رمز و راز انگیزه برای لاغری: چگونه شروع کنیم و ادامه دهیم؟ (گام ۱۷)

سلام استاد مهربان و دوستان عزیزم

• به نظر شما برای لاغر شدن باید هدف‌های بزرگ تعیین کرد یا هدف‌های کوچیک؟ چرا؟
• طبق گفته های استاد منم قبول دارم مغز سختشه که یهو رسیدن به هدف بزرگ رو قبول کنه مثلا درمورد زبان المانی که دارم میخونم با خودم گفتم من تهش باید a1رو تموم کنم تا دوماه یه روزایی از بیحوصلگی که وای زیاده حال ندارم نمیخوندم بعد دیدم من میتونم روزی یک ساعت با انرژی نهایتا دوساعت بخونم چون سر کار میرم و کارای خونم هست ولی اون یه ساعتو که جدیدا با تیم ناهار سر کارم ترکیب کردم چون من روزا بهتر از شبا یاد میگیرم الان هر روز اگر روزی یه ساعت زبان نخونم اصلا راحت نیستم بهمن خوشمیگذره هر روز چیز جدید یاد میگیرم میدونم تا دو سال الی یه سالو نیم دیگم باید تموم کنم ولی اول گفتم نه باید زیر یه سال تموم کنم شاید فلان شد شاید کارمون زود تر شد الان ولی اردم ولی هر روز میخونم برای مغزمم گنده نمیکنم که وای خیلیه نمیتونی درمورد لاغریم باید همین کارو کنم به مغزم بگم ادکی تو لاغر میشی ولی فعلا یه کیلو کافیه تو فقط یه کیلو نیازه کم کنی

• در گذشته برای لاغر شدن چطور هدف‌گذاری می‌کردید؟ نتیجه‌اش چی بود؟

میگفتم زود باید بشم از ۷۰ به ۵۸ خیلی زود بعد یکی دو هفته یا یه ماه میگفتم پس کو من باید حداقل ۵ الی ۷ کیلو با این روشی که گفتن کم میکردم چرا فقط دو کیلو کم شدم درصورتی که دوکیلو ام موفقیت بودا ولی برای من فقط ۱۲ کیلو مطرح بود به جای این که فک کنم اقا تو ۱۲ کیلورو تو ۵ سال اضاف کردی و الان میخوای توی ۲ ماه کم کنی نمیشه ک 

• آیا تا حالا برای چاق شدن هدف‌گذاری کردید؟ اگه آره، چطور چاق‌تر شدید؟ خیر 

• به نظر شما هدف تعیین کردن برای لاغری کمک می‌کنه یا مانعش می‌شه؟حس میکنم وقتی هدف میزاریم نمیرسیم مغزمون بیشتر ناامید میشه و میگه ول کنو دونیا دوروزه و فلان ولی به جاش بگیم اقا تو زمان زیاد داری و تیک تیک کنیم الان بگیم فقط یه کیلو لاغر شو براش خوشایند تره 

• توی مسیر لاغری با ذهن چطور باید هدف تعیین کرد که هم عملی باشه هم انگیزه برای لاغری رو تقویت کنه؟

الان من با این که از نظر ترازویی سبک نشدن ولی به جاش از نظر ذهنی ۱۰۰ کیلو سبک شدم دیگ فکرا ازارم نمیده دیگ خوردن نخوردنی گیر کردن به این که فلان چیزو نخوردم تو دلم میومنه دیگ این چیزا اذیتم نمیکنه امروز داشتم فک میکردم همیکن که تا اینجو از خودم بدم نمیاد حسم به بدن و خودم خوبه از این که از این که رفتم مغازه خواستم گِن بخرم پهلوهامو جمع کنه ولی نخریدم گفتم من باید لاغر شم نه با این چیزا شکممو پنهون کنمو خودمو گول بزنم و چیز جالبی ک دقت کردم شام میخوردیم خواهرو مادرم هی میگفتن وای امشب نباید شام میخوردیم وای خیلی خوردیم وای اشتباه کردم خوردم دیدیم اقا الان فهمیدم فکر چاق کننده من از کجا منشا گرفته باهاشون حرف زدم گفتم میدونستین همین استرس و عذاب خوردن چاقتون میکنه الان نشستین عذا جلوتونه چرا با ارامش نمیخورین من تازه الان فخمیدم هدف من از لاغری با لذت زندگی کردنه نه فقط لباسم تو تنم خوب بشه 

• به نظر شما برای لاغر شدن باید هدف‌های بزرگ تعیین کرد یا هدف‌های کوچیک؟ چرا؟

نه تنها برای لاغری بلکه برای هر هدف و تغییر دیگه ای باید قدم هام کوچیک باشه و به هر قدمی که بهش رسیدم به خودم تبریک بگم. 

دلیلش نوع عملکرد ذهن هست؛ برای پذیرفتن هدف هایی که با موقعیت فعلیم فاصله ی زیادی داره آماده نیست. به همین خاطر با انتخاب یک هدف بزرگ اولش هیجان زده میشیم، برای رسیدن بهش کارهای عملی لازم رو انجام میدیم اما بسرعت و ذره ذره اشتیاقمون رو از دست میدیم.

راه حل چیه؟

هدف بزرگ(لاغری کامل با بدن ماهیچه ای) تعیین کنم، از خودم بپرسم چه ایده هایی به دهنم میرسه که انجام دادنش خیلی ساده ست و منو یه قدم کوچیک به هدف بزرگه نزدیک میکنه؟ 

بعدش هدف. بزرگه رو گاهی اوقات تو ذهنم بیارم اما تمام تمرکز رو روی هدف کوچیک بذارم. انگارر فقط پیش پام رو ببینم. 

هدف های کوچیک چیا هستن؟

ببینم چه ایراداتی دارم؟ وضعیت الانم چیه؟ چکار کنم فردا بهتر از الان باشم؟بشینم دونه دونه انجام بدم. 

مثلا خودم موقع شروع تمرین لاغری میگفتم خب امروز ۲ ساعت زمان بذارم. همین فکر باعث میشد بگم وای دو ساعت چه زیاد! هی پشت گوش مینداختم. اگرم نمینداختم ۲ ساعت خستم میکرد. چند روزه با خودم میگم خب من امروز یه ربع مطالعه میکنم. وقتی شروع میکنم میبینم ۲۰ دقیقه شده و هنوز دوس دارم ادامه ی مقاله سایتو بخونم. پس به خودم میگم باشه یه ربع دیگه. باز یه ربع بعد دلم میخواد تمدیدش کنم. یهو میبینم به راحتی ۱ ساعت گذشت و چقدر لذت بردم.

• در گذشته برای لاغر شدن چطور هدف‌گذاری می‌کردید؟ نتیجه‌اش چی بود؟

همیشه همون ابتدا فکر میکردم یه مسیر زجر اور و سخت رو شروع خواهم کرد و باید فقطططط دوام بیارم. ذهن هم سختی رو نمیپذره.

دومین کار این بود تمرکزم فقط روی نتیجه نهایی بود: هیکل متناسب. این باعث میشد همش به خودم بگم پس کی؟ پس کی؟ اگه تغییری هم حاصل میشد نمیدیدم. با خودم میگفتم نتیجه یعنی رسیدن به نقطه ی آخر نه این تغییرات کوچیک…

• آیا تا حالا برای چاق شدن هدف‌گذاری کردید؟ اگه آره، چطور چاق‌تر شدید؟

هدفگذاری نکردم. به نتیجه الان تا دلت بخواد توجه کردم یعنی بدن پف کرده. البته این خودش یجور هدف گذاری میشه یعنی با هر بار چاق شدن میگفتم دیدی چاق تر شدم؟ 

• به نظر شما هدف تعیین کردن برای لاغری کمک می‌کنه یا مانعش می‌شه؟

اگه هدف کوچیک و خرد شده باشه خیلی کمک میکنه. با هر بار تغییر کردن اعتماد به نفسم میره بالا اینو تجربه اش کردم. هر بار که نتیجه میبینم درونی بهم ثابت میشه بازم لاغرتر خواهم شد.

• توی مسیر لاغری با ذهن چطور باید هدف تعیین کرد که هم عملی باشه هم انگیزه برای لاغری رو تقویت کنه؟

چه سوال چالش برانگیزی🫠😁

قبلش بگم تا همین سوالا رو جواب دادم، ۲۳ دقیقه گذشته…

چیزی که به ذهنم میرسه میگم شایدم بعدا به نتیجه بهتری رسیدم. شلوار و لباسام یکم آزاد شده. به خودم میگم دمت گرم دیدی فکر میکردی نمیشه ولی شد؟ پس هدف بعدی اینه همین اندازه گشادتر بشه. ذهنم به این هدف گارد نداره چون میبینم به راحتی بدستش اوردم. خب دوباره همینقدر کم میکنم.

بنام پرودگار جهانیان 

سلام به استاد عطار روشن عزیز و همراهان گرامی 

کوچیک کردن هدف =انگیزه لاغری 

دقیقا درسته استاد پسر منم موقع درس نوشتن بهش میگم فقط دو خط بنویس بعد استراحت کن و ب راحتی خودش تکالیفش رو انجام میده 

من یک النگو میخواستم وقتی ب قیمت کل اون النگو فکر میکردم برام زیاد و دست نیافتنی بود 

اما ر روزی تصمیم گرفتم کم کم سکه پارسیان بخرم تا بتونم اون النگو رو بدست بیارم کمتر از ۴۰ روز تونستم بخرمش ب راحتی هر چی پول دستم میومد میرفتم یک سکه میگرفتم و بعد اون طلای مورد علاقه ام رو میخریدم 

به نظر شما برای لاغر شدن باید هدف‌های بزرگ تعیین کرد یا هدف‌های کوچیک؟ چرا؟

هدف کوچک چون نزدیکتره و دست یافتنی تره و ذهن در برابرش بهونه نمیتونه بتراشه

در گذشته برای لاغر شدن چطور هدف‌گذاری می‌کردید؟ نتیجه‌اش چی بود؟

بله من میگفتم میخوام ۲۰ کیلو کم کنم و هرگز موفق نشدم. 

اما الان با کوچیک کردن هدف میگم من میخام   فقط یک کیلو کم کنم و خیلی برام راحت تره تا اینکه بگم من میخوام ۲۰ کیلو کم کنم 

و این که رسیدن ب هدف برام آسون و قابل دسترسه باعث میشه انگیزه و شوق بیشتر برای لاغر شدن داشته باشم 

باید ادامه بدم باید به موفقیت های کوچیکم توجه کنم و لذت ببرم تا همیشه شوق رسیدن ب لاغری داشته باشم مثلا میگم من میخوام امروز درست رفتار کنم و یک عادت نادرست رو تکرار نکنم 

تمرینات گام ۱۷

تمرین آموزشی – انگیزه برای لاغری

در مسیر لاغری با ذهن، برای من انگیزه یعنی نوری که از درون می‌تابد، نه صدایی که از بیرون بلند شود. من یاد گرفتم که انگیزه، چیزی نیست که بخواهم دنبالش بگردم؛ چیزی است که وقتی دوباره به خودم وصل می‌شوم، خودش پیدا می‌شود. وقتی از درون حس کنم ارزش مراقبت از خودم را دارم، وقتی به بدنم احترام بگذارم، آن‌وقت حتی بدون برنامه‌ریزی، انگیزه‌ام برمی‌گردد.

پاسخ تمرینی – انگیزه برای لاغری

1. ببرای لاغر شدن باید هدف‌های بزرگ تعیین کرد یا هدف‌های کوچک؟ چرا؟

به نظرم هدف‌های کوچک بهترین گزینه‌اند، چون ذهن و بدن ما با فشار و اجبار همکاری نمی‌کنند. وقتی هدف بزرگ می‌گذارم، مثلاً «می‌خواهم ده کیلو کم کنم»، ذهنم فوراً تصویر سختی و محرومیت را می‌سازد. حس می‌کنم مسیر طولانی و طاقت‌فرساست و همین باعث می‌شود انگیزه‌ام کم شود. اما وقتی هدف کوچک تعیین می‌کنم، مثل «می‌خواهم امروز با بدنم مهربان باشم» یا «امروز فقط حس سبکی را تجربه کنم»، ذهنم راحت و آرام می‌شود. دیگر خبری از اضطراب و ترس نیست، بلکه شور و اشتیاق برای ادامه راه ایجاد می‌شود.

هدف‌های کوچک باعث می‌شوند هر قدم ملموس باشد. وقتی هر روز می‌توانم یک حس خوب و واقعی در بدنم بسازم، انگار هر روز به خودم یادآوری می‌کنم که مسیر ممکن است. هدف کوچک یعنی اجازه دادن به رشد طبیعی، بدون فشار و بدون مقایسه. این هدف‌ها می‌توانند حس موفقیت و توانمندی روزانه ایجاد کنند.

برای من هدف کوچک مثل یک نفس عمیق است که ذهن را آرام می‌کند و اجازه می‌دهد انرژی مثبت جریان پیدا کند. وقتی در مسیر لاغری ذهنی هر روز چند لحظه به آرامش و حس خوب وصل می‌شوم، انگیزه خودبه‌خود درونی و پایدار می‌شود. حتی بدون اینکه به عدد یا وزن فکر کنم، مسیر لاغری طبیعی و آرام دنبال می‌شود.

هدف کوچک یعنی مهربانی با خود، پذیرش مسیر، و تمرکز روی احساس. در واقع، هدف‌های کوچک مثل سنگ‌های کوچک در رودخانه‌اند که مسیر آب را شکل می‌دهند. هر قدم کوچک، انگیزه را قوی‌تر می‌کند و مسیر بزرگ را ممکن می‌سازد.

—

2. در گذشته برای لاغر شدن چطور هدف‌گذاری می‌کردم و نتیجه‌اش چه بود؟

در گذشته، همیشه هدف‌هایم خیلی بیرونی و عددمحور بود. دنبال عدد ترازو بودم، دنبال سایز لباس، دنبال این بودم که دیگران از دیدن من راضی باشند. ذهنم تحت فشار بود و حس می‌کردم هر لحظه باید به نتیجه برسم. همین فشار باعث می‌شد هر بار که نتیجه نمی‌دیدم، ناامید و سرخورده شوم. چند روز رژیم می‌گرفتم و بعد از مدتی انرژی‌ام تحلیل می‌رفت و دوباره به همان عادت‌ها بازمی‌گشتم.

یادم هست که حتی وقتی موفق می‌شدم چند روزی وزن کم کنم، شادی واقعی حس نمی‌کردم. چون همه چیز بر اساس «باید» بود، نه عشق و مراقبت. ذهنم مقاومت می‌کرد، بدنم هم به جای همکاری، با فشارم جنگ می‌کرد. همیشه در یک چرخه‌ی تکراری گیر می‌افتادم: شروع با هیجان، ادامه با فشار، پایان با ناامیدی.

اما بعد فهمیدم مشکل از نوع هدف‌گذاری‌ام بود، نه از توانایی بدنم یا اراده‌ام. هدفی که بر پایه ترس، عجله یا مقایسه باشد، انگیزه را می‌کشد. ذهن نمی‌تواند تحت فشار عشق بسازد. اما وقتی یاد گرفتم هدف‌هایم کوچک و احساسی باشند، حتی کوچک‌ترین تغییرها هم باعث شادی و انگیزه می‌شوند.

حالا نگاه من به هدف کاملاً تغییر کرده است. دیگر فقط دنبال عدد یا کاهش وزن نیستم، بلکه دنبال تجربه‌ی حس خوب و آرامش با بدنم هستم. هر بار که این حس را تجربه می‌کنم، ذهن و بدنم با من همسو می‌شوند و تغییر واقعی آغاز می‌شود. نتیجه این است که مسیر لاغری با ذهن، آرام و قابل استمرار می‌شود، نه پرتنش و شکننده.

—

3. آیا تا حالا برای چاق شدن هدف‌گذاری کرده‌ام؟ اگر بله، چطور چاق‌تر شدم؟

بله، و این تجربه برای من خیلی آموزنده بود. زمانی که وزنم کم شده بود، ناخودآگاه تمرکز ذهنم روی چاق شدن بود. مدام به خودم می‌گفتم: «باید برگردم به حالت قبلی»، «باید پرتر بشوم». حتی بدون اینکه تصمیم آگاهانه بگیرم، ذهنم این جملات را به عنوان دستور العمل دریافت کرد. بدنم دقیقاً مطابق همان تمرکز، تغییر کرد و دوباره چاق شدم.

در واقع، آن زمان فهمیدم ذهن بسیار فرمان‌پذیر است و هر چه رویش تمرکز کنیم، خلق می‌کند. وقتی تمام انرژی ذهنم روی نگرانی و چاق شدن متمرکز بود، بدنم همان را بازتاب داد. این تجربه باعث شد درک کنم که لاغری یا چاقی، نتیجه تمرکز و باورهای ذهنی ماست، نه صرفاً غذا یا ورزش.

به همین دلیل، وقتی می‌خواهم لاغر شوم، دیگر از زاویه اجبار یا سرزنش نگاه نمی‌کنم. هدفم حالا از جنس عشق و آرامش است: تصویر ذهنی از بدن سبک، راحت و هماهنگ با خودم. وقتی این تصویر را هر روز می‌سازم، ذهنم شروع به همکاری می‌کند و انگیزه طبیعی و درونی شکل می‌گیرد.

این تجربه به من نشان داد که هدف‌گذاری ناآگاهانه حتی می‌تواند مسیر را به سمت خلاف چیزی که می‌خواهم هدایت کند. حالا یاد گرفته‌ام که تمرکز روی حس خوب، آرامش و احترام به بدن، بهترین راه برای خلق لاغری پایدار است.

—

4. آیا هدف تعیین کردن برای لاغری کمک می‌کند یا مانع می‌شود؟

هدف تعیین کردن می‌تواند هم کمک کند و هم مانع شود، بستگی به انرژی‌ای دارد که پشت آن است. اگر هدف بر اساس ترس، مقایسه یا عجله باشد، ذهن در برابر آن مقاومت می‌کند و انگیزه را می‌کشد. اما اگر هدف بر پایه عشق، آگاهی و حس خوب باشد، انگیزه را زنده می‌کند و مسیر را روشن می‌سازد.

من یاد گرفته‌ام که هدف‌هایی که از ترس ساخته می‌شوند، همیشه باعث فشار و خستگی ذهن می‌شوند. ذهن، موجودی هوشمند است و وقتی فشار را حس می‌کند، مقاومت می‌کند. اما هدف‌های احساسی و کوچک، مثل چراغی هستند که مسیر را روشن می‌کنند. حتی قدم‌های کوچک هم می‌توانند انگیزه ایجاد کنند، چون ذهن و بدن حس موفقیت و هماهنگی دریافت می‌کنند.

برای مثال، اگر بگویم «می‌خواهم وزنم کم شود چون از بدنم راضی نیستم»، ذهن مقاومت می‌کند و انگیزه نابود می‌شود. اما اگر بگویم «می‌خواهم با بدنم هماهنگ باشم و حس سبکی را تجربه کنم»، ذهن با من همکاری می‌کند و انگیزه خودبه‌خود رشد می‌کند.

هدف درست یعنی هماهنگی بین ذهن، احساس و عمل. وقتی همه این‌ها با هم هستند، مسیر لاغری آرام، پایدار و لذت‌بخش می‌شود. هدفی که از درون می‌آید، نه از بیرون، همان چیزی است که مسیر را هموار می‌کند.

—

5. در مسیر لاغری با ذهن چطور باید هدف تعیین کرد که هم عملی باشد و هم انگیزه را تقویت کند؟

به نظرم بهترین هدف، هدفی احساسی و واقعی است، نه صرفاً عددی یا بیرونی. بدن و ذهن ما با احساس هماهنگ می‌شوند، نه با عدد. وقتی می‌گویم «می‌خواهم سه کیلو کم کنم»، ذهن فشار و نگرانی را می‌بیند و مقاومت می‌کند. اما وقتی می‌گویم «می‌خواهم حس سبکی، آرامش و راحتی را در بدنم تجربه کنم»، ذهن حس خوب را می‌بیند و با من همکاری می‌کند.

هدف احساسی باعث می‌شود که مسیر لاغری طبیعی شود، بدون اجبار و بدون فشار. وقتی هر روز بتوانم چند دقیقه احساس خوب بسازم، انگیزه خودبه‌خود تقویت می‌شود. هدف‌های احساسی مثل سنگ‌های کوچک در رودخانه هستند که جریان انرژی را شکل می‌دهند. هر قدم کوچک، انگیزه را قوی‌تر می‌کند و مسیر بزرگ را ممکن می‌سازد.

من حالا هدفم را بر پایه مراقبت، مهربانی و توجه به بدنم می‌چینم. می‌گویم: «می‌خواهم با بدنم مهربان باشم، غذایم را آگاهانه بخورم، و هر روز حس بهتری نسبت به خودم بسازم.» این هدف کوچک و ملموس، روزانه انگیزه‌ام را زنده می‌کند و مرا آرام، مطمئن و هماهنگ با مسیر نگه می‌دارد.

—

تمرین ذهنی شخصی من

من تصمیم گرفتم هر شب قبل از خواب، چند دقیقه چشم‌هایم را ببندم و بدن متناسبم را تصور کنم؛ نه به عنوان آرزو، بلکه با ایمان کامل. تصور می‌کنم که سبک راه می‌روم، لباس‌ها روی تنم راحت و زیبا هستند و حس سبکی و آرامش دارم.

در همان لحظات، با خودم حرف می‌زنم: «بدنم، متشکرم که با من همراهی می‌کنی. من در مسیرم و هر روز هماهنگ‌تر می‌شوم با تصویر زیبایی که از خودم دارم.»

گاهی هم در طول روز، وقتی جلوی آینه می‌ایستم، به‌جای نقد و سرزنش، با مهربانی لبخند می‌زنم و می‌گویم: «تو هنوز در مسیر رشد و یادگیری هستی، همین کافی است.»

این تمرین ذهنی باعث می‌شود انگیزه خودبه‌خود درونی و پایدار شود و من دیگر منتظر جرقه بیرونی نمی‌مانم. انگیزه از عشق نسبت به خودم می‌آید، نه از ترس یا عجله برای نتیجه.

مسیر لاغری با ذهن هیچ‌وقت فقط درباره کم کردن وزن نیست، بلکه درباره حس خوب، آرامش و هماهنگی با خودم است. وقتی انگیزه‌م از درون زاده می‌شود، هر قدم کوچک معنی پیدا می‌کند. حتی اگر امروز فقط چند دقیقه چشم‌هامو ببندم و خودم رو در بدن سبک و متناسبم تصور کنم، همین لحظه یعنی شروع مسیر درست.

یاد گرفتم که به هر پیشرفتی، حتی کوچک، لبخند بزنم و قدردان باشم. هر بار که حس سبکی، آرامش و راحتی در بدنم رو تجربه می‌کنم، ذهن و بدنم با هم هماهنگ می‌شوند و انگیزه خودبه‌خود روشن می‌شود. انگیزه واقعی از همین هماهنگی به وجود می‌آید، نه از فشار، نه از عجله و نه از مقایسه. وقتی هدف‌هایم احساسی و واقعی باشند، نه عددی، مسیر برایم ساده و قابل دسترس می‌شود و دلگرمی‌ام برای ادامه راه بیشتر می‌شود.

حتی وقتی روزی احساس کنم انگیزه‌م کم شده یا مسیر طولانی به نظر می‌آید، یادم می‌آید کافی است دوباره به درونم رجوع کنم. همان چند دقیقه تمرین ذهنی که برای خودم طراحی کردم، همان تصویرسازی و حس خوب، دوباره شعله انگیزه را روشن می‌کند. مهم نیست سرعت حرکتم چقدر است، مهم این است که هر روز با عشق و آگاهی قدم برمی‌دارم و به خودم فرصت می‌دهم هماهنگ‌تر شوم.

پس به خودم قول می‌دهم هر روز حتی یک لحظه کوتاه برای خودم وقت بگذارم، با خودم مهربان باشم و حس خوب بدن و ذهنم را تجربه کنم. با همین تعهد کوچک، مسیر لاغری ذهنی آرام آرام تبدیل به سبک زندگی من می‌شود. انگیزه واقعی همیشه در درونم است و هر لحظه که به آن وصل می‌شوم، یک قدم بزرگ به سوی بدن و زندگی‌ای که دوست دارم برداشته‌ام.