شروع مسیر لاغری (قسمت اول)

با سلام من تقریباً یک هفته ای هست که استاد عطار روشن و این سایت آشنا شده ام و احساس میکنم این نشونه ای از طرف خدا هست چون من واقعاً به دنبال یه راهی میگشتم برای حل مشکلم و از خدا با تمام وجود درخواست میکردم که راهی رو بهم نشون و میخواستم فقط خودش اینکارو بکنه چون دیگه به کسی اعتماد ندارم و اعتقاد دارم که فقط خدا میتونه و فقط خدا بهترین طبیب هست، پزشکا همه اشتباه تشخیص میدن. از خدا میخواستم خودش یه راهی نشونم بده بخاطر همین هم احساس میکنم آشنا شدنم با این سایت کار خدا هست و خداست که داره کمکم میکنه خدا رو شکر، چون این روش با همه روش ها متفاوته و من به قدرت ذهن اعتقاد دارم، حالا میخواستم داستانمو بنویسم و تمرینات جلسه اول
از زمان دبستان چیزی که یادم میاد و تصویری که از اندام و بدنم تو ذهنم مونده اینه که بدنم نه چاق بود و نه لاغر، بدن متوسطی داشتم و همیشه هم عصرها تو کوچه بازی های دویدنی میکردیم و تحرک داشتم، حالا دیگه اینو نمیدونم که اندام متوسطی که داشتم بیشتر چربی تشکیل میداده یا عضله، چیز زیادی دیگه یادم نمیاد جز چند تا تصویر.
تا دوره دوم راهنمایی همینجور متوسط بودم و ناراضی نبودم، نه خوب بود نه بد، شاید بخاطر اینکه زیاد توجه نمیکردم شایدم بخاطر اینکه زیاد بد نبوده که توجه نمیکردم، وزنم زمان دوره دوم راهنمایی فکر میکنم حدود ۴۴ بود. M:
یک سال بعد یعنی دوره سوم راهنمایی که ۱۲ سال داشتم و دوره نوجوانی ام بود خیلی زیاد لاغر شده بودم و صورت و بالاتنه ام خیلی زیاد لاغر شد به حدی که کمرم حالت قوض کمر داشت، پایین تنه ام خوب بود و متوسط بود و دخترانه بود، فقط بالاتنه ام دخترانه نبود و خیلی ناراحت این موضوع بودم، اندام متناسبی نداشتم ران هایم متوسط بود و بالاتنه ای خیلی لاغر داشتم، فکر میکنم اینکه پایین تنه ای بزرگ تر دارم ارثی هست و از خانواده ام به ارث برده ام، یه مقطعی رو از ۱۲ یا ۱۳ سالگی به خاطر میارم که شبها میخوابیدم تا ساعت سه، چهار عصر و بعد هم با زور یک چند تا لقمه میخوردم یک نان فانتزی و کالباس و سس گوجه، دوره سوم راهنمایی و اول دبیرستان و دوم دبیرستان به شدت لاغر بودم به حدی که دچار افسردگی و خجالت میشدم، قوض کمر هم داشتم و اینها نقطه ضعف من شده بودند و من گوشه گیر شدم و بدون اعتماد بنفس. فکر میکنم یه افکار و رفتاری تو خانوادم‌ بوده که من تو بچگی بصورت ناخودآگاه اون افکار و رفتار رو یاد گرفتم و بدنم‌ به خانواده ام رفته بخاطر اینه که میگم ارثیه و دوران دبستان که میگم متوسط بود و ناراضی نبودم شاید بخاطر اینه که توجه نمیکردم و شایدم بخاطر اینه که این رفتار تو دوران بلوغ شروع شد یا شایدم بخاطر اینه که توی دوران بلوغ قدم رشد کرد و بزرگ تر شدم اندامم بیشتر خودشو نشون داد و پایین تنه ام بیشتر خودشو نشون داد و اندامم به شکل اصلی خودش در اومد یعنی منظورم اینه که قبلاً هم همین اندام رو داشتم ولی چون کوچک و بچه بودم‌ زیاد مشخص نبود.
فکر میکنم دوران راهنمایی به سن بلوغ که رسیدم و بزرگ‌ تر شدم باید غذامم بیشتر میکردم تا وزنم هم بیشتر بشه و همونقدر نمونه فکر میکنم چون دوره بلوغ قد کم کم‌‌ رشد میکنه و ما باید غذای بیشتری بخوریم تا همونجور که از درازا بزرگ میشیم عمودی هم بزرگ بشیم.
من خیلی تنبل و کم تحرک هم هستم، تا سن بلوغ تحرک زیادی داشتم و بازی میکردم و می دویدم و اینور و اونور ولی از سن بلوغ که گوشه گیر شدم اصلاً تحرک ندارم فقط دو سه باری باشگاه رفتم اونم بعد از دو سه ماه خسته شدم و ول کردم.
سه سال گذشت و این سه سال با افسردگی و ناراحتی و سختی طی شد تا اینکه تصمیم گرفتم به پزشک تغذیه مراجعه کنم الان یادم نمیاد چجوری با دکتر کرمانی و صباغی آشنا شدم ولی اون زمان ها ماهواره داشتیم و توی ماهواره هم خیلی از محصولات لاغری و چاقی تبلیغ میکنند قرص های گیاهی و من یادم میاد که این ها رو نگاه میکردم و کنجکاو میشدم و میرفتم توی فرکانسش و پیگیری میکردم که این ها چجورین و مجله داشتیم و توی مجله ها نگاه میکردم و خلاصه من توی سن ۱۵ سالگی بودم که تصمیم گرفتم برم پیش دکتر صباغی، یک نوبت گرفتم و یه کلاس برگزار کردن، کلاس آموزشی درباره کالری ها درباره مواد غذایی و درباره اونها توضیح میدادن و لحظه ورود به کلاس هم یک کتاب بهمون میدادن، بعد از اون کلاس باید یه وقت دیگه ویزیت شخصی میشدم ولی من دیگه نرفتم و خودم از همین کتاب استفاده کردم که خیلی هم به طرز اشتباهی استفاده کردم. من بخاطر اینکه فقط صورت و بالاتنه ام رو چاق کنم و مساوی پایین تنه ام کنم رژیم چاقی رو شروع کردم، کتاب رو داشتم و بر اساس کالری ها غذا میخوردم تو کلاس گفتند هر چه کالریش بیشتر چاقی بیشتر من هم برای چاقی هر چه کالری بیشتری داشت مصرف میکردم و میخوردم، یادم میاد چه روزهایی که به سختی و با زور غذا میخوردم اصلاً اشتها نداشتم عق میزدم و میخوردم برنج زیاد، سس مایونز رو خالی میخوردم هر روز کاکائو، هر روز بسکوییت، هر روز چیزهای چرب، پشت هم میخوردم، احساس میکردم جا ندارم و دارم میترکم ولی بازم میخوردم با زور، اون تموم میشد ده دقیقه این، این تموم میشد ده دقیقه دیگه یه چیز دیگه، و همشم چیزهای مضر و پر از روغن های بد و نوشابه، خیلی بد بود و وقتی میخوردم احساس میکردم قلبم تیر میکشه ولی بازم میخوردم هدفم برام مهم بود و میخوام ادامه بدم میخواستم از شر بد اندامی راحت بشم گفتم حالا که دیگه راهشو پیدا کردم راهش غذا خوردنه من غذا نمیخوردم انتظار داشتم بدنم خوب باشه حالا که راهشو پیدا کردم ول نمیکنم و تا آخر میرم و هر هفته خودم رو وزن میکردم به خودم میگفتم هفته ای یک کیلو یا دو کیلو باید اضافه کنم و وقتی هفته ای اون اندازه که میخواستم اضافه نشده بود ترازو رو میزاشتم و میرفتم سراغ خوردنی ها، خلاصه انقد خوردم و خوردم که وزنم رسید به ۵۸، وزن زیادی اضافه کرده بود با راه اشتباه، چیزهای مضر میخوردم و اون زمان نمیدونستم این راه اشتباهه و نباید چیزهای مضر خورد فکر میکردم خوردن بیشتر مساویه با اندام خوب، فکر میکردگ هر چیزی رو که دیدم باید بردارم بخورم مهم نیست چی باشه فقط کالریش زیاد باشه همین، شکمم بزرگ شده بود پایین تنه ام که توی دوره لاغری متوسط بود خیلی بزرگ شده بود و بالاتنه ام هم که میخواستم تو پر تر شه پر تر شده بود، الان دیگه از بالاتنه ام راضی بودم از پایین تنه ام ناراضی. همه بهم میگفتن بسه دیگه اندامت خیلی بد شده شکم آوردی و پایین تنه ی بزرگ، ولی من یه برنامه ی دیگه ای داشتم، میدونستم شکم و پایین تنه ام داره بزرگ میشه یه راهی برای کوچک شدن اون ها هم پیدا کرده بودم، من چاق شدن موضعی رو میخواستم چاق شدن فقط بالاتنه ام و صورتم، ولی کل بدنم چاق شد، و الان باید فکری میکردم برای پایین تنه ام که حسابی بزرگ شده بود، و منکه مجله و ماهواره نگاه میکردم و یه محصولاتی از اونجا دیده بودم، یه چیزایی شبیه کمربند لاغری و این چیزا که میخواستم برای شکم و ران هایم بخرم، و بخودم گفتم پس بخور خیالت راحت باشه کمربند و این محصولات رو میبندی به اونجاها کوچک میشه، یه موضوع دیگه اینکه من به محض اینکه غذا خوردنم رو کم میکردم و به صورت معمولی غذا میخوردم شکمم هم یواش یواش یه ذره یه ذره کوچک تر میشد پس با خودم گفتم تا میتونم بخورم تا بالاتنه ام خوب شه بعد غذا خوردنم رو کمتر میکنم تا شکمم کمی بهتر شه و برای ران هام هم یه محصولی میخرم، بله این کارهای خیلی بد و اشتباهی بود که من انجام دادم تازه این اول ماجرا هست، بدنم خیلی شل و ول شده بود و پر از چربی و اصلاً خوش فرم نبود. بعد از حدود دو سال که دیدم اینکارا و این محصولات نتیجه ای نداره و من خیلی ناراحت بودم بخاطر ران های چاقم و این موضوع خیلی تاثیر منفی رو من گذاشته بود، همه جام خوب بود فقط ران هام خیلی چاق بود، دو سال بعد که ۱۷ سالم بود باشگاهی ثبت نام کردم و چند ماهی بدنسازی کار کردم ولی خوب کار نمیکردم مربی بهم برنامه داده بود ولی من فقط میخواستم ران هام لاغر بشه و برنامه رو تغییر دادم و فقط با دستگاه هایی کار میکردم که به ران ها مربوط میشد، زمانیکه باشگاه ثبت نام کردم وزنم فکر میکنم شصت و خوردی بود، شاید ۶۲، و مربی به من گفت به نسبت قدت باید ۵۷ باشی، من به وزن ۵۷ رسیدم ولی باز هم رانها ی چاقی داشتم و پر از چربی و شل و ول و بدنم عضله ای نبود ران هایم عضله ای نبود و همش پیش مربی می نالیدم که چکار کنم ران هام خوب نمیشه همیشه بعد از ورزش خودم رو میدیدم و ناامید میشدم هی اینکار تکرار شد هی این ناامیدی تکرار شد تا اینکه از باشگاه خسته شدم و اونو ول کردم، حتی زمانیکه باشگاه میرفتم هم هدف خوبی نداشتم برای لاغری موضعی ران هام رفته بودم و بعد از اینکه نتیجه نگرفتم رها کردم، تغذیه ام هم تو دوره باشگاه خوب نبود میگفتم مهم نبود چی میخورم هر چی باشه فقط همراهش سبزی یا کاهو باشه و آب هم باید زیاد بخورم، اینو مربی به من گفته بود و من هم انجام میدادم، یه بشقاب برنج میخوردم همراه با کاهو و سبزی، یه موضوع دیگه اینکه من خیلی زود روش غذا خوردنم رو عوض میکنم یعنی بعد از اینکه یه مدت بشقاب برنج میخوردم کم کم و بعد از مثلاً دو هفته به اندازه یک کف دست نون و پنیر و سبزی میخوردم، نه فقط اون دوره بلکه تو تمام دوره های زندگیم و همیشه اینکارو کردم، نوع خوردن من یهویی عوض میشه قبلا که همش فست فود و کالباس و سوسیس و نوشابه و این چیزا میخوردم بعدش عوض شد گوشت و مرغ و ماهی و این چیزا، نوع غذاهام یهویی عوض میشه مثلاً دارم سبزیجات میخورم دو هفته دیگه میگم مرغ بخورم گوشت بخورم و میگم اینجوری نمیشه بدن به همه چی نیاز داره و اندازهای غذاهام به همین صورت، یه ماه کم میخورم و اصلاً نون و برنج نمیخورم و همه چیز رو خالی میخورم میگم برنج مضر خارجیا برنج نمیخورن که خوش اندامم نون نمیخورن که خوبن اگه میخوای خوب باشی باید تحمل کنی و گرسنگی میکشیدم به حدی که موهام‌ ریخت و خیلی موهام کم پشت شد، ولی بعد از یک ماه یا دو ماه میگم نمیشه بدن به همه چی نیاز داره و یهو حمله میکنم به همه چی. ۱۸ سالم بود که احساس میکردم رفتم دانشگاه و احساس میکردم ران هام خیلی بزرگه و به خودم نمیاد خودم ظریفم و ران هام بزرگ جلو آینه می ایستادم و یه قسمتی از ران هامو با دست میپوشوندم و میگفتم اینجوری خوبه کاش اینجوری بودم، و بعد گفتم ران هام خیلی زشته همه دارن بد نگاه میکنن چون من مانتو خیلی کوتاه هم میپوشیدم خیلی دوست داشتم مانتوهای عروسکی بپوشم و اونها هم کوتاه بودن ولی نمیتونستم بپوشم و وقتی هم که دلو میزدم به دریا و میگفتم بیخیال بپوش و میپوشیدم ولی راحت نبودم و حس خوبی نداشتم. تا اینکه دوباره خودم رو لاغر کردم، خیلی یهویی من میتونم خودمو لاغر کنم و خیلی یهویی هم میتونم خودمو چاق کنم چون در اصل من آدم لاغری بودم و خودم با دست های خودم، خودم رو چاق کردم و چاق کردن هم فقط دفعه اول سخته و نشدیه ولی بعد از اینکه یکبار یه کار رو انجام بدی و ببینی که میتونی و میشه دیگه برات آسونه و باور میکنی که میشه پس بخاطر همین هم چاق شدن برام مث آب خوردن بود ولی چاق شدنی که پر از ضرر بود پر از چربی بدون از اینکه خوش فرم باشم و بدنم عضله ای باشه و سفت و خوب باشه ولی نبود و شل و ول بود. من در اصل لاغر بودم و خودم خودمو چاق کردم بخاطر اینکه بالاتنه ام زیادی لاغر بود و میخواستم بالاتنه ام اندازه پایین تنه ام بشه ولی پایین تنه ام خیلی بزرگ شد حالا دیگه مشکلم پایین تنه ام بود که خیلی بزرگ بود، من در کل صورتم کوچکه، قبل از رژیم چاقی، میخواستم صورتم و بالاتنه ام چاق شه و بزرگ شه وقتی هم چاق شدم صورتم و بالاتنه ام خوب شد فقط ران هام بد شد، بله من خیلی خودم رو چاق و لاغر کردم با دست های خودم یعنی فقط کافی بود تصمیم بگیرم لاغر یا چاق شم هر دوش برام مث آب خوردن بود و به راحتی بعد از یک ماه وزن زیادی اضافه یا کم میکردم و هر وزنی که اضافه یا کم کردم به دست خودم بوده، مشکلم این بود که وقتی خودم‌ رو چاق میکردم ران هام بد میشد و وقتی لاغر میشدم صورتم کوچک و لاغر میشد این دو تا مخالف هم بودن و با هم نمیساختن. تا اینکه یه سال پیش یه روشی اومده بود برای تخلیه چربی ها به اسم لیپوماتیک، تو شبکه های اجتماعی یه چیزایی درباره اش شنیده بودم و کنجکاو شدم تحقیقات بیشتری انجام دادم تا اینکه یه فکری به ذهنم رسید و اونم این بود که بیام خودم رو چاق کنم که صورتم خوب شه بعد رانها رو از طریق روش لیپوماتیک چربی هاشو تخلیه میکنم، و من سه سال پیش اینکارو انجام دادم، و بعد از جراحی یه مشکل دیگه ای برام به وجود اومد که الان در حال حاضر به فکر کردن حل کردن این مشکل هستم، جراحی به این صورت هست که چند نقطه از رانم‌ رو سوراخ کردند و لوله های دستگاه رو از طریق اون سوراخ ها وارد کردن به زیر پوستم و سلول های چربی رو تخریب کردند و از طریق لوله ها کشیدند بیرون، و مشکلی که بعد از جراحی برام پیش اومد اینه که چربی هایی که بعد از جراحی زیر پوست ران هایم باقی مونده و تخلیه نشده شکلش عوض شده و به شکل سفت و گلوله و گرد و قلمبه در اومده. البته بعد از جراحی گفتن یه هفته بعد باید بیای ماساژ که رانت صاف بشه چون رانم خیلی ناهموار شده بود بخاطر چربی های قلمبه ای که زیر پوست رانم بود پوستمم در کل نازکه و بخاطر همین بیشتر خودش رو نشون میداد، من ده جلسه ماساژ رفتم و گفتن بقیه اش رو خودت توی خونه ماساژ بده و من رفتم، ران هام کمی صاف تر شده بود، و خیلی کم، و هنوز ناهمواری های زیادی داشت ولی من اون زمان فقط خوشحال بودم که سایز رانم مث همه آدمهای دیگه شده و میتونم به راحتی بلوز و شلوار بپوشم و اندامم رو قایم نکنم آرزوی پوشیدن بلوز و شلوار رو داشتم و اندام های دخترهای دیگه رو میدیدم که بلوز و شلوار یا تاپ شلوارک پوشیدن و حسرت میخوردم که کاش من هم میتونستم اینجوری باشم، خلاصه اون زمان فقط کم شدن سایز رانهام مهم بود که بتونم لباسی که دوس دارم رو بپوشم و ماساژ دادن رو جدی نگرفتم و ول کردم فکر میکردم خودش صاف میشه، اون زمان فقط نگران سایز رانم بودم و همش میگفتم بازم باید سایزش کمتر بشه هنوز چاقه و همش توی آینه نگاه میکردم و از خودم فیلم میگرفتم و همش نگاه میکردم و نگران بودم که آیا سایزش خوبه؟ و همش به ماساژورم و به دکترم پیام میدادم میگفتم سایز پام باید کوچک تر بشه مگه شما ۶ لیتر چربی نکشیدید بیرون، پس چرا هنوز چاقه و اونها هم میگفتن خوبه دیگه شش لیتر چربی رو خارج کردم از ران هات و میگفتن تازه هنوز ورم داره و بعد از چند ماه کم کم ورمش میخوابه و لاغرتر میشه و تو باید گنت رو تنگ کنی. M:
چند مدتی گذشت و من با خودم گفتم حالا که رانم کوچک شده من میتونم با خیال راحت غذا بخورم و خیلی زیاد غذا میخوردم و همینجور هم نگران ران هام بودم که پس چرا سایزش کمتر نشد و چند مدت گذشت که دیدم بالاتنه ام داره چاق میشه، بهمین‌ خاطر دوباره نظرم عوض شد و با خودم گفتم یکم خودم رو لاغرتر کنم چون خیلی چاق شده بودم و چون ران هام رو لیپوماتیک کرده بودم متوجه چاقی خودم نمیشدم، قبلا تا کمی که چاق میشدم رانهام خیلی بزرگ میشد، این شد که دوباره غذامو کم کردم برنج و نونمو قطع کردم موهام دوباره حسابی ریخت و تحمل کردم پیاده روی هم شروع کردم و یه دو سه ماهی پیاده روی کردم تا اینکه وزنم رسید به ۵۶، خیلی گرسنه ام میشد ولی جلو خودمو میگرفتم و چیزی نمیخوردم ولی میوه زیاد میخوردم، و الان ۲۶ سال دارم و وزنم هنوز ۵۶ یا ۵۷ باید باشه بعد از دوران پیاده روی که توی فصل پاییز بود دیگه خودم رو وزن نکردم، نسبت وزن و قدم خوبه، قدم ۱۶۲ و وزنم ۵۶ یا ۵۷ هست ولی میدونم همه بدنم پر از چربی هست چون اصلا خوش اندام و خوش فرم نیست و پوستم خیلی شل شده و ترک های سفید لاغری روی پوست قسمت های بدنم ایجاد شده، و الان هم سعی میکنم غذاهای سالم بخورم و دوباره سبک غذا خوردنم از فصل پاییز تا الان تغییر کرده و با طب اسلامی آشنا شدم که میگه غذاهای طبیعی مصرف کنید و روی صبحانه و شام تاکید زیادی داره و میگه ناهار مهم نیست و اگه میتونید اون رو حذف کنید که من هم دارم سعی میکنم ناهار رو حذف کنم و گاهی اوقات ناهار رو میخورم ولی کم میخورم و گاهی اوقات میوه میخورم تا وقت شام، و گرسنگی رو تحمل میکنم و خیلی وقتا دلم میخواد بستنی و چیپس که قبلاً زیاد میخوردم بخورم ولی دور همه اینها رو خط کشیده ام. فکر میکنم این متناسب نبودن من از اول ارثی بوده که به من رسیده پوست شل و بدن پر از چربی و پایین تنه بزرگ تر از بالاتنه، ولی هر چی که هست الان فقط این برام مهمه که چربی هایی که در زیر پوست رانهام که بعد از جراحی سفت و قلمبه و گلوله شده اند دوباره شکلشون مثل قبل از جراحی نرم و آب بشه و پوستم صاف بشه چون قبل از جراحی درسته که رانم پر از چربی بود ولی چربی های صاف و یکدست و پوست یکدست داشتم ولی الان چربی های گلوله گلوله شده و سفت زیر پوستم هستند و چربی هام به این شکل درآمده اند و میخوام اونها آب و نرم و صاف شن و این موضوع خیلی ذهنم رو درگیر کرده و خیلی بهش فکر میکنم و خیلی پیگیر این قضیه هستم و دنبال راهی برای حل شدن مشکلم میگردم و تحقیق میکنم، دوباره ماساژ رفتم ولی فایده ای نداشت خودم ماساژ دادم ولی فایده ای نداشت، طب اسلامی داروی گیاهی رو امتحان کردم ولی فایده ای نداشت به دکترم گفتم گفت بیا مزوتراپی ولی ماساژورم گفت فکر نکنم فایده ای داشته باشه و منم نرفتم، و گفتن که هیپ راهی نداره و گفتن عمل پا اشتباهه و پا هیچوقت صاف نمیشه بهش فکر نکن چیزی نیست ان شا ء الله که دستگاه های جدید دیگری میاد و استفاده میکنی و خوب میشی کمی صبر کن. ولی من نتونستم آروم بشم و دوباره تحقیق میکردم، میخواستم طب سوزنی رو امتحان کنم، برای خودم چند تا داروی گیاهی خریدم که یکیشو استفاده کردم ولی جواب نداد و بیشتر نگرانم کرد، شب ها دارو میزدم و با پلاستیک ضماد میکردم تا ۲۴ ساعت و همش نگران بودم که آیا خوب شده؟ و صبحش دوباره نگای ران هام میکردم و روی پوستم دست میکشیدم که آیا اون گلوله ها آب شده اند؟ و هر صبح با مطب طب اسلامی که این دارو رو تجویز کرده بود تماس میگرفتم و میگفتم پس چرا خوب نشد هر صبح اینکارو میکردم و به نگرانیم افزوده میشد خودمم متوجه شده بودم که بخاطر نگرانیمه که جوابی نمیگیرم، من قبلاً با موضوع تلقین و عبارات تاکیدی آشنا بودم و با استاد عباس منش آشنا بودم و میدونستم که اگه نگران باشم هیچ نتیجه ای حاصل نمیشه، بخاطر همین اومدم چند عبارت تاکیدی مثبت رو با خودم تکرار کردم فکر کنم روز بعد هم تکرار کردم و بعد توی اینترنت ایمیل استاد عباس منش رو سرچ کردم و بهشون ایمیل زدم ولی به من گفتن که از فایل ها استفاده کن، من واقعاً خسته بودم و حوصله فایل گوش کردن نداشتم انقد خسته بودم که دوست داشتم یه دکمه بزنم و بعد همه چی درست شه روز بعد هم دوباره عباس منش رو سرچ کردم بین سایت هایی که بالا اومد یک سایت بود که درباره لاغری با قدرت ذهن بود من شمارشو برداشتم و بهش پیام دادم مدرس دوره برام درباره روشش توضیح داد و گفت دو جلسه اول و دوم رو براتون میفرستم و اگه خواستی ادامه بدی اطلاع بده و من دو جلسه رو گوش کردم و دیدم که بقیه اش پولیه و هزینه اش هم بالاست و دو دل بودم که بگیرم یا نه چون نمیدونستم اعتماد کنم یا نه ولی در کل به قدرت ذهن اعتقاد داشتم و بخاطر همینم بود که بهش پیام دادم، چند روز بعد با خودم‌ گفتم بیام از یتیوب سرچ کنم شاید یه دوره رایگان در همین حوزه پیدا کردم که دوره شما رو دیدم و بهتون پیام دادم.
این بود داستان ما
و الان خیلی خوشحالم و احساس خوبی دارم که با این سایت آشنا شدم چون این یه نشونه از طرف خداوند مهربانه که منو دوست داره و داره بهم کمک میکنه که یه راه خوب و عالی رو بهم نشون داره و سر راهم قراره داده و اعتقاد دارم که این راه عالیه چون خدا نشون داده و راه خدا بهترین راه هست عالی ترین راه هست من قبلاً راجع به قدرت ذهن میدونستم راجع به فرکانس و قانون جذب میدونستم و امتحانش کردم و یه نشونه هایی ازش دیدم و بهش اعتقاد دارم. و باور دارم که از این راه به هدف حتماً میرسم و امیدوارم همه کسایی که اینجا هستن و از فایل های آموزشی استفاده میکنن بهترین نتیجه رو بگیرن. همگی موفق باشید