بهترین روش لاغری چیست؟ تجربه‌ی واقعی من با لاغری با ذهن (گام ۱۳)

سلام به استاد عزیز و گرامی  

اینبار سخن از مسیر لاغری باذهن است 

در فایل آموزشی استاد از مسیری که رفتن صحبت میکردن و اینکه یکی از دوستانشان که چاق بودن از مسیر های دیگه میگفتن .وقتی استاد سخن از مسیر لاغری با ذهن میگفتن دوست جناب استاد از مزیت‌های لاغری با رژیم توضیح میدادن و انگار قبول نداشتن که این مسیر لاغری واقعی باشه 

سخن استاد به ما اینگونه بود که ما یا مسیر لاغری با ذهن رو بپذریم یا اینکه بریم دنبال مسیر های دیگه 

نمیشه بخشی از سخنان استاد رو قبول داشته باشیم و بخشی از یه راه دیگه رو 

هم فایلهای استاد رو گوش بدیم هم فایلهای استادان دیگر رو 

منظور ثابت قدم بودن در هر مسیری که هستیم باشیم

استاد میگفتن بیایید کلا در یک مسیر باشید تا به نتیجه برسید 

اگه دلتون میخواد رژیم بگیرید برید صد درصد در راه رژیم

وگرنه که در این مسیر هستید ثابت قدم باشید دراین مسیر به مدت شش ماه بمانیم تا از اثرات این  تغییر نگرش بهره مند باشیم 

اونوقت می‌بینیم که چقدر نتیجه میگیریم

۱-برادشت شخصی شما از اثرات مسیر لاغری باذهن چگونه است؟آیا شما بدین طریق متناسب میشوید؟

به نظرم بله من از همین طریق متناسب خواهم شد 

برداشت من از این مسیر اینه که هریک از ما بارها رژیم گرفته ایم ونتیجه نگرفتیم چرا؟

چون در کل دنیا اینطوری که به ما میگن کم بخور و تحرک رو زیاد کن

اما استاد در این مسیر به ما کم کم می آموزند که بابا این مربوط به شکم نیست  اینا مربوط به ذهنمونه

وقتی به ما از بچگی یاد دادن که هر وقت زمین خوردیم به ما شیرینی یا شکلات دادن ما اعماق وجود دریافتیم که در موقع ناراحتی و نگرانی باید چیزی بخوریم 

ببینید دوستان به همین راحتی مسیر ذهن ما رو بردن به سمت چاقی 

وقتی یکی از ما  زمین میخوریم احتیاج داریم کسی بغلمون کنه ناز و نوازش کنه نه اینکه  با یه شیرینی مسیر ذهنمون رو تغییر بدن 

حال که ما وارد این مسیر شدیم کم کم آموزش می بینیم که دست از باورهای اشتباه برداریم نه اینکه با رژیم‌های سفت وسخت به جان خودمون بیفتیم و این جان نازنین رو اینقدر زخمی کنیم

۲- تجسم چاقی عامل مهمی در چاقتر شدن ما دارد 

تا زمانیکه ترس از چاقی ترس از خوردن ترس از استراحت کردن  و انواع واقسام ترس‌ها رو داریم فقط و فقط داریم تجسم چاقی بیشتر رو در ذهن خود مرور می کنیم

۳-به گذشته ات نگاه کن فکر می کنی چطوری با نا خودآگاه و با خود آگاه خودت رو چاق تر کردی؟

با همه ترس‌ها و همه نگرانی هامون خودمون رو چاق تر کردیم 

وقتی به‌جای اینکه از غذا لذت ببریم به خودمون گفتیم همین غذایی که دارم میخورم باعث چاقی منه 

وقتی هر بار پس از شکست در رژیم به خودمون می گفتیم بی عرضه بازم شکست خوردی تو که اراده نداری ..اونوقت هجوم آوردیم به خوردن غذا 

همون سرزنش خودمون باعث شد که بیشتر از قبل غذا بخوریم در حالی که گرسنه نبودیم فقط از خودمون سرزنش شنیده بودیم شروع کردیم به دوسه برابر خوردن غذا…..

۴-برای نتیجه گرفتن از بهترین روش لاغری نیاز به تعهد و تمرکز داری

از این به بعد می‌خواهم تمام باور های نادرست رو که قبلا بارها توضیح دادم رو بزارم کنار به جاش در مسیر لاغری باذهن هستم 

هر آنچه که در محیط پیرامون خودم شنیده بودم و به عنوان یه اصل پذیرفته بودم رو بزارم کنار و به جاش در مسیر لاغری با ذهن باشم 

به گفته استاد عزیزمون حتی وقتی در گوگل سرچ میکنیم که این ماده غذایی چه منافعی دارد برامون میاره مثلا اگه قهوه در روز استفاده نکنیم دچار چه عوارضی می‌شویم پس اینطوری درمی‌یابیم که بابا قهوه ماده غذایی خوبیه که ما استفاده نمی‌کردیم 

 یا وقتی میریم سوپر مارکت می‌بینیم که رویه سس نوشته رژیمی ترغیب میشیم که همونو بخریم 

اینقدر برای صنایع غذایی تبلیغات موجود هست که حتی آدمی که متناسب هست هم توجه ش جلب میشه به اینکه اء پس یه سس هم وجود داره به نام سس رژیمی اونموقع هست که حتی اون آدم متناسب هم رو به سمت چاقی میره

در این دنیایی که بار تبلیغات غذایی و باورهای نادرست زیاد است 

تنها راهی که ما رو میبره به سرمنزل مقصود همین راه مسیر لاغری با ذهن است 

پیش به سوی لاغری با ذهن 

گام ۱۳

همیشه وقتی به مسیر لاغری فکر می‌کنم، یه حس عجیب درونم بیدار می‌شه؛ حس رهایی، حس اینکه بالاخره می‌تونم با بدنم دوست باشم بدون اینکه زور بزنم یا خودمو سرزنش کنم. تا وقتی ذهنم پر از ترس و شک بود، هیچ چیز جلو نمی‌رفت. 

لاغری واقعی از ذهن شروع می‌شه، نه از غذا یا ورزش سخت. همین جمله باعث شد دوباره به خودم نگاه کنم و فکر کنم: «خب، من الان واقعاً چی می‌خوام؟ چی منو از مسیرم دور می‌کنه؟»

یکی از نکات مهمی که حس کردم اینه که ترس از شکست، همیشه بزرگ‌ترین مانع بوده. چقدر بارها تصمیم گرفتم رژیم بگیرم، بعد یه هفته ول کردم و حس گناه بهم دست داد! 

چون ذهن ما عادت کرده با ترس و ناامیدی واکنش نشون بده. وقتی می‌خوام تغییر کنم، باید اول با ترسم روبه‌رو بشم و بهش بگم: «می‌دونم هستی، اما من حق دارم مسیر خودمو برم، حق دارم وزنم رو بدون فشار و شکنجه کم کنم.» همین لحظه، حس می‌کنم یه انرژی سبک توی سینه‌م جریان پیدا می‌کنه.

نکته‌ی بعدی که به شدت توی ذهنم نشست، اهمیت تصویر ذهنی بدن و وزن مطلوبه. هر وقت بدنمو با احترام نگاه می‌کنم، حتی وقتی وزنم بیشتر از چیزی که می‌خوامه، یه حس خوب پیدا می‌کنم و ذهنم آماده‌ی پذیرش تغییر می‌شه.  فهمیدم چقدر ذهن می‌تونه مسیر واقعی بدنمو شکل بده. من شروع کردم هر روز چند دقیقه تجسم کنم: بدنم سبک، سالم، و پرانرژیه، بدون اینکه احساس محرومیت کنم. حس آزادی می‌کنم و انگار هر سلولم نفس تازه‌ای می‌کشه.

یک چیز دیگه که همیشه تو ذهنم گیر کرده بود، احساس نیاز به کنترل مطلق روی غذا بود.  کنترل مطلق نه تنها جواب نمی‌ده، بلکه ذهن و بدن رو خسته و سرخورده می‌کنه. حالا وقتی با خودم می‌گم: «من به بدنم گوش می‌کنم و به نیازهاش احترام می‌ذارم»، یه حس قدرت پیدا می‌کنم. 

انگار دیگه غذا دشمن نیست، بلکه یه دوستیه که بهم انرژی می‌ده. این خیلی فرق می‌کنه با گذشته که غذا دشمن بود و من باهاش جنگ داشتم.

تمرکز روی لذت و احساس خوب، کلید تغییر واقعیه. من همیشه فکر می‌کردم باید سخت بگیرم تا نتیجه بگیرم، ولی واقعیت اینه که وقتی مسیر با حس خوب همراه باشه، تغییرات طبیعی و پایدار رخ می‌ده. من شروع کردم هر کاری که مرتبط با بدن و ذهنمه با حس خوب انجام بدم، حتی تمرین‌های کوچک، حتی نگاه کردن به غذا با احترام.

 حس می‌کنم این باعث می‌شه ذهنم همکاری کنه، نه مقاومت.

یکی از بهترین نکات  یادگیری از شکست‌ها به جای سرزنش خود بود. هر بار که عادتی شکسته شد، یا یه وعده بیشتر خوردم، یاد گرفتم به جای سرزنش، با مهربانی بگم: «خب، این تجربه‌ست، می‌فهمم، الان دوباره می‌تونم انتخاب کنم.» حس می‌کنم این تغییر درونی، وزنم رو بدون فشار کم می‌کنه، چون ذهنم دیگه به گناه و استرس مشغول نیست.

همچنین مقاله اشاره کرد که استمرار در مسیر، مهم‌تر از سرعته. من قبلاً عجله داشتم، می‌خواستم سریع لاغر بشم، اما الان فهمیدم که هر قدم کوچک، هر تغییر مثبت ذهنی، مثل یک پازله که آرام آرام شکل بدن و ذهنم رو می‌سازه. این نگاه به من آرامش می‌ده و باعث می‌شه در طولانی‌مدت با انرژی و انگیزه ادامه بدم.

یکی از بخش‌های قشنگ این قسمت، داستان‌ها و مثال‌های واقعی بودن که نشون می‌دادن تغییر ذهنی چقدر می‌تونه واقعی و پایدار باشه. وقتی داستان کسی رو می‌خونم که بدون رژیم سخت و ورزش اجباری، وزنش رو تغییر داده، حس می‌کنم خودم هم می‌تونم.

 این حس امید، نیرویی ایجاد می‌کنه که حتی در لحظات شک و تردید هم مسیرمو ادامه بدم.

همه این‌ها بهم یادآوری کردن که لاغری، فقط درباره ظاهر نیست. درباره رابطه‌م با خودمه، با غذا، با بدنم، و در نهایت با ذهنم. وقتی ذهنم آرام و هماهنگ باشه، بدنم هم همراه می‌شه. من دارم یاد می‌گیرم که این مسیر یه سفره، نه یه مسابقه. و هر لحظه‌ی مسیر، خودش بخشی از نتیجه است.

یکی از چالش‌های همیشگی من، مقایسه با دیگرانه. مسیر هر کسی منحصر به فرده. من وقتی یاد می‌گیرم مسیر خودمو با خود دیروز مقایسه کنم، نه با دیگران، حس آزادی پیدا می‌کنم. این حس آزادی، بار سنگین فشار و اضطراب رو از دوش ذهنم برمی‌داره و اجازه می‌ده تغییرات طبیعی رخ بده.

حس می‌کنم دارم ارتباط عمیق‌تر با بدن و ذهنم برقرار می‌کنم. هر تصمیم، هر انتخاب، حتی کوچک، یک گام در مسیره. من دارم یاد می‌گیرم که به جای جنگیدن، همکاری کنم. به جای سرزنش، قدردانی کنم. به جای عجله، صبر کنم و به مسیر اعتماد داشته باشم. این‌طوری، وزن و سلامتی واقعی و پایدار، خودش می‌آد و من حتی متوجه‌ش نمی‌شم که چطور.

حس می‌کنم هر بار که به مسیر لاغری ذهنی فکر می‌کنم، یه دریچه‌ی تازه باز می‌شه. انگار همه چیز از ذهن شروع می‌شه و وقتی ذهنم با جسمم هماهنگ باشه، بدنم خودش به سمت سبک‌تر شدن حرکت می‌کنه، بدون اینکه من به زور بخوام. تمرکز روی حس خوب و ارتباط صادقانه با بدن، از هر رژیم یا تمرین سختی موثرتره.

قبلاً همیشه فکر می‌کردم باید همه چیزو کنترل کنم. هر لقمه غذا، هر حرکت بدن، همه باید دقیقاً طبق برنامه باشه. اما وقتی ذهنم رو باز کردم و به خودش اجازه دادم انتخاب‌های طبیعی و خودآگاه داشته باشه، دیدم چقدر آرامش و اعتماد بیشتری پیدا کردم. حتی وقتی گاهی انتخاب‌ها به نظر بیرونی اشتباه میاد، اما درونم می‌فهمه که این هم بخشی از یادگیریه و مسیرمو نمی‌بنده، بلکه کمک می‌کنه.

یکی از چیزهای جالبی که این گام تاکید می‌کنه، قدرت تصویرسازی ذهنیه. وقتی من خودمو تجسم می‌کنم که سبک، شاداب و پرانرژی هستم، حتی قبل از هر تغییری در وزن، حس می‌کنم بدنم داره همکاری می‌کنه. هر سلولم انگار در جریان این تصویر زندگی می‌کنه و خودش رو با این حالت هماهنگ می‌کنه. این بخش برام خیلی انگیزه‌بخش بود، چون فهمیدم ذهنم چقدر می‌تونه مسیر تغییر واقعی بدنمو شکل بده.

یه بخش دیگه که خیلی به قلبم نشست، تجربه‌ی مهربانی با خوده. قبلاً هر بار یه عادت غذایی شکسته می‌شد یا وزن کم نمی‌شد، خودمو سرزنش می‌کردم و گاهی حتی حس ناامیدی می‌کردم. اما این گام بهم یادآوری کرد که این شکست‌ها نه نقطه پایان، که فرصتی برای یادگیری و رشد هستن. وقتی با مهربانی به خودم نگاه می‌کنم و می‌گم: «می‌فهمم، این تجربه‌ست، حالا دوباره می‌تونم انتخاب کنم»، حس قدرت و کنترل پیدا می‌کنم بدون اینکه انرژی‌م هدر بره.

همچنین نکته‌ای که خیلی به چشمم خورد، اهمیت صبر و استمرار در مسیره. من همیشه عجله داشتم، می‌خواستم سریع به نتیجه برسم و وقتی این اتفاق نمی‌افتاد، ناامید می‌شدم. اما حالا با مرور فایل، فهمیدم مسیر تغییر واقعی آرام و پیوسته است. هر قدم کوچک، هر تغییر مثبت ذهنی، مثل قطعه‌ای از پازل هست که بدن و ذهنم رو شکل می‌ده. وقتی اینو قبول می‌کنم، حس می‌کنم بار سنگین فشار از دوش ذهنم برداشته می‌شه و می‌تونم با اعتماد ادامه بدم.

یه نکته‌ی مهم دیگه، توجه به لذت و تجربه‌ی حس خوب هنگام غذا خوردنه. قبلاً همیشه احساس گناه داشتم، هر لقمه غذا باعث اضطراب می‌شد، یا می‌خواستم خودمو محروم کنم. اما متوجه شدم که می‌تونم با آگاهی و احترام به بدنم غذا بخورم و ازش لذت ببرم، حس کردم یه بار بزرگ از روی دوشم برداشته شد. غذا دیگه دشمن نیست، بلکه دوستیه که انرژی و زندگی بهم می‌ده. همین تغییر ساده اما عمیق باعث می‌شه ذهنم همکاری کنه و بدنم طبیعی‌تر وزن کم کنه.

این گام همچنین  برای من یادگیری از تجربه‌ها و شکست‌ها بدون سرزنش را تاکید میکرد. این برای من خیلی مهم بود، چون همیشه وقتی یه تصمیم اشتباه می‌گرفتم یا عادتی شکسته می‌شد، خودمو سرزنش می‌کردم و انرژی منفی ایجاد می‌شد. حالا با نگاه مهربانانه و پذیرش، می‌تونم دوباره مسیرم رو بسازم و یاد بگیرم. این حس مهربانی و همدلی با خودم، وزنم رو بدون فشار کم می‌کنه و مسیر تغییر رو طبیعی و پایدار می‌کنه.

یکی از بخش‌های جذاب برای من، آگاهی از باورهای محدودکننده و آزاد شدن از اون‌هاست.  خیلی از ما باورهایی داریم که جلوی تغییر واقعی رو می‌گیرن: «من نمی‌تونم»، «همیشه شکست می‌خورم»، «غذا دشمن منه». وقتی این باورها رو شناسایی می‌کنم و با مهربانی و آگاهی اصلاح می‌کنم، حس می‌کنم یه نیروی تازه و قدرتمند توی ذهنم جاری می‌شه. این تغییر باور باعث می‌شه بدنم هم همکاری کنه و تغییر واقعی شروع بشه.

همچنین مقاله به تمرکز روی مسیر و تجربه لحظه‌ای اشاره داشت. من قبلاً همیشه فکر می‌کردم باید وزن هدفم رو سریع ببینم و وقتی این اتفاق نمی‌افتاد، ناامید می‌شدم. اما حالا دارم یاد می‌گیرم که مسیر خودش ارزشمنده، هر تصمیم آگاهانه، هر قدم کوچک، هر انتخابی که با حس خوب انجام می‌شه، خودش نتیجه است. وقتی اینو باور می‌کنم، حس قدرت و اعتماد پیدا می‌کنم و ذهنم با من همکاری می‌کنه.

یکی از جنبه‌های جالب برای من، مقایسه نکردن با دیگرانه. فایل یادآوری می‌کنه که مسیر هر کسی منحصر به فرده و من وقتی مسیر خودمو با خود دیروز مقایسه می‌کنم، نه با دیگران، حس آزادی پیدا می‌کنم. این آزادی ذهنی باعث می‌شه تمرکز روی مسیر خودم باشه، انرژی‌م به جای نگرانی، به رشد و تغییر اختصاص پیدا کنه.

یه نکته دیگه که تاثیر زیادی روی من داشت، قدرت تصویر ذهنی و تجسم موفقیته. وقتی خودمو تجسم می‌کنم که سبک، شاداب و پرانرژی هستم، حتی قبل از هر تغییری در وزن، حس می‌کنم بدنم با این تصویر هماهنگ می‌شه. این تصویرسازی ذهنی مثل یه نیروی محرک عمل می‌کنه و منو به مسیر پایدار هدایت می‌کنه.

در نهایت، حس می‌کنم مسیر لاغری ذهنی، درباره رابطه‌ی عمیق با خودم، بدنم و ذهنمه. هر انتخاب کوچک، هر تجربه‌ی آگاهانه، هر لحظه‌ی مهربانی با خودم، بخشی از تغییر واقعی و پایداره. وقتی ذهنم آرام، شاد و هماهنگ باشه، بدنم هم خودش رو با این جریان هماهنگ می‌کنه و وزن و سلامت واقعی بدون فشار و اجبار حاصل می‌شه.

گاهی فکر می‌کنم مسیر لاغری واقعی، چیزی فراتر از وزن و عدد روی ترازوست. واقعاً، وقتی ذهنم آرام باشه و با بدنم هماهنگ بشم، حس می‌کنم سبک‌ترم حتی قبل از اینکه وزن کم کنم.  این مسیر، مسیر هماهنگی و شناخت درونیه؛ مسیر مبارزه و اجبار نیست. این فهم باعث شد دوباره به خودم نگاه کنم و با خودم بگم: «می‌تونم با بدنم دوست باشم، بدون جنگ و مقاومت.»

یه چیزی که واقعاً درک کردم، اینه که لاغری ذهنی درباره اعتماد و پذیرش هم هست. من باید اول به بدنم اعتماد کنم، به اینکه خودش می‌دونه چه نیازهایی داره، و به ذهنم که می‌تونه مسیر درست رو هدایت کنه. وقتی این اعتماد شکل گرفت، حس رهایی پیدا می‌کنم و دیگه نیازی به فشار دادن خودم نیست.

نکته‌ی دیگه که خیلی برام جذاب بود، توجه به انرژی و احساسم تو مسیره. قبلاً همه چیزو با منطق و زور پیش می‌بردم: رژیم، شمارش کالری، ورزش سخت. اما حالا یاد گرفتم که اگر احساس خوب و شادی همراه این مسیر باشه، همه چیز طبیعی‌تر و پایدارتر می‌شه. وقتی یه حرکت ساده مثل قدم زدن یا درست کردن یه وعده غذا با آرامش و لذت انجام می‌شه، ذهنم همکاری می‌کنه و بدنم آماده تغییر می‌شه.

یکی از بخش‌های الهام‌بخش فایل، قدرت کوچک‌ترین انتخاب‌هاست. هر تصمیم آگاهانه، حتی کوچک، مثل یه نشونه‌ی مثبت به ذهنه که مسیر تغییر رو باز نگه می‌داره. مثلاً وقتی تصمیم می‌گیرم کمی بیشتر به بدنم گوش کنم، یا یه وعده غذایی رو با آرامش بخورم، حس می‌کنم هر سلولم داره همکاری می‌کنه و این انرژی جمع می‌شه تا تغییر واقعی ایجاد بشه.

 لاغری واقعی، بر اساس آزادیه نه محدودیت. تا وقتی ذهنم حس کنه که محدود شده و مجبور به کاریه، مقاومت ایجاد می‌کنه و نتیجه دیر یا اصلاً نمی‌آد. اما وقتی با خودم می‌گم: «من حق دارم انتخاب کنم، حق دارم سبک‌تر و شاداب‌تر باشم»، حس سبک‌بالی و آزادی پیدا می‌کنم که انرژی ذهن و بدنم رو به سمت تغییر طبیعی هدایت می‌کنه.

همچنین فایل روی تجربه کردن بدون ترس از قضاوت یا شکست تأکید داشت. من قبلاً هر بار یه لغزش داشتم، خودمو سرزنش می‌کردم و انرژی منفی جمع می‌شد. اما وقتی یاد گرفتم تجربه‌ها رو مثل درس ببینم و با مهربانی برخورد کنم، حس می‌کنم مسیرم روشن‌تر و بدون فشار شده. هر گامی که برمی‌دارم، حتی اگه کامل نباشه، ارزشمنده چون ذهن و بدنم دارن یاد می‌گیرن و هماهنگ می‌شن.

یه چیزی که این بار بیشتر تو ذهنم نشست، قدرت تجسم و تصویر ذهنیه. وقتی خودمو تجسم می‌کنم که سبک، شاداب و سرشار از انرژی هستم، حتی قبل از هر تغییر واقعی در بدن، حس می‌کنم یه نیروی داخلی مسیرمو هدایت می‌کنه. این تصویرسازی ذهنی یه جور تمرین روزانه‌ست که ذهنم رو آماده‌ی پذیرش تغییر می‌کنه و بدنم هم بدون فشار واکنش نشون می‌ده.

همچنین، فایل به من یادآوری کرد که توجه به کل وجودم — ذهن، بدن، احساس — ضروریه. فقط تغییر رژیم یا ورزش کافی نیست؛ وقتی ذهنم آرام، احساسم مثبت و بدنم با این جریان هماهنگه، همه چیز با هم پیش می‌ره. این هماهنگی، مسیر طبیعی و لذت‌بخش تغییر وزن و سبک زندگی رو شکل می‌ده و من احساس قدرت و آرامش می‌کنم.

یکی دیگه از درک‌های جدیدم اینه که مسیر شخصی هر کسی منحصر به فرده و باید به خودم وفادار باشم. مقایسه با دیگران فقط اضطراب ایجاد می‌کنه و ذهنم رو گیج می‌کنه. وقتی مسیر خودمو با خود دیروزم مقایسه می‌کنم، حتی کوچک‌ترین پیشرفت‌ها برام معنی‌دار می‌شن و حس می‌کنم مسیرم واقعی و قابل اعتماد شده.

یک نکته‌ی نهایی که درک کردم، اهمیت تمرکز روی لحظه‌ی حال و تجربه‌ی مسیره. من قبلاً دائم نگران نتیجه بودم، که وزن کم بشه یا نشه. اما وقتی روی حس خوب الان تمرکز می‌کنم، هر قدم، هر انتخاب، هر تغییر کوچک خودش نتیجه است و ذهنم همکاری می‌کنه. حتی وقتی به ظاهر چیزی تغییر نکرده، حس رشد و پیشرفت درونم واضح و واقعیه.

الان می‌فهمم که هیچ چیز بیرونی قرار نیست منو نجات بده.نه رژیم، نه عدد ترازو، نه حتی تأیید بقیه.نجات واقعی همیشه درونم بوده، در همون نقطه‌ای که بالاخره با بدنم آشتی کردم.من یاد گرفتم که لاغری، مسیرِ دوست داشتن خودمه،نه جنگیدن با اشتها، نه ترس از غذا.فقط آرام گرفتن در باوری که من هم‌اکنون متناسبم،و هر لحظه، ذهن و بدنم دارن با عشق من هماهنگ‌تر می‌شن.