آیا چربی های قدیمی واقعاً دیرتر آب می‌شن؟ (گام ۱۸)

بنام پرودگار جهانیان 💗 

سلام به استاد عطار روشن عزیز و همراهان گرامی 

چربی های قدیمی 

 بنویسید نگرش شما درباره سن چاقی چیست؟ در گذشته چه چیزهایی درباره‌اش شنیده بودید؟

من فکر میکردم ک هرچی چاقی بیشتر طول بکشه لاغر شدن هم سخت تره و ب قولی چاقی کهنه شده و عوض کردنش ب این راحتی نخواهد بود 

یکی از اقوام همیشه میگه ک ما چون سالهاست که چاق هستیم نمیتونیم لاغر بشیم و بعد دخترش میگفت تا سنت کمه لاغر شو وگرنه بعدا دیگه ازدواج میکنی و بچه میاری دیگه نمیتونی لاغر بشی و منم تا حدودی اینو باور کرده بودم و چون خودم بعد ازدواج چاق شدم و بعد بارداری هم چاق تر و اینبار گول این شنیده هارو میخوردم ک چون ۱۰ ساله چاقم پس نمیتونم راحت لاغر بشم 

درباره ارتباط بین چربی های قدیمی و لاغر شدن با کمتر خوردن یا بیشتر ورزش کردن بنویسید.

قبلا فکر میکردم ک باکمتر خوردن و سخت ورزش کردن برای همیشه میشه لاغر شد اما ته ذهنم  این باور رو داشتم ک هرگز نمیشه لاغر شد و چربی های جمع شده کهنه شدن و موندگارن 

اما تا کی میتونستم ورزش کنم یا مگه چقدر میتونستم با خودم در جنگ خوردن و نخوردن باشم یا چقدر میتونستم غذا رو کمتر کنم بلاخره برای زنده موندن ب انرژی غذا نیاز داشتم 

برداشت خود را از ارتباط فکر و عمل در لاغری با ذهن شرح دهید.

بین افکار ما و رفتار ما رابطه مستقیم وجود داره ما برای اینکه کاری رو انجام بدیم اول فکر می‌کنیم و نتیجه رو میسنجیم و بعد وارد عمل میشیم بعد از انجام یه کار و تکرار اون دیگه ب صورت خودکار و  تقریبابدون فکر انجامش میدیم 

در لاغری با ذهن ما داریم با انجام تمرینات خوندن نوشتن و گوش کردن اطلاعات و افکار جدیدی رو وارد مغز میکنیم و تحلیل میکنیم و وقتی هر روز تکرار میکنیم هر روز در معرض افکار جدید درست قرار می‌گیریم و بصورت خودکار فکر و بعد عمل ما اصلاح میشه و اون عمل به عادت تبدیل میشه و جسم متناسب میشه 

آیا کسی با اضافه وزن می‌تواند فقط با رفتار افراد متناسب لاغر شود؟ نظرتان را توضیح دهید.

خیر نمیتونه من خودم همسرم متناسب هست بارها میخواستم رفتارش رو یاد بگیرم و تکرار کنم اما هرگز موفق نشدم چون نگاه اون ب غذا با من تفاوت خیلی زیادی داشت  همسرم غذا رو وقتی گرسنه بود میخورد و موقع سیری هرگز ندیدم چیزی بخوره  اما من همیشه با اینکه تصمیم میگرفتم ک دیگه درست بخورم بازم یه بهونه جور میشد ک بخورم و مغز فرمان ب خوردن میداد ب قول استاد خوراکی ها با من حرف میزدن و من همیشه تشویق ب خوردن میشدم بخورم حیفه بخورم چون نذریه بخورم چون فلانی تعارف کرده بخورم چون بعدا گیرم نمیاد بخورم چون پول دادم بخورم چون مفته بخورم چون شام عروسیه بخورم چون بچه شیر میدم بخورم چون باردارم و….من هرگز در افکارم نگفتم بخورم چون گرسنه هستم  چون اینقدر میخوردم ک گرسنه نمیشدم و اصلا یادم رفته بود گرسنگی چیه و از گرسنگی میترسیدم 

اما همسرم چی میگفت الان سیرم نمیتونم بخورم  میگفت میل ندارم غذا شو ک نصفه میخوردم میگفتم بخور حیفه میگفت نه نمیتونم سیرم بریز برای پرنده ها 

هرگز ندیدم ک پرخوری کنه هرگز ندیدم بگه بخورم پول دادم بخورم چون نذریه بخورم چون رایگانه چون شام عروسیه فقط وقتی گرسنه باشه چیزی ک دوستداره رو میخوره هرگز ندیدم افکار منو داشته باشه 

خب افکار متفاوت =رفتار متفاوت =جسم متفاوت 

تاثیر لاغری با ذهن را در تغییر باورها و فرمول‌های ذهنی خود شرح دهید.

لاغری با ذهن خیلی از باور های منو اصلاح کرده و تا حدود زیادی رفتارم هم عوض شده باورهایی ک در من غلط بودن رو با باورهای درست داره جایگزین میکنه 

باور اینکه میتونم لاغر بشم ب  وجود اومد

اینکه طبیعت هر انسان لاغر هست 

اینکه  زبان بدنم رو بشناسم و بهش توجه کنم 

اینکه چاقی ارثی نیست بلکه عادتی هست 

اینکه میشه راحت لاغر شد 

با رفع موانع لاغری خود ب خود لاغر میشم 

اینکه ب احساساتم توجه کنم و اونا رو ابراز کنم 

اینکه پرخوری یک گناه و ظلمه در حق خودم 

اینکه دور ریختن غذای اضافی اشکالی نداره 

اینکه ورزش و رژیم و دمنوش و…همه راه های اشتباهی برای لاغری هستند 

اینکه بدن من توانایی لاغر شدن رو داره 

اینکه چربی ها کهنه نمیشن و افکار چاقی در مدت کوتاهی ب وجود اومده و بقیه سالها من تکرار میکردم برای همین چاق موندم 

اینکه در هر سن و شرایطی میشه با لاغری با ذهن لاغر شد برای همیشه 

اینکه عجله کردن در هر کاری اشتباهه و باید صبور باشم 

اینکه با خودم و ذهنم دوست باشم و خودمو دوست داشته باشم 

اینکه چاقی ربطی ب ازدواج و بارداری نداره و من خودم با افکارم ب وجود اوردمش 

اینکه عذا برای تامین انرژی بدن من هست و قدرت چاق کنندگی نداره مگر اینکه من خودم باورش کنم 

اینکه غذا ها نباید تفکیک بشه و فرقی نمیکنن 

اینکه دیگه ترس از غذا و عذاب وجدان بعد غذا خوردن رو تجربه نکردم 

اینکه حس و حال من و شادی و غم من ربطی ب غذا ها نداره و غذا نمیتونه احساس منو عوض کنه 

اینکه کنترل زندگیم دست خودمه ن عوامل بیرونی 

در پایان، تمرینی که از محتوای ویدیو برداشت کردید را در قسمت نظرات یادداشت کنید.

من کاری ب اینکه چطور لاغر میشم ندارم میدونم ک بدنم میتونه ب راحتی مثل همون وقتی ک من چاق شدم و نفهمیدم  چجوری بهم وزن اضافه شد الان هم متوجه نخواهم شد چجوری اضافه وزن رو رها خواهد کرد 

وظیفه من نیست و بدن من بینهایت هوشمند و توانمد هست خودش هم همه چیز رو درست میکنه 

خودش قلب من مقدار تولید گلبول ها و تعداد تنفس و هزاران کار دیگه رو انجام میده و من متوجه نمیشم  

خودش هم بدن من رو ب شکل اصلیش و طبیعیش برمیگردونه و من متوجه نخواهم شد 

تمرینات عملی 

۱. نگرش درباره سن چاقی

من در این درس  درک کردم که سن چاقی  هیچ‌وقت یه عدد یا یه زمان مشخص نیست . نه اینکه روزی خاص، یه عدد روی ترازو یا یه سال از عمرم تعیین کنه که من چاق شدم یا نشدم. سن چاقی یه اتفاق درونیه، یه لحظه که ذهنم برای اولین بار حس کرد تنها و دیده نشده است. همون لحظه که یه جمله ساده، یه نگاه یا یه رفتار باعث شد ذهنم بفهمه برای دیده شدن باید خودش رو حفظ کنه، سنگین کنه، پنهون نگه داره.

چاقی برای من از اون روز شروع شد، نه وقتی زیاد خوردم، نه وقتی کمتر تحرک داشتم، بلکه وقتی احساس کردم کسی نمی‌فهمه من چی می‌خوام، چه چیزی توی وجودم می‌گذره، چه حس‌هایی دارم. ذهنم اون روز تصمیم گرفت خودش رو محافظت کنه، و بدنم هم همراه شد و وزن شد حفاظ اون ذهن. هر بار که حس ناامنی داشتم، هر بار که حرفم نادیده گرفته شد یا اشتباه برداشت شد، ذهن دوباره همون خاطره قدیمی رو زنده می‌کرد و چربی‌ها رو نگه می‌داشت.

سن چاقی برای من یعنی تکرار احساس دیده نشدن، نادیده گرفته شدن و تنهایی.  سال‌ها گذشت، من بیشتر فکر می‌کردم این فقط مشکل خوردن و ورزش نکردنه، ولی حالا می‌فهمم ریشه همه چیز ذهن بوده. ذهنم یاد گرفته بود با سنگینی و پر بودن زنده بمونه. هر بار که بهش نگاه می‌کنم، دیگه قضاوت نمی‌کنم، فقط می‌شنوم و درک می‌کنم.

حالا وقتی به سن چاقی نگاه می‌کنم، یه حس عجیب از آرامش بهم می‌ده. می‌فهمم که وزن و چربی‌ها خاطرات ذهنم هستن، علامت‌های زنده از همون روزهایی که منو نادیده گرفته بودن. و وقتی با ذهنم حرف می‌زنم، می‌گم: فهمیدم، تو همینی که هستی کافی‌ای. دیگه لازم نیست خودتو نگه داری یا از چیزی دفاع کنی.

این سن چاقی، حالا تبدیل شده به نقطه شروع بازگشت. بازگشتی که نه از سر اجبار، نه از سر کنترل، بلکه از سر درک و همدلیه. می‌بینم ذهنم هنوز اونجا هست، با ترس‌ها و دلتنگی‌هاش، ولی من حالا می‌تونم باهاش باشم، بدون فشار، بدون اینکه ازش بخوام چیزی رو تغییر بده. فقط حضور و درک.

—

۲. ارتباط بین چربی‌های قدیمی و کمتر خوردن یا بیشتر ورزش کردن

چربی‌های قدیمی با کمتر خوردن یا ورزش کردن از بین نمی‌رن. هر چقدر که تلاش کردم وزنم رو با رژیم یا ورزش کنترل کنم، همیشه یه بخشی از وجودم مقاومت می‌کرد. چون چربی‌ها فقط بافت بدن نیستن، خاطره هستن، حافظه هستن، یه پناهگاه ذهنی که سال‌ها برای امنیت ساخته شده.

چربی‌های قدیمی مثل یه پتو هستن که ذهن من برای محافظت خودش دوخته. هر بار که حس می‌کردم کسی داره چیزی ازم می‌گیره — غذامو، آزادی‌م، حتی احساساتم — بدنم دوباره اون‌ها رو نگه می‌داشت. وقتی فکر می‌کردم باید کمتر بخورم، ذهنم می‌گفت: «بازم می‌خوان چیزی ازم بگیرن، بازم کنترل شدم!» و همین باعث می‌شد بدنم مقاومت کنه و چربی‌ها رو نگه داره.

یادم میاد وقتی سال‌ها با رژیم و ورزش تلاش می‌کردم، بدنم مثل یه کودک سرکش بود که نمی‌خواست اطاعت کنه. ذهنم دائم در اضطراب بود، و چربی‌ها مثل سنگر محکم سر جاش باقی می‌موندن. هیچ روش بیرونی و هیچ اجبار نمی‌تونست این مقاومت ذهن و بدن رو شکست بده.

حالا فهمیدم چربی‌ها وقتی شروع به رفتن می‌کنن که ذهنم احساس امنیت کنه، وقتی بفهمه هیچ کسی دنبال کنترل یا گرفتن چیزی ازش نیست. اون موقع بدن خودش آرام‌آرام سبک می‌شه، بدون فشار، بدون جنگ، بدون اجبار. چربی‌ها با عشق می‌رن، نه با زور، نه با محدودیت.

چربی‌های قدیمی برای من نشونه‌ی خاطرات و احساسات گذشته هستن، و نه دشمن بدن. وقتی ذهن حس کنه درک می‌شه، وقتی ذهن حس کنه کسی نمی‌خواد چیزی ازش بگیره، بدن هم شروع می‌کنه به رها کردن، بدون اینکه من مجبور باشم چیزی کم کنم یا محدود کنم. این‌طوریه که لاغری واقعی شکل می‌گیره: ذهن امن، بدن آزاد، و حضور در صلح. چه بسا چربی های قدیمی فقط در ذهن من هستند چربیهای بدنم قدیمی نیستن خود چربیها جای خودشان را به چربیهای جدید دیگر داده اند . من چربی سازی را حفاظ خودم می دانم . حافظه ی از دست دادن از باورهای از دست دادن شکل گرفته . هر بار که چیزی را از خودم محروم کردم این حافظه شکل گرفت هر بار جملاتی خواندم که حس کم خوری گرفتم و قضاوت کردم این حافظه شکل گرفت و چربیها شدند محافظ من از اینکه انرژی را از دست بدهم . 

—

 ۳: برداشت من از ارتباط فکر و عمل در لاغری با ذهن

برای من، ارتباط فکر و عمل توی مسیر لاغری، یعنی صلح بین ذهن و بدن. یعنی اینکه دیگه ذهنم فکر نکنه بدن قراره چیزی ازش بگیره. چون سال‌ها ذهنم عادت کرده بود فکر کنه عمل درست یعنی “کم خوردن”، یعنی “کنترل”، یعنی “نه گفتن به خودش”. ولی الان دارم می‌فهمم عمل درست از فکر درست میاد، نه از ترس و اجبار.

وقتی ذهنم حس می‌کنه بدن می‌خواد محدودش کنه، مقاومت می‌کنه، چون فکر می‌کنه قراره از لذت محروم بشه. ولی لاغری با ذهن، درست برعکسشه. این مسیر نمی‌خواد چیزی رو ازم بگیره، می‌خواد آرامش رو برگردونه. می‌خواد اون لحظه‌هایی که با حس خستگی یا بی‌حوصلگی سراغ غذا می‌رفتم رو تبدیل کنه به لحظه‌هایی از آگاهی. عمل در اینجا یعنی پاسخ دادن با عشق، نه با واکنش.

وقتی فکرم از حالت قضاوت و ترس بیرون میاد، عملم هم خودبه‌خود نرم‌تر، طبیعی‌تر و هماهنگ‌تر میشه. مثلاً قبل‌تر اگه دلم یه چیز شیرین می‌خواست، با دو تا فکر هم‌زمان می‌رفتم سراغش: یکی “می‌خوامش” و یکی “نباید بخورمش”. همین دوگانگی باعث چاقی بود، نه خود شیرینی. اما الان وقتی می‌فهمم چرا دلم می‌خوادش — شاید چون خسته‌ام، شاید چون نیاز به نوازش دارم — دیگه اون خوردن پر از ترس و قضاوت نیست. عملم از آگاهی میاد، نه از اضطراب.

در حقیقت، وقتی ذهن و بدن هم‌صدا می‌شن، دیگه چیزی به اسم “عمل اشتباه” وجود نداره. هر حرکتی، هر انتخابی، بخشی از هماهنگی درونیه. عمل فقط زمانی چاق‌کننده‌ست که از فکرِ پر از کمبود و ترس میاد. ولی وقتی فکر از عشق و درک تغذیه می‌کنه، عمل هم خودش به سمت سبکی می‌ره، بدون اینکه نیاز باشه چیزی رو کم کنم یا خودمو وادار به کاری کنم. اینجاست که لاغری دیگه نتیجه‌ی کنترل نیست، نتیجه‌ی آرامشه.

۴. آیا کسی با اضافه وزن می‌تونه فقط با رفتار افراد متناسب لاغر بشه؟

نه، واقعاً نمی‌تونه. این تصور که اگر رفتار یه نفر متناسب رو تقلید کنم، خودبه‌خود لاغر می‌شم، یه باور سطحیه که هیچ ربطی به ریشه واقعی چاقی نداره. اضافه وزن من نشونه‌های ذهن و تجربه‌های درونیه، نشونه‌های سال‌ها احساس دیده نشدن، نادیده گرفته شدن، ترس و کمبود. وقتی ذهن هنوز با خودش در صلح نیست، تقلید رفتار بیرونی فقط یه لباس روی اون احساس‌هاست، و هیچ وقت نمی‌تونه ریشه رو تغییر بده.

می‌تونی یه آدم متناسب ببینی که همیشه نظم داره، درست می‌خوره، ورزش می‌کنه، سبک زندگی منظمی داره. ولی این نظم و سبک زندگی از جایگاه ذهن آرام و احساس امنیت و آزادی میاد. من اگه فقط رفتارهاشو تقلید کنم، ذهنم هنوز پر از اضطرابه، هنوز فکر می‌کنه چیزی ازش گرفته می‌شه، هنوز چربی‌ها حفاظش هستن، و بدنم مقاومت می‌کنه. حتی اگر موفق بشم موقت وزن کم کنم، دوباره همه چیز برمی‌گرده، چون ذهن هنوز ترس‌ها و خاطرات قدیمیش رو نگه داشته.

لاغری واقعی زمانی اتفاق می‌افته که ذهن حس کنه درک شده، امنه و کسی دنبال کنترلش نیست. وقتی ذهن آرام باشه، خودش اجازه می‌ده بدن هماهنگ باشه و وزنش طبیعی باشه. تقلید رفتار دیگران بدون تغییر ذهنی، فقط انرژی هدر دادن و ایجاد اضطرابه. هیچ راه میانبری نیست، هیچ نسخه‌ی بیرونی نمی‌تونه جای فهمیدن و درک واقعی ذهن رو بگیره.

—

۵. تاثیر لاغری با ذهن در تغییر باورها و فرمول‌های ذهنی

لاغری با ذهن باعث شد باورهای قدیمی‌م، اون فرمول‌های ذهنی که سال‌ها منو محدود کرده بودن، یکی یکی بشکنن. قبل‌ها فکر می‌کردم باید خودمو کنترل کنم، رفتارمو محدود کنم، رژیم بگیرم و ورزش کنم تا متناسب بشم. اما هر بار که این کارو می‌کردم، ذهنم با اضطراب و مقاومت جواب می‌داد. حالا فهمیدم لاغری با ذهن یعنی ذهنم درک بشه، امنیت داشته باشه، بدون اینکه مجبور باشه از خواسته‌هاش بگذره یا خودش رو سرکوب کنه.

این مسیر باعث شد نگاه من به بدن و وزن کاملاً تغییر کنه. وزن، چربی، سایز، همه شدن زبان ذهنم، خاطره‌ها و تجربه‌هاش. هر بار که ذهنم حس کرد درک شده و آزاد، بدنم خودش سبک شد، بدون فشار، بدون کم‌خوری، بدون ورزش اجباری. این مسیر باعث شد متوجه بشم که لاغری واقعی وقتی اتفاق می‌افته که ذهن احساس امنیت کنه، وقتی ذهن از ترس رها بشه، وقتی دیگه حس نکنه چیزی ازش گرفته می‌شه.

باور قدیمی که می‌گفت «باید رفتارمو تغییر بدم تا لاغر شم» جای خودش رو به باور جدید داد: « وقتی ذهنم درک بشه، بدون اجبار، بدون قضاوت، بدون کنترل، آروم میشه از جنگ و حس دفاع و محافظت خارج میشه .  اون وقت اجازه میده بدن خودش مسیر تناسبش رو بره . » چیزی که برام واضحه اینه که بدن تناسب خودشو خیلی خوب بلده اما این  عقاید و باورهای ذخیره شده در ذهنم هست که اجازه تناسب نمیده . باورهای ذخیره شده ای که حس نفرت از لاغری درشون ذخیره کردم . لاغری های زورکی کنترل رفتار .  این تغییر باور باعث شد احساس سبکی، آزادی و آرامش کنم، حتی بدون اینکه مجبور باشم چیزی کم کنم یا محدود کنم. وقتی از درون حس امنیت کنم بدنم از حالت چاقی و بحران خارج میشه . 

—

۶. تمرین برداشتی

تمرینی که از این گام برداشت کردم، برای من تمرینِ شنیدنِ خودمه. تمرینی برای ساکت نکردن ذهن، برای جنگ نکردن باهاش. من فهمیدم ذهنم مثل یه کودک قدیمیه که سال‌ها کسی حرفش رو نفهمیده، فقط بهش گفته‌ن باید آروم باشی، باید درست رفتار کنی، باید نخوای. حالا وقتشه بهش گوش بدم، نه برای اینکه تغییرش بدم، بلکه برای اینکه حس کنه «درک شده».

تمرینم اینه که هر روز چند دقیقه در سکوت بشینم، چشامو ببندم و از ذهنم بپرسم: «چی تو رو خسته کرده؟ از چی می‌ترسی؟ چی باعث میشه بخوای همه‌چیو نگه داری؟» بعد فقط گوش بدم. نه تحلیل، نه قضاوت. فقط حضور.وقتی حرف می‌زنه و از ترسِ از دست دادن امنیت، یا از کمبود عشق، یا از بی‌اعتمادی به آینده می‌گه، من فقط در دل می‌گم: «می‌فهممت، من دیگه علیهت نیستم.»

گاهی هم با ذهنم گفت‌وگو می‌کنم، با لحن نرم و واقعی. مثلاً می‌گم:«می‌دونم چرا هنوز این حس نگه داشتن تویی. می‌دونم چربی‌ها برای تو نشونه‌ی محافظتن. ولی حالا دیگه من اون‌قدر قوی‌ام که بدونشون هم امنم. دیگه لازم نیست برای حفظم، چیزی رو ذخیره کنی. من خودم مراقبت می‌کنم.»

تمرینم یعنی ساختن این امنیت درونی، نه از راه نظم و کنترل، بلکه از راه عشق. هر بار که ذهنم می‌ترسه، به‌جای اینکه باهاش بحث کنم، فقط می‌رم توی حس درک.به‌جای اینکه بگم «ولش کن، رهاش کن»، می‌گم «باشه، بمون تا وقتی آماده‌ای بری».و همین اجازه دادن، خودش شروع ذوب شدن چربی‌های قدیمیه.

من هر روز سعی می‌کنم تصویری از ذهنم ببینم که سبک‌تره، روشن‌تره، بدون بار نگه‌داشتن. نه چون چیزی رو از دست داده، بلکه چون یاد گرفته دیگه نیازی به نگه داشتن نداره.

تمرین من در نهایت یه گفت‌وگوی عاشقانه‌ست بین ذهن و بدن. بدون فشار، بدون اجبار. فقط با پذیرش. با حس آرامی که می‌گه: «من و تو یکی هستیم، با هم رشد می‌کنیم، با هم سبک می‌شیم.»