابو کردی. بعد دیدم دارم روزای الانمو خراب می‌کنم به‌خاطر چیزی که گذشته و دیگه دست من نیست.

 اونجا بود که باخودم گفتم:  دیگه تمومش کن .

 اون موقع بهترین تصمیمی بود که فکر می‌کردی درسته. الان دیگه گذشته. خودتو ببخش.»بعد از اون حس کردم یه بار سنگین از رو شونه‌هام برداشته شد.

همین تجربه بهم ثابت کرد وقتی نمی‌بخشم، دارم خودمو اسیر می‌کنم. بخشیدن یعنی رها شدن. نه اینکه بگی کار طرف درست بود، بلکه یعنی به خودت اجازه بدی سبک بشی، ادامه بدی و از زندگی لذت ببری. 

خدمت به دیگران

کمک کردن به بقیه همیشه یه حس عجیبی بهم داده. حتی وقتی خودم حال خوبی نداشتم، یه کار کوچیک برای یکی دیگه باعث شده روزم رنگ دیگه‌ای بگیره. مثل اینکه خدا یه لبخند مخفی رو توی دل آدم می‌ذاره وقتی دل کسی رو شاد می‌کنی. این حس با هیچ پول و موقعیتی قابل مقایسه نیست.

من باور دارم خدا یه لذت خاص رو گذاشته توی کمک کردن. انگار وقتی به کسی یاری می‌رسونی، چه مادی چه معنوی، یه جور انرژی مثبت توی وجودت روشن میشه.

خاطرم هست یه بار توی اتوبوس بودم، یه خانم مسن ایستاده بود. جایی برای نشستن نداشت. بلند شدم صندلیمو دادم بهش. شاید خیلی ساده باشه، ولی اون لبخندی که زد، تا چند ساعت حال منو خوب نگه داشت.

یا وقتی یه پیام دلگرم‌کننده برای دوستم فرستادم، بعداً گفت همون روز خیلی حالش بد بوده و اون پیام مثل یه چراغ براش بوده. این لحظه‌ها به من ثابت می‌کنه لذت زندگی فقط مال خودم نیست، وقتی شادی رو تقسیم می‌کنم، چند برابرش برمی‌گرده. 

ارتباط با طبیعت

اینو خیلی با پوست و گوشت حس کردم. هر وقت رفتم دل طبیعت، یه جورایی دوباره وصل شدم. مثلاً تماشای یه غروب، یا صدای آب رودخونه، یا حتی بوی خاک خیس. انگار خدا توی طبیعت خودش رو خیلی بی‌واسطه نشون میده. اونجا یادم میفته زندگی خیلی پیچیده نیست، همین جریان ساده‌س که باید بهش دل بدم.

هیچ چیزی مثل طبیعت نمی‌تونه آدمو به یاد خدا بندازه. برای من بودن توی طبیعت مثل یه ریست کامله. انگار همه‌ی غصه‌ها و فکرای اضافی رو می‌ذاره زمین.یادمه یه بار خیلی خسته و دلگیر بودم، رفتم کوه. اون بالا که رسیدم، فقط نشستم و به منظره نگاه کردم. هیچ کلمه‌ای نداشتم، فقط نگاه. اما یه حس عمیق از آرامش ریخت توی دلم. همون لحظه فهمیدم چرا میگن خدا توی طبیعته.

وقتی پای درختا می‌شینم یا به صدای آب گوش میدم، یادم میاد زندگی جریان داره. هر فصلی میاد و میره، سختی هم همینطوره. طبیعت بهم صبر یاد میده، امید یاد میده و یادم میاره که منم بخشی از همین چرخه‌ام.

 جمع‌بندی این تمرین‌ها 

این پنج تمرین برای من مثل پنج چراغن که مسیر زندگی رو روشن می‌کنن:

شکرگزاری چراغ «دیدن داشته‌ها»ست.

توجه به لحظه حال چراغ «آرامش درونی»ست.

بخشیدن چراغ «سبک شدن روح»ه.

خدمت به دیگران چراغ «عشق بی‌واسطه»ست.

ارتباط با طبیعت چراغ «وصل شدن به خدا»ست.

وقتی همه‌ی اینا کنار هم باشن، زندگی مزه‌ی دیگه‌ای پیدا می‌کنه. نه اینکه مشکلات نباشن، اما دیگه اون حس بی‌معنایی و بی‌لذتی از بین میره. انگار یاد می‌گیری حتی وسط سختی‌ها هم بخندی، هم شکر کنی، هم حضور خدا رو حس کنی.

برای من لذت بردن از زندگی یعنی همین؛ یعنی یاد بگیرم چطور از همون چیزایی که الان دارم، طعم شادی و آرامش رو بچشم. و باور کنم که خدا همیشه همین‌جاست، توی همین لحظه، کنار همین تجربه‌ها.

و این که زندگی همین الان جریان داره. نه وقتی خونه بزرگتر خریدم، نه وقتی شرایط فلان شد. همین الان. 

و اگر بتونم با شکرگزاری، حضور در لحظه، بخشیدن، کمک کردن و وصل شدن به طبیعت، این “الان” رو  مزه کنم، 

اون موقع واقعاً دارم با طعم خدا زندگی می‌کنم.