توکل کردن به خداوند ارتباطی به مذهب، دین و حتی نگرش ما ندارد بلکه به انتظاری که از خداوند داریم ارتباط دارد.
بارها برای انجام یا شروع کاری به خداوند توکل کرده ایم در حالی که انتظار ما از آن موضوع شکست خوردن بوده است. نتیجه آن اقدام در نهایت تجربه کردن شکست خواهد بود.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.49 از 75 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
با یاد ونام خدای مهربان
خدا رو شکر می کنم که باز هم فرصتی برام فراهم شد تا در ادامه مسیر اگاهی های جدیدی به دست بیارم و بتونم آینده روشن تری برای خودم رقم بزنم.
برای درک معنی توکل کردن چه جمله ای بهتر از این می تونم پیدا کنم
“توکل کردن به خداوند ارتباطی به مذهب، دین و حتی نگرش ما ندارد بلکه به انتظاری که از خداوند داریم ارتباط دارد.”
اشتباهی که سال ها منو از مسیر رسیدن و درک بهتر خداوند دور کرد.هر وقت از توکل صحبت میشد خودم را دربرابر سرنوشتی که از قبل تعیین شده می دیدم که قابل تغییر نیست و من حق هیچگونه دخالای در آن را ندارم ومی گفتم چه میشود کرد خدایا راضی به رضای تو هستم ودر واقع بدون هیچ رضایتی از درون و فقط بنا به این که این سرنوشت برای من نوشته شده اتفاقات پیش آمده را می پذیرفتم
الان که این نوشته های باور ساز را می خوانم با خودم می گویم که خدایا چرا این همه سال در مورد توکل کردن اشتباه فکر می کردم در واقع توکلی در میان نبود من انتظارم را دریافت می کردم توکل فقط جنبه زبانی داشت واتفاقات بر اساس همان انتظاری که در ذهن من نقش بسته بود پیش می رفت.
من توکل می کردم به خدا اما همیشه منتظر اتفاقات بدی بودم که دلم نمی خواست رخ بده ولی چون انتظارم همون بودحوادث همانطور اتفاق می افتادن.
مثلا یک سال روز عاشورا از شهرستان به سمت محل اقامت خودمون میومدیم جاده ها شلوغ بود از روز قبلش همه می گفتن چند روز بمانید بعد بروید تا جاده ها خلوت تر باشند ممکنه تصادف کنید و این در باور وذهن من بود و به همسرم گفت دقت کن که تصادف نکنی و اتفاقا همون سال ما تصادف کردیم ومشکلاتی برامون پیش اومد یعنی مطالق انتظارمون پیش رفت با اینکه وقت حرکت گفتیم توکل به خدا اما اون توکل فقط زبانی بود و اناظار ما چیز دیگری بود. خیلی نمونه های دیگه تو زندگیم هست که بر اساس همان انتظاری که داشتم زندگی پیش می رفت.
اما الان میخوام فقط به خدا بگم که من منتظرشادی و حال خوبم.منتظر سلامتی جسمانی، منتظر نعمت ،ثروت،شادمانی، روابط عالی دوستانه وعاشقانه منتظر رزق و روزی فراوان و منتظر هرچه خیر وخوبی و اتفاقات عالی هست می مونم و فقط همین انتظار را دارم و برای همه ی این موارد ذهنی و دلی به خدا توکل می کنم.خدایا شکرت
نشان های دریافت شده
سلام
ما آدمها سرنوشت خودمان را خودمان تعیین میکنیم و اینقدر قدرت داریم که هیچ مسئله ای نتونه تداخل ایجاد کنه در این روند
ولی این موضوع بستگی داره به دو تا ایمان داشتن،
یکی ایمان به خودم به عنوان اشرف مخلوقات ،آن آفریده ای که از ابزار قدرتمند ذهن برخوردار است و میتواند زندگیه خود را بیافریند
یکی ایمان به خدا به عنوان هدایتگر،حامی،کاتالیزور،مشوق ،دانای کل و آگاه و آن نیروی همیشه در جهت خیر.
خدایی که به همه چیز مسلط است و همه چیز را مدیریت میکنه به بهترین شکل با ترتیب دادنه همزمانیها
و من باید با خدا خودم را هماهنگ کنم
چجوری هماهنگ کنم؟ با توجه به زیباییها،(با طرح این سوال در لحظاتی که حسم خنثی ست یا منفی : در این لحطه چه چیز زیبایی وجود دارم که من اونو ندیدم؟)(هر آفریده ای،چون خدا اونو آفریده،زیباست) با داشتن احساس رضایت ( از خودم،از زندگی از کارم ) (همون پذیرش هر چیزی،به همون شکلی که هست)با این دیدگاه که هرچیزی که با چشم دارم میبینمش،از خداست مال خداست ،و جای قدردانی و سپاسگذاری داره،اعتبار همه چیز رو به خداوند میدم .
من باید آگاه باشم که هر جایی که مقاومت نشوم دادم و احساسم در مورد قضیه ای بد شد،باید به خودم،طرز فکرم،طرز نگرشم نوع نگاهم شک کنم نه به آنچه که بیرون از من است.
اون واکنش من نسبت به وقایع بیرون،شرایط ،آدمها و هرچیزی که در پیرامونم هست تنها دلیلش ،هرچیزیست که در درونم دارم و بس .چون وقایع خنثی هستند و نوع نگرش من به اونها برچسب خوب و بد میزنه
نشان های دریافت شده
برای همسو شدن با اراده الهی فقط کافیه نگرش‌های اشتباه در مورد خدا و زندگی رو شناسایی و برطرف کنیم
این نگرش‌های اشتباه چی هست ؟ من فک میکنم تمام نشد ها اشتباهه،تمام افکار محدو کننده در مورد خدا و زندگیم،مثلا اینکه من باید با سختی به خواسته هام برسم،خدا منو قابل نمیدونه که بخواد بهم لطف کنه ،من باید خیلی مواظب باشم در مورد خدا،چون ممکنه منو قصاوت کنه و طرد بشم،خدا نگه من چقد پر توقع ام،خدا منو زیاد دوست نداره،اخه من زیاد خوب نیستم،من ارزش چیزای خوب رو ندارم چون باهاشون راحت نیستم ،چون حس میکنم اونا مال بنده های خیلی خاص خداست، خدا خواسته هاما یکی نه یکی برآورده میکنه،شاید خدا صلاح میدونه که یکی نه یکی برآورده کنه ،من هنوز شایستگی چیزای خوب رو ندارم،من باید حد و حدود بشناسم در مورد خودم و خواسته هام،
نشان های دریافت شده
زندگی با ارداه خداوند (قسمت ششم)
سلام دوستان همراهم و استاد عطارروشن
جمله به خدا توکل کن رو زیاد شنیدم ،میدیدم که طرف میگه توکل به خدا ولی همش نگران بود ، برای همه مشکلشو بیان میکرد و در انتها هم اتفاق خوبی براش نمیفتاد چونکه از قبل حدس میزد که کارش انجام نمیشه در واقع انتظار شکست داشت
من همیشه فکر میکردم خدا فقط مخصوص آدم های مذهبیه و مال من نیست ،تصور میکردم توکل کردن چونکه به خدا مربوط میشه و خدا هم که مال مذهبی هاست پس توکل مال من نیست و از بس میدیدم که هر کسی به خدا توکل کرد شکست خورد ،به این باور رسیدم که توکل چیز درست و صحیحی نیست
حالا متوجه میشم که همه افرادی که در ظاهر به خداوند توکل داشتند در واقع به باورهای خود تکیه کرده بودند و بر اساس درونیاتشون به مسیرهای مشابه افکارشون هدایت میشدن
اگر بخواییم به روش قدیم فکر و عمل کنیم که مشخصه به بیراهه خواهیم رفت چونکه ذهن همیشه بهانه ای داره برای اذیت کردن و ترسوندن ما
مخصوصا تو جو و محیط کشور ما تا دلت بخواد اخبار های ناراحت کننده یکی پس از دیگری بوقوع می پیوندن و اگر بخواییم بهشون توجه کنیم که چیزی به اسم آرامش برای ما نمیمونه
قبلا که مثل همه آدم ها مدام سرم تو اخبار بود و حوادث، مدام حالم بد بود و با اون موج ناآرام منهم ناآرام میشدم و الان که تا اونجاییکه بتونم کاری به دیگران و اخبار ندارم و میفهمم که حالم خیلی بهتر از قبله
پس باید آگاهانه مراقب آرامش درونی خود باشیم و تا میتونیم از ذهنمون استفاده نکنیم ،ذهن ما که پر از باورهای مخربه و مرتب مارو هدایت میکنه به زندگی بی کیفیت
امروز که مهمان داشتیم و یکی از مهمان ها بمن گفت فریده من هنوز هم اون سریالی که سالها پیش با هم تماشا میکردیمو تماشا میکنم ،حالا اون سریال چی بود؟ موضوع سریال در مورد سقوط واقعی هواپیماها بود یعنی از لحظه سوار شدن مسافرها تا سقوط و بررسی جعبه سیاه هواپیما
ببین من قبلا چه سریالهایو تماشا میکردم ، بهش گفتم این سریالهارو تماشا نکن ،برنامه ریزی سقوط در زندگیت ساخته میشه ،گفت ، مگه تا حالا هواپیمایی که من توش بودم سقوط کرده ؟ ،بهش گفتم قرار نیست هواپیمای شما سقوط کنه ، در جنبه های دیگه زندگیت سقوط میکنی
هر چی بهش گفتم اهمیتی نداد و منهم رهاش کردم و ترجیح دادم دیگه چیزی بهش نگم
حالا که از حساسیت ذهن و کانون توجه خودم آگاه شدم و میدونم ذهن من مثل گوگل عمل میکنه که وقتیکه مطلب مورد علاقمونو در اون سرچ میکنیم و گوگل برامون همون مطالبو میاره ،ذهن ما هم به هر آنچه توجه کنیم همراستای همونهارو پیدا میکنه و در مسیر ما قرار میده و اصلا براش مهم نیست ما چه مطلبیو سرچ کردیم همونجوری که برای گوگل فرقی نمیکنه ما دنبال چه اطلاعاتی هستیم
ذهن هاییکه پر از عقاید مخربه که نمیتونه با اراده خداوند هماهنگ بشه ،اراده خداوند بر زیبایی هاست ،ثروته،فراوانیه که درست برعکس محتویات ذهن منفی قرار داره
اول و آخر هر چیزی برمیگرده به داشتن باورهای مناسب که منطبق با اراده خداوند باشه ، ما در زمان تولد دارای سرشت و فطرت پاک بودیم که هماهنگ بود با اراده خدا ،به مرور در طول زندگی با شنیده ها و دیده های الگوهام و جامعه برنامه ریزی شدیم بسمت ناخواسته ها
و هر چقدر وجود ما آلوده تر شد از منبع خود دورتر شدیم ،از خواسته هامون فاصله گرفتیم ،حالمون بد شد،شکست خوردیم و بیمار شدیم
وقتی از ذات الهی خود دور شدیم و باور کردیم که دنیا جای ناامنیه ،جای ترسناکیه ، زندگی سخته ،پول داشتن کار هر کسی نیست و بیماری در ذهن ما طبیعی و سلامتی غیر طبیعی شد ،باعث شد باور نکنیم که خداوند که قدرت مطلق است که میتواند با هماهنگ شدن اراده من با خودش دنیای منو متحول کنه ،ما انتظار داشتن شرایط خوب رو نداشتیم و نداریم
زمانیکه براحتی خونه و ماشین ووووو خریدم همه گفتن فریده شانس آورد ،گفتن فریده کلا خوش شانسه و منهم باور کرده بودم که شاید شانس گاهی در مسیر من هم قرار بگیره و این موردهای خوب هم بخاطر شانس من بوده
گاهی برای خودمون یا دیگران پیش اومده که کاریو میخواستیم انجام بدیم و براحتی اون کار انجام شده و هیچ مانعی در راه نبوده و گاهی هم برای انجام کاری ،مدتها تلاش و زحمت میکشی و رنج میبری یا اون کار انجام نمیشه یا اگر هم انجام بشه با کیفیت نیست که اینها همون تطبیق با ارداه خداوند یا اراده شخصی خودمونه
اولین قدم اینه که باور کنیم و بپذیریم که در دایره قدرت خداوند ،ما به هر آنچه نیاز داریم ،موجود هست و نگران نباشیم
برای رسیدن به خواسته باید ۳ مرحله رو بگذرونیم ،مرحله درخواست ،اجابت ،دریافت
درخواست های ما با برخورد ما به تضادها در ما بصورت آگاهانه یا نااگاهانه بوجود میاد ، خداوند هم که بسرعت خواسته های مارو اجابت میکنه ،مشکل اصلی در دریافت کردن ماست
که اینجا مسئله برمیگرده به اراده شخصی ما که باید بر اراده خداوند منطبق باشد و هر چقدر این اراده ها هماهنگتر باشند زمان رسیدن و تجربه خواسته ها سریعتر انجام خواهد شد
بعد از اینکه تونستیم خواسته خودمونو بخواییم ،اولین فکر منفی که سد راه ما میشه ،اینه که حالا چجوری ما به خواستمون میرسیم ؟ما که به اندازه کافی پول نداریم ،ما که پول خونه مورد علاقمونو نداریم وووو
و زمانیکه میریم بدنبال پیدا کردن راهی باشیم برای بدست آوردن خواسته هامون با خیل عظیمی از مشکلاتمون روبرو میشیم که در انتها تصمیم میگیریم قید رویاهای خودمونو بزنیم و اتفاقا از اون به بعد افکار منفی بیشتریو در خودمون پرورش میدیم و یجورایی بهمون ثابت میشه که خداوند نمیخواد برای ما کاری انجام بده و از خدا دورو دورتر میشیم
همین حالا که همه آدم ها از شنیدن برخی خبرها حالشون بده و مدام از هم میپرسن اگر فلان چیز فیلتر بشه چکار کنیم ،من در آرامش کامل به خودم میگم ،من به خداوند توکل دارم و خداوند خودش منو به مسیرهای عالیتر هدایت میکنه و با این مدل افکار ،درونم پر از آرامش میشه ،من کاری ندارم چه مسائلی در کشورم میگذره ،من میدونم وقتی مراقب ورودی هام باشم و به اراده خداوند مطمئن باشم دیگه هیچ مسئله ای نمیتونه ناراحتم کنه و میدونم مسیرم از بدنه جامعه جدا خواهد شد، مهم اینه که بتونم در هر شرایطی خودمو در آرامش نگه دارم
موضوع مهمی که ما سالها متوجه ش نبودیم همین بود که اعتقاد نداشتیم که میتونیم از طریق ذهنمون از خدا درخواست کنیم که تمام خواسته های ما از قبل برای ما فراهم شده است ،مگر قبل از اینکه ما به دنیا بیاییم شیر ما توسط مادرمون آماده نبود؟ ما بدنیا نیومدیم که خدا یدفعه بگه ای وای تو بدنیا اومدی ،حالا غذاتو چکار کنم ؟
همه چیز برای ورود ما به این دنیا آماده بود ، عشق بی حد مادر و پدر ،غذا و تمام وسایل رفاهی در خدمت ما بود
ولی هر چقدر بزرگتر شدیم بیشتر از قدرت خداوند و خودمون دور شدیم و پر شدیم از افکار و انتظارات منفی
ما خداوندو حتی کوچیکتر از خواسته هامون دیدیم و باور نکردیم که نیروی هوشمند جهان برای ورود ما ،جهان را بسیار وسیع و شگفت انگیز آفرید تا ما بیاییم و لذت ببریم و شاد باشیم
آخه اگر ما نعمت های جهانو استفاده نکنیم و دست نخورده بمونن به چه دردی میخورن
مثل وقتیه که ما برای شام مهمان دعوت کردیم و مهمان های ما از هیچ نوع غذایی نمیخورن و غذاها دست نخورده میمونه ، میزبان همیشه دوست داره غذاهاش تا آخرش خورده بشه تا احساس عالی داشته باشه
ما نتونستیم خداوند و قدرتشو درک کنیم ،فکر کردیم داشتن چندتا خونه و ماشین و ویلا ووووو از قدرت خدا خارجه
من برای تقویت فراوانی در خودم این تمرینو انجام میدم ،هر وقت سوار هواپیما میشم و از اون بالا به زمین های پهناور نگاه میکنم به خودم میگم فریده خواسته تو حتی به اندازه سر سوزن هم نیست بین اینهمه عظمت جهان ،اونوقت تو درگیر این خورده خواسته ها هستی ؟ باید دیدمونو وسیعتر کنیم
برای همسو شدن با اراده خداوند باید باورهای مخرب خود را در مورد خداوند تصحیح کنیم ،باید باورهای درونی خود را تقویت کنیم تا بتونیم با قدرت خداوند همسیر بشیم و راحتر به خواسته هامون برسیم
کامنت ادامه دارد……
سلام باریکلا عالی بود مطلبتون استفاده کردم انشالله که در همه حال موفق باشی
نشان های دریافت شده
سلام .
من دیشب این نوشته ها رو خوندم اما بخاطر جراحی که امروز پسرم داشت نتونستم دیدگاهم رو بنویسم
در حالیکه خود داستان جراحی پسر من و هدایت شدن من به سمت دکتری خوب و خبره و فوق تخصص هم از همان جریانهایی بود که اراده ی من هیچ دخالتی نداشت و همه اراده ی الله م بود
بگذریم . امروز وقتی کنار تخت پسرم نشسته بودم ، مرد پیری در تخت کنار پسرم بستری بود توجه مرا به خود جلب کرد
پیرمرد خیلی مسن بود و بیماریهای زیادی داشت و با اینکه اصلا به هوش نبود هرزگاهی چشمانش را باز میکرد و میگفت « من راهم را گم کرده ام » و در آن چند ساعت که من آنجا بودم هر چند دقیقه این جمله را تکرار میکرد
اولش فکر کردم به خاطر بیماری اش هست اما چرا فقط این جمله را تکرار میکرد فرزندش مرتب میگفت نه بابا تو کنار منی و گم نمیشی اما باز پیرمرد ساکت میشد و دوباره بعد از چند لحظه تکرار میکرد « من راهم را گم کرده ام »
همانجا به فکر فرو رفتم . واقعا چقدر از ما راهمان را گم کرده ایم .
واقعا چقدر از پدر و مادر بزرگهای ما شاید با اینکه سالها زندگی کردند و تجارب زیادی دارند در آخرین روزهای زندگیشان واقعا راهشان را گم نکرده اند
راهی که اکثر اطرافیان ما میروند و اگر کسی بخواهد خلاف آن راه را برود از نظر آنهافردیست که نمیداند و اگاه نیست .
در حالی که مسیر آنها غلط است و خلاف جهت جریان اصلی زندگی .و قانون اصلی خداوند
راه صحیح همان راه توکل است . همان راهیست که اراده ی ما در اراده ی الله محو میشود و دلها ارام است .
راهیست که نگرانی و استرس و دلشورگی هیچ معنایی ندارد چون این گونه احساسات همه از منیت و اراده ی اشخاص است که ایجاد میشود
کسی که خودش را در جریان الهی رها میکند دیگر برایش نگرانی نمی ماند همانگونه که خود خداوند میفرماید یاران خدا نه غمی دارند ونه ترسی
رها شدن و آسودگی خیال فرد مومن در نیرو و اراده ی الله ی که در همه جا جاریست و تمام دنیا و کائنات در احاطه ی آن نیروی عظیم و لایتناهی هستند مانند رها شدن طفلیست در آغوش والدین .
قطعا زمانی که من با چالشی روبرو میشوم اگر بخواهم با اراده ی خودم و با افکار محدوده خودم تصمیم بگیرم چون آگاهی من کم است با نگرانیها و استرسهایم اکثر وقتها خطا میکنم و اگر هم در چالشی پیروزی نصیبم میشده قطعا بطور ناخودآگاه خودم را کنار کشیده بودم و کلا بی خیال آن چالش شده بودم
و اکنون که وارد مسیر صحیح شده ام با نیروی توکل یا همان یکی شدن اراده ام با آن نیروی عظیم و آگاهی محض صد در صد ایمان دارم نتایج تمام چالشهایم عالی ست
از نشانه های یکی شدن بااراده ی خداوند حال و احساس خوب است که همین حال خوب میتواند در تاریکیها و چالشها چراغ هدایت ما و عبور ما باشد
یکی دیگر از نشانه ها باورهای ماست زمانی که با اراده ی خودم حرکت میکنم تمام باورهایم محدود و ناقص است در حالیکه وقتی با خداوندم به وحدت و یگانگی میرسم و دیگر من و تویی نمیاند باورهایم همه قوی و نا محدود و لا یتناهیست . عاشق این باورهای الهیم .
باز به یاد حرف آن پیرمرد افتادم قطعا راه او اشتباه بود چرا که نباید این همه بیماری او را احاطه میکرد ما در هر زمانی که در یگانگی خداوند باشیم حالمان عالیست و این حال خوب قطعا اتفاقات خوب بدنبال دارد و این همه بیماری این پیرمرد نشان از حال و احوال نامناسب او در گذشته بوده که چنین سرنوشتی را برایش رقم زده بود
و در آخر خدا را شاکرم که راه اصلی و صحیح زندگی را یافتم که همان یکرنگ شدن و محو شدن در اراده ی خداوندی قادر متعال و غنی و بخشنده و مهربان است
خدایا میدانم که تو آگاهتر از من هستی هر جا که حال و کارم خرابه قطعا منیت من در حال عمل است و
هر گاه کارهایم عالی در حال پیشرویست یعنی منیتی دیگر نیست همه اوست
خدایا شکرت
ممنون استاد
که چراغ هدایت همه ی ما شدید تا هیچ گاه پشیمان نشوم
از مسیری که در تمام زندگی سپری کردم و همیشه سر بلند و سرافراز فریاد برآورم
من هیچ گاه راهم را گم نکرده ام چون راهنمایی داشتم تا با توکل کردن به او و یکی شدن با او بهترینها را خلق کردم و بهترین افرادکه دستان او بودند را ملاقات کردم
سپاس ای نیروی عظیم و دائما جاری و ساری 💚💚💚
نشان های دریافت شده
بنام یگانه خالق هستی
خدا رو سپاسگزارم باز هم قدم بعدی برام روشن شد باز هم مسیرم را روشنتر کرد .
اولین جمله عجب جمله ی فوق العاده ایی میشه ساعت ها فقط در مورد همین جمله نوشت
توکل کردن به خدا ارتباطی به مذهب ،دین وحتی نگرش ما ندارد بلکه انتظاری که از خداوند داریم ارتباط دارد .
اشتباهی که سالهای سال که در مورد درک توکل داشتم ومعنای اشتباهی که ذهنم هست رو میخوام تغییرش بدم .هر گاه از توکل صحبت میشد خود را دربرابر سرنوشتی از قبل نوشته میدیدم که هیچ دخل وتصرفی در آن نمی توانستم داشته باشم وآنرا پذیرفتم وخود را بعنوان کسی که راضی به رضای خدا می دانستم وتوکل میکردم هر چه پیش آید خوش آید حالا این پیش آمدها چه خوب چه بد .
اما الان توکل تمام آنچه را که پذیرفته بودم را شست اینکه ارتباط به دین ومذهب وحتی نگرش من نداره وسعت این سه کلمه خیلی زیاد هست اینکه چه دینی چه مذهبی چه قومیتی هستی وچه نگرشی داری نیست بلکه آنچه انتظار از خدا داریم .
توکلی که قبلا منتظر عذاب وسختی وامتحانات خدا بود اما الان میخوام بهش بگم منتظر سلامتی جسمانی منتظر نعمت وثروت منتظر روابط خوب وعالی ودوستانه وعاشقانه منتظر کسب وکاری که آزادی زمانی ومکانی ومالی به من بده منتظر هر آنچه خیر وخوبی هست چون خودش فقط خیره .
آره استاد قبلا درزندگی خودم منتظر بودم که خدا هر چی اتفاق بد هست رو بیاره وفکر میکردم که توکل کردم به خدا و ناتوانی در تغییر زندگی که او برام در نظر گرفته ،اما الان میخوام یاد بگیرم بر اساس اراده ی خدا عمل کنم وخودم رو همسو با اراده خدا کنم میخوام تمام اون چیزهای که شنیدم ومن در گذشته به آنها عمل کردم را تغییر بدم میخوام افکاری که بر اساس اراده ی خودم عمل کردم را پیدا کردم واونها رو مرور کنم مثلا همون جاهایی که گفتم خودم انجام دادم را بشناسم مثلا رفتن من سر کاری که زمانی به شدت بهش نیاز داشتم وهر طور بود خودم رفتم وبه زور خودم را با چندر غاز میخواستم سیر کنم که دستم تو جیبم باشه رفتم جایی مشغول شدم که با کمترین حقوق وکلی توهین وتشر مشغول کردم واز اینکه در چنین کاری مشغولم شاد بودم اما در واقع هر بار ناراحت وعصبی تر وبا چشمانی گریان به خونه بر می گشتم هر چه جهان به من می گفت بسه دیگه ادامه نده اینجا جای تو نیست اما بازهم من قبول نکردم تا اینکه به قول معروف حسابی دعوا وبا ناراحتی اومدم بیرون اما اونجا فقط یک چیز رو به رئیس اونجا گفتم ورفتم وآن این بود من از خدا کار میخوام نه از تو .
اونجا وقتی کار رو به خدا سپردم خدا حقوق ده برابری به من داد ولی باز من فراموش کردم که وقتی خودت رو به این نیرو می سپاری منتظر معجزه باشی چون خدا شاهکار می کنه .
اینکه بتونم افکارم را منطبق با اراده ی خدا کنم وهمسو بشم با خدا تا زندگیم وخودم گسترش پیدا کنم نیاز به زمان دارم نیاز به شناخت دارم نیاز به ایمان وعمل دارم باید افکاری که ترسها ومحدود بودن ونگرانی را برای من بوجود می آوردندرا پیدا کنم واونها همسو کنم با طبیعت وقانون این جهان .
مثل یه دانه آرام آرام رشد کنم بدون اینکه نگران آب یا کود وخاک باشم کافیه متصل بشم به همون یگانه نیرو .
اینکه احساس آرامش وسکوت ذهنی که دارم فقط به خاطر اینه که همه چیز رو به اون نیرو سپردم اینقدر آرومم که حتی فکر نمی کنم چی بنویسم وکدوم کلمه انتخاب کنم کلمه ها خود به خود یکی پس از دیگری میان واین یعنی طبیعی بودن این یعنی همسو بودن با نیرو خدا واراده ی او.
باز میخوام این قسمت از نوشته های شما رو استاد بخونم وکم کم درک کنم چون هر بار دریچه ی جدیدی برام باز میشه
ادامه دارد
.
سلام استاد
چقدر زیبا نوشتی برای ملحق شدن به اراده خداوند، نیاز نیست گذشته خود را تغییر دهیم یا تمام فرصت هایی که تصور می کنیم از دست داده ایم را جبران کنیم.
استاد من از سن ۳۱ سالگی به ایده الهی که بهم گفته سد عمل کردم و به خاطر شرایط بیماری هر بار تمرین و تکرار من به تعویق میافته و نمی تونم مستمر رو کارم وقت بذارم والان ۳۲ سالمه و هر بار نجوای ذهنی به من میگه باید فرصت های از دست رفته وقت و زمان رو جبران کنی سنت داره میره بالا و کی میخوای به موفقیت برسی..
ولی میخوام هم جهت با راده الهی باشم چون اراده الهی میتونه منو به مسیرهایی هدایت کنه که با طی کردنه یه روند تکاملی صعودی همه چیز تو سالهای بعد جبران بشه ..
در صورتی که با این نجوا احساسم بد نشه..
بهش گوش نکنم و از اراده الهی فاصله نگیرم.
مثل سیلِ عظیمی که چند سال پیش ایران رو درگیر کرد و کم ابی کل کشور تو دوهفته جبران شد
خوشی ها فرصت ها لذت ها و سعادتها میتونه مثل همین سیل وارد زندگیمون بشه و تمام فرصت های به اصلطلاح از دست رفته رو جبران کنه.
پیس رفتن بر اساس اراده الهی میتونه تورو به مسیری هدایت کنه که تو یکسال اونقدر مسافرت بری که تمام مسافرتهای نرفتت حبران بشه..
تمام رستوران های نرفته..خریدهای نکرده..
رابطه عاشقانه نداشتت رو جبران کنه…چون نیرو اراده الهی لایتناهیه..اون بی نهایته..فقط باید خودت رو مسیرت رو بسپری به اراده الهی و یادت نره وقتی توکل کردی با راده الهی پیش بری..
گوش جان بسپری و خودت رو در آغوش الهی رها کنی با بی عقلی نه با دانش و دانسته های قبلی..
خدایا…من خودم رو به اراده الهی تو میسپارم..
استاد این نوشته ها عالین..
من از سالها پیش شمارو میشناسم و کاملا لمس میکنم با وجودم که چطور با پیش رفتن با اراده الهی اینچنین خداوند به قلب و قلم شما جاری و ساری شده..استاد خیلی دوستتون دارم و واقعا سپاسگزار خداوندم بابت بودنتون و داشتنتون.
مرسی که هستید
بی صبرانه منتظر مقالات بعدی هستم