چرا نمی‌خورم لاغر نمیشم؟ راز پنهان ذهن در چاقی (گام ۱۴)

به خداوند شفیع و صبور

       خداوند دانش ،خداوند نور

گام ۱۴/۱۰۰

🔹 تفاوت نگرش «ترس از چاق‌تر نشدن» و «لاغر شدن» چیست؟

اون زمان که از مشکل اضافه وزن عذاب ‌میکشیدم و در تلاش بودم که از این مشکل رها بشم و باور داشتم که برای لاغر شدن باید بیشتر ورزش کنم و عرق کنم و کمتر بخورم خیلی وقت ها در تلاش بودم از طریق کمتر خوردن و یا حتی نخوردن خیلی از چیزا از چاق شدن خودم جلوگیری کنم

یعمن درسته که من آرزو و هدف لاغر شدن داشتم ولی بخاطر باور ها و افکار نادرستی که در مورد مواد غذایی داشتم خیلی از چیزا رو نمی‌خوردم چون در ذهنم تصویری در مورد چاق کننده بودن اون خوراکی داشتم بنابراین ترس از اینکه اگر بخورمش ممکنه چاق تر بشم باعث میشد از خوردنش پرهیز کنم و وقتی نمی‌خوردم می‌گفتم اوفیش که من اینو نخوردم که چاقتر نشم اگر می‌خوردمش ممکن بود چاق تر بشم 

درسته آرزوی لاغر شدن داشتم ولی من ترس چاق تر شدن از خوردن یکسری چیزا پرهیز میکردم بنابراین هدف من چاقی بود نه لاغری پس طبیعیه که ذهنم من رو به سمت هدفم سوق بده

من نمی‌خوردم از ترس چاق تر نشدن و ذهن من تفاوتی میان چاق شدن و چاق نشدن نمی‌دید چون هر دو مورد به چاقی مربوط میشن 

من اگر ورزش میکردم ،رژیم می‌گرفتم ،نمیخوردم ٫بیشتر به هدف این بود که چاق تر نشم 

🔹 وقتی به تلاش‌های قبلی خود فکر می‌کنید، متوجه می‌شوید که هدف اولیه شما برای شروع رژیم یا ورزش لاغر شدن بوده، اما در طول مسیر نگرش شما بیشتر روی چاق‌تر نشدن متمرکز بوده. چرا؟

همه ماهایی که اضافه وزن داریم بخاطر رنج و فشاری که چاقی به ما می آورد تصمیم می‌گرفتم یکاری برای خلاص شدن از چاقی انجام بدیم ما اگر تصمیم می‌گرفتیم لاغر بشیم چونکه از وضعیت ناراضی بودیم و راضی می‌شدیم هر رنجی رو تحمل کنیم که ازین شرایط خلاص بشیم 

من واقعا دلم میخواست که لاغر بشم و نخوردن و ورزش کردن های سنگین برای هیچکس خوشایند نیست 

انسان به خوردن زندس اگر دقت کنیم می‌بینیم بیشتر تایم ما به آشپزی و خوردن صرف میشه 

بنابراین اجتناب کردن از فعالیت مهم زندگی یعنی خوردن اصلا خوشایند هیچکس نیست 

ولی بخاطر هدف لاغر شدن حاضر می‌شدیم این کار ناخوشایند رو قبول کنیم

ورزش کردن برای من همیشه دلچسب بود تا زمانی که بخاطر لاغر شدن شروع به ورزش کردن کردم متوجه شدم که این اجباری ورزش کردن من رو از ورزش فراری کرده و یا حتی بدن درد بعد ورزش من رو از ادامه مسیر منصرف می‌کرد 

من بخاطر آرزو و هدف لاغر شدن قادر به تحمل این سختی ها میشدم 

اما خوب که دقت میکنم میبینم که خیلی از جاها اگر نمی‌خوردم یا ورزش میکردم بخاطر ترس از چاق تر شدن بود 

مثلاً اگر شیرینی می‌دیدم و ترس از چاق تر شدن مانع خوردن من میشد از خوردن اون امتناع میکردم و نمی‌خوردم چون چاق تر نشم و بعد خوشحال میشدم که نخوردم پس چاق تر نمیشم

اگر هم می‌خوردم عذاب وجدان که شیرینی خوردم چاق تر میشم

پس چه می‌خوردم چه نمی‌خوردم چاق میشدم چرا؟چون در هر صورت تمرکز من روی چاقی بود نه لاغری 

🔹 وقتی غذایی را نمی‌خوردید، آیا دلیلش ترس از چاق‌تر شدن بود یا تلاش برای لاغر شدن؟

وقتی مثلاً توی مهمونی شام می‌خوردم و تا خرخره می‌خوردم حس بد وجودم رو می‌گرفت و دوباره صدای تو سرم شروع میکرد به سرزنش کردن و بخاطر ناراحتی و عصبانیتم به خودم می‌گفتم دیگه هرچی بیارن نمی‌خورم ولی به محض تعارف کردن میوه،شیرینی و…انگار در یک آن تمام قول هایی که به خودم داده بودم فراموش میکردم و دوباره تا خرخره شروع میکردم به خوردن 

وقتی من به خودم قول میدادم بیشتر نخورم چون باور داشتم خوردن و پرخوری کردن عامل چاق تر شدنمه پس وقتی تصمیم می‌گرفتم نخوردم چون از چاق تر شدن ترس داشتم من دوست داشتم لاغر بشم اما ناخودآگاه هدف اصلی من چاق تر نشدن بود 

ولی الان اگر نمی‌خوردم چون تشخیص دادم بدنم به اون مواد غذایی اضافه تر نیازی نداره پس خیلی راحت از خوردنش امتناع میکنم و هدفم دیگه چاق تر نشدن نیست بلکه لاغر شدنه

🔹 وقتی ورزش می‌کردید، آیا هدف اصلی‌تان ترس از چاق شدن بود یا لاغر شدن؟

وقتی تصمیم می گرفتنم که برای رهایی از چاقی ورزش کنم که یا به من گفته می‌شد و خودم متوجه می‌شدم که چاق تر شدم و استرس تمام وجودم رو می گرفت و از روی ناراحتی وعصبانیت تصمیم می‌گرفتم ورزش کنم من می‌گفتم می‌خوام لاغر بشم و هدفم لاغر شدنه اما من بخاطر ترس از اینکه مبادا ازین چاق تر بشم شروع به ورزش کردن میکردم و وقتی که متوجه می‌شدم که ی مقدار از چاقی فاصله گرفتم انگار یکم از فشار چاقی کمتر میشد و خیالم راحت تر میشد و کم کم از تلاشم دست می‌کشیدم 

بنابراین هدف اصلی من لاغر شدن نبود بلکه چاق تر نشدن بود

من از چاق تر شدن میترسیدم 

🔹 حالا تصور کنید که در وضعیت متناسب هستید، نگرش شما درباره مواد غذایی، ورزش، قدرت چاقی غذاها و همیشه متناسب بودن چگونه خواهد بود؟

نیازی نیست خیلی برای تصور کردن خودم در وضعیت متناسب تلاش کنم

الان به لطف خدا ۹۰ درصد اضافه وزن خودم رو اخراج کردم 👍

خیلی وقته که متوجه شدم که دیگه اون دیدگاه زمانی که چاق بودم رو به خیلی چیزا ندارم

من تصور می‌کردم که خوردن علت اصلی اضافه وزن و چاقی منه بنابراین خیلی از چیزا رو نمی‌خوردم که چاق تر نشم 

مثلاً وقتی شیرینیجات نمی‌خوردم چون از چاق تر شدنم میترسیدم 

ولی الان با خیال راحت شیرینی میخورم ،بستنی می‌خوردم بدون ترس از اینکه مبادا بعد خوردن این چیزا چاق بشم من دیگه هیچ تفکر منفی یا ترسی ندارم و فقط لذت میبرم 😊🍨🧁

من با استرس سر سفره مهمانی می‌نشستم و از ترس چاق تر شدن سعی می کردم من بکشم و علاوه بر اون از افکار دیگران نسبت به چاقی خودم میترسیدم و نگران بودم که اگه زیاد بکشم با خودشون چه فکری در مورد من می‌کنن و وقتی هم کن می‌کشیدم بازم نگران افکار دیگران بودم که حتما با خودشون میگن نگاه من طفلک بخاطر چاقیش کم کشیده

یعنی موقع مهمونی که میشد من عزا می‌گرفتم و دنبال راه فرار بودم که نرم و فقط دعا دعا میکردم که یچیزی بشه نرم

تو مهمونی همه از غذا لذت می‌بردن من عذاب می‌کشیدم 

الان موقع مهمونی خوشحالم😅

با لذت بردن ترس از چیزی هر اندازه ای که نیاز داشته باشم میخورم بدون ترس از چیزی و هرجا که حس کنم سیرم دست میکشم و خدا رو شکر میکنم برای اینکه حالم خوبه و قدرت منم 

من همیشه بخاطر مشکل اضافه وزنم اپلیکشن های ورزشی نصب میکردم و ازشون تنفر داشتم بخاطر اینکه یادآور وضعیت چاقیم بودن ولی الان یک هفتس نصب کردم و با لذت دنبال میکنم و باهاش ورزش میکنم با اینکه عنوان برنامه چربی سوزی و لاغری هست اما من به هدف سلامتی و قوی تر شدن غضلاتم با لذت انجام میدم و هیچ فکری در مورد چاقی ندارم 

خدایا شکرت 😊